De toefige labyrintzwam

Onlangs schreef ik in de natuurrubriek over de vele zwammen die de afgelopen weken overal opduiken. Naar aanleiding daarvan kreeg ik het volgende bericht van Gerard en Nicoline uit Pijnacker: “Tijdens de ochtend wandeling met onze twee honden rond de Soete Suikerbol kwamen mijn man en ik een zwam tegen. Zo mooi, wij vonden het bijzonder. We hebben geprobeerd de zwam te determineren met onze mobiele telefoon. Het zou een toefige labyrintzwam kunnen zijn, maar dat is onzeker. Kan jij daarmee helpen?”

Bij het bericht van Gerard en Nicoline zaten drie foto’s van de fraaie zwam, die me deed denken aan een vlezige bloem. Ik stuurde een foto naar paddenstoelenkenner Eef Arnolds, met de vraag of hij wist welke soort het betrof. Al snel kreeg ik antwoord van Eef: “Het is zeer waarschijnlijk een fraai ontwikkeld exemplaar van de toefige labyrintzwam. Die is erg veelvormig. Jammer is natuurlijk dat ik de onderkant niet kan zien, want daar zitten de kenmerkende doolhofachtige poriën.” De reactie van Eef stuurde ik naar Gerard en Nicoline, met het advies om de onderkant van de zwam te bekijken met behulp van een spiegeltje. Niet veel later kreeg ik een foto toegestuurd van de onderkant van de zwam. Daar waren de karakteristieke poriën te zien waaruit bleek dat het inderdaad een toefige labyrintzwam betrof.

Ondertussen was ik aardig nieuwsgierig geworden naar de zwam. Met Nicoline maakte ik een afspraak om enkele dagen later samen naar de zwam te gaan kijken. Ze stuurde mij informatie over de groeiplaats. Omdat zwammen soms snel kunnen vergaan ben ik zo spoedig mogelijk met onze oudste dochter gaan kijken op de aangegeven plek. We hadden de zwam vlot gevonden. Hij groeide in het gras, aan de voet van een lindeboom en was een stuk groter dan ik had verwacht. De doorsnede van het vruchtlichaam was wel bijna dertig centimeter van boven gezien. Enkele dagen later ontmoette ik Gerard en Nicoline op de plek van de toefige labyrintzwam. Het was een prachtige ochtend. Er hing een lichte nevel en het zonlicht viel in banen door de kroon van de bomen. Talloze druppeltjes glinsterden in het gras. Met zijn drieën bewonderden we de zwam. In de loop van de tijd was hij lichter van kleur geworden. Hij was een beetje vaaloranje van kleur toen ze hem ontdekten. Nu was hij meer roomkleurig. Ik las de tekst over de zwam voor uit mijn paddenstoelengids. De toefige labyrintzwam is saprotroof op loofhout. Dat betekent dat ze zich voeden met dood hout. Vaak op begraven hout, waardoor het lijkt alsof ze op de bodem groeien.

Caroline