Wat zou jij dan doen?
Column 408 keer gelezenNaast mijn werk bij de krant ben ik maatschappelijk begeleider bij de SWOP. Op verschillende locaties geef ik kleine ondersteuning aan vluchtelingen uit Oekraïne. Dat kan zijn door het maken van een doktersafspraak of het uitzoeken van een sportclub. Kleine dingen waarmee je zelf in het buitenland ook snel zou vastlopen.
Soms kan het ook heftiger zijn. Zo stuurde een vrouw mij een alarmerend berichtje dat oma was gevlucht uit een gebied dat onder vuur lag. Omdat ziekenhuizen druk bezig waren met gewonde soldaten, had de vrouw op leeftijd haar eigen medische zorg laten wachten. Dat zat goed fout.
Omdat deze oma dus al in Pijnacker zat, het laat op de avond was en ik maar aan één iemand kon denken met een medische achtergrond, was dat wethouder Hanneke van de Gevel. Ze stond meteen in de zorgstand en gaf praktische tips. Via de huisartsenpost werd een afspraak gemaakt en na een lang traject is alles weer rustig.
Vorige week kreeg ik een verzoekje om voor een andere vrijwilliger een oproepje op Telstar Online te plaatsen. Voor een vrouw en haar dochtertje. Ze hadden hun man en vader van het meisje verloren, waren gevlucht voor Russische tanks en zaten nu in Pijnacker.
Omdat Oekraïense vluchtelingen mogen werken, verdienen ze vaak hun eigen centjes. Bij tuinders, McDonald’s of in de horeca. De opvanglocaties zijn vaak sober, met tl-licht en twee gezinnen in een veredelde bouwkeet. Deze vrouw wilde meer rust voor zichzelf en vooral voor haar dochtertje. Een kind zonder vader en met een oorlogstrauma voor het leven.
Het oproepje om iets te huren op de particuliere markt – zonder dat je een wachtlijst bij een woningcorporatie, waar ook al lang wachtende dorpsgenoten op staan, in de weg zit – werd door verschillende inwoners met hoon en spot ontvangen.
Ik snap daar werkelijk niets van. Geen greintje verdraagzaamheid las ik. Hoe kan dat? Waarom zou iemand geen oproepje mogen doen voor een huisje? En ook nog eens eentje waar hard voor wordt gewerkt.
Overigens staat het iedereen vrij om een oproepje naar de krant te sturen. Alleen daarin zit al geen onderscheid.
En mensen die stellen dat Oekraïners „massaal” op vakantie gaan naar hun thuisland, papegaaien vooral maar wat mee. Je zou de vreselijke verhalen eens moeten horen. Of je eigen zoon van 17 jaar gemobiliseerd zien worden en weten dat hij waarschijnlijk nooit meer terugkomt.
Wat zou jij dan doen?
