Peter Hulst is de Antonio Stradivari van Berkel

Peter Hulst uit Berkel en Rodenrijs is een pensionado die zich nooit verveelt. Met zijn deels aangeboren en deels goed ontwikkelde technisch inzicht begon hij op een zeker moment muziekinstrumenten te maken. Eerst een drumstel. Daarmee bleef hij dicht bij zijn eigen vak qua muziek. Dat is namelijk drummen en slagwerk.

De volgende uitdaging was het bouwen van een eigen gitaar. Die heeft hij net als het drumstel nog steeds in eigen bezit. Een nog grotere stap was het voornemen om een viool te bouwen. Daar waar het hout bij een gitaar nog ruim zes millimeter dik mag zijn, praat je bij een viool over twee millimeter en nog wat. Flinterdun dus. Terwijl je wel moet schaven, vijlen, schuren, schrapen en beitelen om het bovenblad en het onderblad precies zo te krijgen dat de klank en de resonantie optimaal zijn.
We zijn te gast bij Peter Hulst en zijn vrouw Els – bekend als voormalig medewerkster van Boekhandel Van Atten in Berkel – in de Edelstenenbuurt in Berkel. Daar wonen ze nu een jaar of zeven met heel veel plezier.

Violiste
Ook aanwezig is violiste Quirine Scheffers, docent aan het Koninklijk Conservatorium en plaatsvervangend concertmeester van het Rotterdams Philharmonisch Orkest. Quirine is ook bekend als artistiek leider van de concertserie ‘Klassiek aan het Lint’ in de OLVG-kerk aan de Noordeindseweg te Berkel en Rodenrijs.
Toen Quirine in Berkel kwam wonen, ging ze zich meteen oriënteren op de lokale kunst en cultuur. Ze ontmoette Ria van der Burg die met echtgenoot Johan en een groot team Cultuur aan het Lint tot volle wasdom en ontwikkeling heeft gebracht. Klassiek aan het Lint is daar een onderdeel van.
Op 19 september begint alweer het vierde seizoen van ‘Klassiek aan het Lint’ met weer veel regionale talenten. Op het slotconcert van het afgelopen seizoen heeft Quirine Scheffers de viool van Peter Hulst uitgeprobeerd. Normaal moet een nieuwe viool worden ingespeeld maar het instrument klonk meteen al heel warm, vol en helder.
Dat te horen vond Peter natuurlijk prachtig. Anderhalf jaar is hij er mee bezig geweest. De uren heeft hij niet geteld. De Rotterdamse vioolbouwer Erik Wendrich heeft hem steeds begeleid. “Hij liet me eerst een in het Engels geschreven boek lezen en zei: als je dat uit hebt, kom je maar terug. Erik is een geweldige man. Hij heeft me bij iedere stap in het proces steeds heel goed geholpen. Vaak ging ik er blij heen maar kwam ik toch wat sip terug. Als kenner en vakman legde hij de lat terecht heel hoog. En dan was mijn werk toch net niet helemaal goed of goed genoeg!”

Enorme klus
Een viool bouwen is een enorme klus. Het is veel werk, maar het is ook heel fijn werk. De voorkant van de viool is van Zwitsers sparrenhout en de achterzijde van esdoornhout. Drie keer moest Peter met de voorkant opnieuw beginnen. Het hout is hard en flinterdun. Je moet het zodanig bewerken dat overal de juiste dikte wordt bereikt. Het precieze werk is van belang om de meest optimale resonantie en het mooiste geluid te bereiken.
Heel veel andere factoren zijn daarop van invloed, zoals ook de lak waarmee het instrument wordt ‘geverfd’. Bij de beroemde vioolbouwer Antoni Stradivari - de man leefde rond 1700 - was de lak van groot belang en ook het heel compacte hout.
Peter moest heel veel geduld en doorzettingsvermogen hebben, maar met de hulp van Erik Wendrich is het heel mooi gelukt. Het was een enorme klus: de kam, de zangbalk, de sleutels; met uiterste precisie is het allemaal gemaakt.
De prestatie van de Berkelaar is des te knapper omdat hij niet zulk geavanceerd gereedschap tot zijn beschikking had als een professionele bouwer.
Er waren en zijn door de eeuwen heen heel veel verschillende vioolbouwers met hun eigen model. Peter is te werk gegaan naar het model van Stradivari. We noemen het unieke instrument dan maar: een Hulstrivarius!
Op dit moment heeft Quirine Scheffers het instrument in gebruik om hem ‘in te spelen’. De bedoeling is dat straks een talentvolle violist hem in bruikleen krijgt!