Armoede jeugdjaren een grote drijfveer voor Gisèle Berkoune

Met een enorm temperament en tomeloze energie is de Pijnackerse Gisèle Berkoune met van alles bezig. Ze is de AOW-grens van 67 jaar intussen voorbij, maar ze vertoont geen spoortje van afbouwen of rustiger aan gaan doen. Ze doet haar leven lang alles al met volle overgave. Dus ook haar inzamelwerk, gericht op geld en allerlei goederen, voor Oekraïne. Thuis in Klapwijk blijkt wat haar grote drijfveer is…

Gisèle is van origine Française uit Parijs. Ze was een jaar of zeventien toen ze na omzwervingen liftend in Zwolle belandde. Ze komt uit een gezin met zes kinderen. Ze is zelf de vijfde. Het was thuis alles behalve makkelijk. Ze hadden het niet breed. De armoede was later voor haar een drijfveer om zich in te zetten voor mensen waar ook ter wereld die gebrek hebben aan van alles.

Droom
Over haar jeugd zegt ze: “We hadden de droom om naar het buitenland te gaan. Dat hebben vijf van de zes kinderen gedaan. Een paar gingen er naar Canada, eentje naar Zwitserland, de andere India en ik via via dus naar Nederland. Ik werkte voor die tijd in Frankrijk op allerlei festivals en pakte van alles aan. In de jaren zeventig kon je nog heel ver komen door te liften. Ik kwam zo overal. Eigenlijk wilde ik naar Noorwegen of Zweden of Denemarken, maar ik ontmoette een Nederlandse jongen en belandde in Nederland.” 

Zwolle
Ze kwam in Zwolle terecht en heeft daar een jaar of acht gewoond. Ze ondernam van alles om de taal te leren en zelf de kost te verdienen. Ze werkte overdag en ging ’s avonds naar de ‘moeder-Mavo’. 

Hoofdaalmoezenier
Al snel ontmoette ze in Nederland hoofdaalmoezenier Jan van Vugt die toen voor Justitie werkte. Tot zijn dood in 2001 bleef ze hem trouw bezoeken.

Goede adviezen
Van Vugt was met zijn goede adviezen en zijn liefdevolle opstelling als een vader voor Gisèle. Hij gaf haar ook het advies naar Den Haag te verhuizen, waar ze later aan de slag ging als docente Frans. Voor die tijd had ze ook al een hbo-opleiding in economische richting gedaan. De lesbevoegdheid voor Frans had ze binnen twee jaar. Ze sprak immers die taal al meer dan vloeiend. Dat vertelt ze in soepel Nederlands.

Taal
“Taal vind ik heerlijk. Taal is voor mij de toegang geweest tot veel mogelijkheden in Nederland. Ik ben het arbeidsbureau in Zwolle nog steeds dankbaar voor de geboden hulp. Waar in de wereld ik ook zou zijn, ik zou heel snel proberen me de taal eigen te maken. Ben hier in Pijnacker ook Taalmaatje geweest en vrijwilliger bij het Repair Café. Wat ik ook heel leuk vind: met buitenlandse mensen koken om met hen de taal toegankelijk te maken. Dan gaat het allemaal spelenderwijs. Bij de SWOP kook en eet ik eens in de maand voor en met een groep oudere dames. Dat is zulk geweldig leuk werk”, aldus Gisèle die ook nog tijd overhoudt voor vrijwilligerswerk bij de kringloopwinkel van Terre des Hommes in Pijnacker, waar ze onder meer met Annie van der Meer de kledingafdeling runt. 

Oekraïne
Daarmee zijn we beland bij het inzamelwerk dat Gisèle onvermoeibaar doet voor Oekraïne. Van Terre des Hommes krijgt ze veel kleding. Sinds de uitbraak van de oorlog op 24 februari 2022 zamelt ze van alles in. Ze doet dat onder de vlag van de Stichting Kimon. Dat staat voor Kinderen Mondiaal. Het is een organisatie op christelijke grondslag die zich overal ter wereld inzet om het geluk en de gezondheid van kinderen te bevorderen en verbeteren.

Familie Weerheim
Gisèle brengt de spullen bij de familie Weerheim aan de Zuidersingel 66 in Berkel. Joke en Nico Weerheim hebben daar een grote schuur waar ze tijdelijk alle mogelijke spullen in opslaan. Regelmatig gaat er een transport naar het stadje Berehove in West-Oekraïne, niet ver van de grens met Hongarije. Daar worden daklozen, gewonde soldaten en weeskinderen opgevangen en voorzien van eten, verzorging en onderdak.

Van alles
Er wordt van alles aangeleverd bij Gisèle aan huis. Ze woont aan de Judith Leysterlaan in Klapwijk, aan de rand van de wijk, te zien vanaf de Klapwijkseweg. Je kunt even bellen en de spullen brengen. Het telefoonnummer van Gisèle staat aan het eind van dit verhaal.

