Kopje koffie?
Column 192 keer gelezen‘Als je ontbijt op bed wilt moet je maar in de keuken gaan slapen’, een spreuk die mij de afgelopen jaren bij is gebleven. Want ja, als je geen lieve partner meer hebt zijn die kleine geneugtes van een ontbijtje op bed ook verdwenen. Dat is niet om zielig te doen, het is gewoon de nuchtere waarheid. Dat moet je nu zelf regelen, daar waar je dat vroeger een beetje samen verdeelde.
Een collega verwoordde het ook eens met de zin: “Als mijn man een weekje weg is moet ik altijd aan jou denken als ik in de regen de vuilniszak aan het weggooien ben, dat moet jij ook altijd alleen doen.” Een waarheid als een koe. En dat valt meestal wel mee, maar soms ook niet. Er zijn van die dagen dat je je ronduit zielig voelt. En dan ben je zeer fijngevoelig voor dat soort kleine lieve gebaartjes die je bij anderen ziet of hoort.
Zoals ik laatst weer hoorde: “Mijn man zet elke dag een kopje koffie op mijn nachtkastje voor hij naar zijn werk gaat”, en meestal gun ik iedereen dat van harte, maar soms mis ik juist die kleine dingen het allerergst. Zo’n klein gebaar als een kopje koffie neerzetten in de ochtend waardoor jij net wat slomer en langzamer wakker kunt worden is zo aardig, zo intiem, zo hartelijk, zo onvoorwaardelijk lief, dat is niet te beschrijven.
Ik heb een vriendin die dit altijd een beetje voor me oplost. Zij doet dit als volgt, ze koopt croissantjes, een fles versgeperste jus en hangt dat in een tasje aan de voordeur, meestal in de avond, want ze is geen ochtendmens. Uit angst voor diefstal appt ze altijd eventjes: “ik zou even de voordeur opendoen”, of ze belt aan en gaat dan op de hoek verscholen staan toekijken of we wel opendoen om dan met gierende banden weer weg te rijden, keihard lachend en kusjes blazend naar mijn ongelovige snoet waar steevast een dikke grijns op staat.
Maar ik heb ook geleerd van mijn lief dat je af en toe gewoon eens iets moet vragen wat je graag zou willen, dus dat heb ik gisteravond gedaan! En ja hoor, daar was de oudste vanmorgen om half negen, klop klop, “goedemorgen”, en hij zette zachtjes een kopje koffie voor me neer op het nachtkastje. Wat een heerlijk begin van de dag. Laat het nog maar even vakantie zijn.
