Jeroen Hus rijdt het Pieterpad met zijn scootmobiel

Voor zijn werk bij booreilandenbouwer Heerema kwam Jeroen Hus op allerlei exotische plekken in landen als Sri Lanka, Mexico en Brazilië. Hij zag de halve wereld. Doordat hij ongeveer twintig jaar geleden half verlamd raakte, ging dat niet meer.

Gelukkig kon hij zijn werk als cad-tekenaar bij zijn geweldig meedenkende werkgever wel voortzetten gedurende twintig uur per week. Onlangs onderbrak hij dat werk voor een paar weken om de schoonheid en de pracht van zijn eigen Nederland te ontdekken. Op zijn scootmobiel met een actieradius van zeventig kilometer reed hij het Pieterpad, de beroemde wandeltocht tussen Pieterburen in Noord-Groningen en de Pietersberg in Zuid-Limburg.

Niet goedkoop
Het was een hele onderneming die veel voorbereiding vergde en het was ook zeker geen goedkope vakantie in eigen land, maar het was voor Jeroen Hus wel een geweldige ervaring die hij nooit had willen missen.
“Ik wist niet dat Nederland zo mooi was en dat er zo veel hartelijke mensen zijn. Ik heb ook ontdekt dat Groningers helemaal niet stug zijn als vaak wordt gedacht en dat iedereen je daar gedag zegt. Limburgers hebben de naam dat ze zo gezellig zijn, maar daar zijn ze eigenlijk afstandelijker. Bovendien spreken ze half Duits en verwachten ze van je dat je in het half Duits terug praat. Het is dus andersom zoals ik dacht. Toch heb ik eigenlijk alleen maar prettige mensen ontmoet onderweg. Ze willen je helpen met van alles. Ze zijn benieuwd wat je precies aan het doen bent en ze hebben er ook waardering voor dat je ondanks je beperkingen even vijfhonderd kilometer door Nederland heen scootmobielt.”

ANWB
Jeroen kwam op het idee om dit te gaan doen toen hij hoorde dat de ANWB er voor had gezorgd dat de route van het beroemde Pieterpad rolstoel- en scootmobielvriendelijk was gemaakt. Van de totale route van vijfhonderd kilometer is 84 procent hetzelfde als die van de wandelaars. Op de overige zestien procent worden steile hellingen en andere obstakels omzeild die voor een wandelaar te doen zijn maar voor een rolstoel of scootmobiel onmogelijk.
Jeroen heeft er van begin tot eind enorm van genoten. “Het is gewoon een prachtig avontuur. Je ziet zo veel verschillende landschappen. Het was echt genieten. Iedere dag deed ik een etappe van rond de 35 kilometer.

Tempo
De kortste was 27 kilometer en de langste rond de vijftig. Met mijn scootmobiel bereik ik gemiddeld een tempo van tien kilometer per uur. Je hebt onderweg dus alle tijd om dingen te bekijken, met mensen een praatje te maken of gewoon even lekker op een terras wat te eten of te drinken. Iedereen op de route weet natuurlijk waar je heen moet. Dus als je even verkeerd rijdt dan zeggen ze spontaan: meneer u moet die kant op.”

GPS
Niet dat het heel veel gebeurde. Jeroen werkte met een GPS-systeem dat precies aangaf waar hij naar toe moest. Slechts een enkele keer ging dat fout. “Eén keer was het systeem of ik zelf de weg kwijt en reed ik zo een koeienstal binnen, waar een stuk of vijftig koeien mij rustig herkauwend verbaasd stonden aan te kijken met hun stomme koppen.”

Fiets Relax
Hij had de reis zorgvuldig laten voorbereiden door het reisbureau Fiets Relax dat van tevoren helemaal uitdoktert waar je kunt overnachten met een scootmobiel. Soms waren dat hotels en soms ook tot herberg verbouwde boerderijen. Heel afwisselend en ook mooi om te zien en mee te maken.

Mee naar de kamer
Uiteraard moest gedurende de nacht de scootmobiel worden opgeladen. Soms kon het voertuig gewoon mee naar de kamer. Soms moest het opladen in een centrale ruimte en een enkele keer ontdekte Jeroen ’s morgens dat iemand zijn stekker er uit had getrokken om zelf een fietsaccu of zo te kunnen opladen. “Behoorlijk asociaal natuurlijk. Moest ik eerst een paar uur de scootmobiel opladen voordat ik weg kon.”