Overal op af
Het grappige van Gisèle is dat ze spontaan overal op af stapt. Vaak zonder eerst een afspraak te maken. Ze liep bij woonzorgcentrum De Weidevogelhof naar binnen en een paar dagen later had ze zes rolstoelen, geschonken door Pieter van Foreest, waar De Weidevogelhof onder valt.
Ook bij bedrijven en organisaties trekt ze aan de bel. Ze komt spontaan over en iedereen ziet dat ze het niet voor zichzelf doet maar voor de noodlijdende mensen in Oekraïne. Zelfs als de oorlog morgen stopt, gaat ze door want er zal heel veel moeten gebeuren om alle geleden schade ongedaan te maken.

Collecte
Een paar maanden geleden was het werk van Gisèle ook het collectedoel bij de vier PKN-kerken in Pijnacker en Delfgauw. De opbrengst daarvan moet ze nog horen. Ze is natuurlijk razend benieuwd.

Waarom?
Ze wilde na het uitbreken van de oorlog spontaan iets doen en ze is ook gewoon begonnen. En vervolgens steeds fanatieker geworden vanuit haar instelling om er altijd vol voor te gaan. Wat het ook is.
Ze laat een artikel zien uit de Haagsche Courant van 25 jaar geleden. Het artikel betreft een interview over haar actie om op Valentijnsdag, 14 februari 2001, rozen te verkopen voor de slachtoffers van een zware aardbeving in India. Dat deed ze op de middelbare school waar ze destijds werkte, het Hofstad Lyceum.
“Een leerling uit haar klas gaf haar het telefoonnummer van rozenleverancier Peter Hofman uit Pijnacker die spontaan rozen beschikbaar stelde, gewoon gratis. Dat was geweldig. De jaren erna hebben we de actie herhaald en toen hebben we wel een kleine vergoeding betaald voor de rozen.” 

Tweeling
Op dat moment was Gisèle al moeder van een tweeling, Robert en Marc, die nu 26 jaar zijn en al het huis uit zijn en goede banen hebben. Datingsites waren er dertig jaar geleden nog niet, dus plaatste Gisèle een wervende contactadvertentie in de Volkskrant. Hoofdaalmoezenier Jan van Vugt leverde zijn bijdrage door de advertentietekst nóg wervender te maken!
Op die advertentie reageerde de van oorsprong uit Limburg afkomstige Frans met een humoristische brief en op die manier is Gisèle aan de man gekomen die ook de vader is van hun twee kinderen. Frans woonde al aan de Judith Leysterlaan in Klapwijk en zo is Gisèle vervolgens ook inwoner van Pijnacker-Nootdorp geworden. Een hele actieve dus!

Frans
Frans is een gepensioneerde verzekeringsman die zich bij Nationale Nederlanden onder meer bezig hield met het afhandelen van letselschadezaken. Als vervolg hierop is Frans nu als vrijwilliger actief bij Slachtofferhulp Nederland. Hij bemoeit zich niet al te veel met het drukke werk van zijn onvermoeibare partner die een aantal jaren geleden moest stoppen als ‘sympathiek strenge’ docent Frans vanwege ziekte.
Als Gisèle haar eigen verhaal wel zo ongeveer verteld heeft, komt ze natuurlijk terug op haar boodschap aan de lezers omtrent haar Oekraïne-werk. Ze somt nog eens op wat ze allemaal kan gebruiken.

Van alles
Dat is zo ongeveer alles: incontinentiemateriaal, rolstoelen, goede en schone eenpersoons matrassen, pannen, pijnstillers, verbandmiddelen, medische materialen en houdbare levensmiddelen zoals spaghetti, blikjes groenten, babyvoeding en andere benodigdheden zoals tandpasta, tandenborstels, maandverband, shampoo, zeep, vrijwel alles is welkom. Mensen kunnen ook zelf een pakket maken en inleveren. Ook donaties voor noodopvang, daklozen, kindertehuizen en oorlogsslachtoffers blijven welkom.

Spullen
Spullen voor Oekraïne kan men inleveren bij Gisèle thuis aan de Judith Leysterlaan 16, Pijnacker 2642 CA. Donaties kunnen worden gedaan op banknummer: NL76INGB0000408865 t.n.v. Diaconie Christelijk Gereformeerde Kerk Rotterdam-Kralingen, o.v.v. Hulptransport Oekraïne (Anbi-status). Voor vragen of opmerkingen, kunt u bellen naar Gisèle: 06 - 4348 7288. Ze krijgt spullen van alle kanten.
Schroom niet haar te bellen. Ze beantwoordt en ontvangt je met open armen! (SO)