Honderdjarigen

Kom je vaker bij honderdjarigen? Dat vroeg iemand pas bij het bezoeken van Bleiswijker Nico Storre die zaterdag 12 september zijn honderdste verjaardag vierde. Fysiek was de man overrijp voor een verpleeghuis, maar qua koppie kon hij nog best zelfstandig wonen. De man schaakt nog op een behoorlijk niveau en vertelt graag over zijn simultaanstrijd tegen toenmalig wereldkampioen Max Euwe tegen wie hij bijna remise speelde.
Het is doorgaans geweldig om honderdjarigen te ontmoeten. De Volkskrant maakt mooie verhalen over honderdjarigen, maar de Telstar deed dat al rond 1990. Tot dat moment waren het obligate stukjes met een foto van de honderdjarige met de burgemeester die zich net niet vertilde aan een loodzware fruitmand.
Wij besloten om de levensverhalen op te tekenen van honderdjarigen zoals Dien van Schie en Zwarte Kee van Dijk. Die mensen stamden uit de negentiende eeuw en hadden de eerste auto, het eerste vliegtuig en de eerste televisie zien verschijnen. Hadden twee wereldoorlogen meegemaakt en de wereld ongelooflijk zien veranderen. Met een familielid erbij als ‘aangever’ had je vaak prachtige gesprekken.
Niet alle honderdjarigen hadden een aangever nodig, zoals ‘ouwe Van der Beek’ in Delfgauw. Wat was die man nog levendig, energiek en humoristisch. Wilde absoluut geen nieuwe dingen als cadeau en begon te foeteren als een zoon dan toch ‘voor de grap’ met een nieuwe theepot kwam aanzetten.
Van der Beek was de oudste inwoner niet meer, toen in Veenhage een Delftse dame kwam te wonen van 103 of 104 vanwege de sluiting van een Delfts verpleeghuis. ‘Zeg Beek, je bent de oudste niet meer hè?’ Dat zei ik een beetje plagerig toen hij 101 of 102 werd. Daar reageerde hij dan heel droog op: ‘Als ze het nodig vinden om iemand uit Delft te halen die zo oud is dat ik de oudste inwoner niet meer ben, dan moeten ze dat maar vooral doen.’ Een mooi verhaal over die oudste mevrouw uit Delft was dat burgemeester Bas Verkerk van Delft niet op haar honderdste verjaardag mocht komen, omdat die zwaar tegen haar zin een buurthuis zou hebben gesloten waar zij had gewerkt. Een paar jaar verder in haar tweede eeuw had ze hem deze zonde vergeven. De allerlaatste keer dat ze jarig was - geloof dat ze 105 werd toen - neuriede ze alleen nog maar. Ze had alles wat ze wilde zeggen gezegd…