Incheckmeneer
Jeroen liet zijn goede humeur er niet door beïnvloeden. “Ik heb onderweg zo veel lol gehad. Soms zie je iets en dan krijg je een bepaalde gedachte waar je dan ontzettend om moet lachen. Ik zag ergens een bouwplaats met een kraantje en maar één medewerker. Moest ik ineens denken aan die sketch van Jochem Meijer over een klein vliegveldje op Bonaire waar één persoon alle functies heeft. Hij is incheckmeneer, douanemeneer, boardingmeneer en ook de pilootmeneer. Zo gebeurde er onderweg steeds van alles om van te genieten.”
Jeroen en de zeer zorgvuldig nagekeken scootmobiel zijn met de trein naar Groningen gereisd. Hij is helemaal geen OV-liefhebber maar het hoorde bij de uitdaging om ook de heenreis en de terugreis op eigen houtje te ondernemen en af te leggen. Natuurlijk gaf dat onderweg wel eens problemen, maar het is gelukt. Ook met dank aan de reisassistentie van NS-mensen.
Hij kwam in Groningen aan. Vandaar reisde hij nog wel even naar Pieterburen, het officiële startpunt. Daar vroeg hij iemand even een foto van hem te maken als ‘startbewijs’.

Eierbal
Terug in Groningen had hij enorme trek en op advies van kroeg- en terrasmaat Marcel Mulhuijsen ging Jeroen een snackbar binnen om een eierbal te eten. Moet je echt doen, had Marcel gezegd. Het is een soort bitterbal met ragout en een heel ei. Achteraf niet zo’n heel goed advies. Het ‘ding’ bleek super droog.

Prachtige reis
Jeroen ging op vrijdag 28 juni richting het noorden van het land en keerde uiteindelijk op dinsdag 14 juli terug in Pijnacker. Daar kijkt hij terug op een geweldige vakantie en een prachtige reis, die ook werd gekenmerkt door prachtig weer.
“Ik had een poncho bij me maar had die gelukkig niet nodig. Het is ook lastig om zo’n ding aan te trekken als je half verlamd bent. Gelukkig had ik dus geen regen. Ik denk dat het dan best nog een lastig verhaal wordt met zo’n scootmobiel over lang niet altijd verharde paden.”

Etappes
Je doet het PIeterpad officieel in 26 etappes maar Jeroen wilde er niet zo lang over doen en legde de afstand af in ruim vijftien etappes. Vanuit Groningen meerde hij aan in Schoonloo, Coevorden, Ommen, Hellendoorn, Vorden, Doetinchem, Zeddam, Ooij, Boxmeer, Arcen, Venlo, Roermond, Sittard, Valkenburg en tot slot in Maastricht. Wel een beetje moe maar heel voldaan reisde Jeroen Hus vervolgens op dinsdag 14 juli met de trein terug naar Pijnacker.

Nog een keer?
“Of ik het nog een keer zou doen? Niet zo gauw, denk ik. Of er moet iemand zijn die ook met een scootmobiel de uitdaging wil aangaan en dat liever niet alleen doet. Als het dank klikt met die persoon dan misschien wel. Ik heb het nu heel bewust in mijn eentje gedaan, ook om helemaal vrij te zijn en zelf alles te bepalen. Dat is me erg goed bevallen.”

Werk
Thuis aan de Rivierenlaan in Pijnacker zegt Jeroen tot slot dat hij tevreden is met zijn leven en met de persoon die hij met vallen en opstaan geworden is. Vroeger ging hij door roeien en ruiten, ook bij het bedrijf Heerema. Hij en zijn collega’s werden wel ‘de cowboys van de zee’ genoemd. Geen golf ging ze te hoog, zowel bij het bouwen van booreilanden als bij het opruimen van een door brand getroffen booreiland.

Blij
De jaren 2004 en 2005 waren heel bepalend voor het verdere leven van Jeroen. Hij kocht het huis waar hij nu woont, trouwde op Thailand, kreeg een hersenbloeding waarvan hij wel herstelde maar raakte half verlamd toen bij een behandeling in het ziekenhuis een hoofdzenuw werd geraakt. Zijn huwelijk was daar niet tegen bestand en daar heeft hij vrede mee.

Biertje drinken
“Wat ik zeg: ik ben blij met het leven dat ik kan leiden. Het is geweldig dat ik mijn werk heb kunnen behouden en goed kan blijven doen, ondanks dat ik cognitief heb moeten inleveren. Door mijn werk en mijn inkomen kan ik ook de dingen doen die leuk zijn. Lekker een biertje drinken met vrienden bij De Guyter, waar ik ook geniet van de ouwehoerverhalen van de biljarters. Prachtig vind ik dat. En dat deze Pieterpadonderneming gelukt is en zo mooi was, daar kijk ik met heel veel plezier op terug!”

Facebook
Op Facebook heeft Jeroen een blog gehouden en daar zijn zijn dagelijkse verhalen en belevenissen terug te lezen! (SO)