Liesbeth König neemt na 44 jaar afscheid van ’t Kraaienest

Met een juichende erehaag in de school in de ochtend en een mooi afscheidsfeestje bij Grand Café 1837 in de middag, waar directeur Stefan van Haaren een prachtige toespraak hield, heeft juf Liesbeth König-Keijzer (prachtige namencombinatie) twee weken geleden afscheid genomen van ’t Kraaienest.

Dat is de school voor speciaal onderwijs op het terrein van Ipse Craeyenburch. Liefst 44 jaar heeft Liesbeth op deze school gewerkt, met het geduld, de kennis en kunde, de toewijding en de liefde die nodig is om de moeilijk tot zeer moeilijk lerende kinderen op deze school van dag tot dag te helpen en te begeleiden.
De niveauverschillen zijn op zo’n school vaak heel groot. Alle kinderen zijn in dat opzicht anders, maar wat ze gemeen hebben is dat ze puur natuur zijn, geen dubbele agenda hebben en vaak heel spontaan reageren. Als het een beetje mee zit, staan ze onbevangen en zorgeloos in het leven. Niet altijd natuurlijk en ook niet iedereen. Kinderen hebben naast hun beperkingen soms ook gedragsproblemen. Dat maakte het werk op deze school hoe dan ook altijd afwisselend. Geen leerling hetzelfde en geen dag hetzelfde.
Het was dus 1982 toen Liesbeth Keijzer op deze school aan het werk ging. ’t Kraaienest was toen nog puur bedoeld voor kinderen die op Craeyenburch woonden, het internaat voor wat toen nog ‘geestelijk gehandicapten’ werden genoemd. Mensen met verstandelijke en/of lichamelijke beperkingen, zou men tegenwoordig zeggen.

Doelgroep
Later is de doelgroep van de school sterk uitgebreid. Kinderen met beperkingen blijven veel meer dan vroeger thuis wonen en komen dus van huis uit dagelijks naar ’t Kraaienest. Vanuit de hele regio. De school blijft zeker niet beperkt tot kinderen/leerlingen uit alleen Pijnacker-Nootdorp. Ze komen overal vandaan en ze zijn ook niet allemaal te plaatsen. Er is een flinke wachtlijst, zowel bij het basisonderwijs (SO, Speciaal Onderwijs) als bij het VSO, (Voortgezet Speciaal Onderwijs).
Het nog prachtige nieuwe gebouw op het terrein van Ipse De Bruggen Craeyenburch is alweer te klein om alle groepen te huisvesten. In basisschool De Vlieger is een dependance gevestigd met vier lokalen.
Liesbeth is bij ’t Kraaienest terechtgekomen via de Paaskerk, een Nederlands-Hervormde kerk in Den Haag, waar ze lid was. Daar was ook een familielid van de toenmalige directeur van ’t Kraaienest actief. Die directeur was Ineke Santinge en via het familielid kwam Liesbeth er achter dat ze bij ’t Kraaienest in Nootdorp uitbreiding van het docentenbestand zochten. Liesbeth legde contact, solliciteerde en werd aangenomen. De rest is geschiedenis!
Liesbeth heeft in die periode via de Paaskerk ook haar partner en latere echtgenoot JanWillem König leren kennen. Ze gingen samenwonen in Zoetermeer, op een grote ruime flat in Meerzicht, maar wilden midden jaren tachtig dolgraag in Nootdorp gaan wonen. Ook al werkte Liesbeth daar, ze kregen toch niet zomaar toestemming om in Nootdorp een woning te kopen.

Inspreekrecht
JanWillem heeft toen via via contact gezocht met ‘oppositieleider’ Cor de Kok in de gemeenteraad van Nootdorp en ook in de toenmalige gemeenteraad gebruik gemaakt van het inspreekrecht.
Uiteindelijk konden ze in 1992 een nieuwbouwhuis kopen in de wijk Achter het Raadhuis, aan de Pinksterbloem. JanWillem: “Toen wij dit huis betrokken, liepen twee straten verder de koeien nog te grazen. Heel grappig, want mijn vader vertelde over zijn woonsituatie in Den Haag jaren eerder precies hetzelfde.”
Het echtpaar König-Keijzer woont nog steeds met veel plezier aan de Pinksterbloem in Nootdorp en gaat daar ook zeker niet weg. Hun drie kinderen, Floris-Jan, Nadine en Thomas, zijn intussen uitgevlogen. Zij hebben ook kinderen gekregen, in totaal vijf, variërend in leeftijd van zes tot één jaar. De kleinkinderen waar Liesbeth en JanWillem dol op zijn en die Liesbeth twee dagen per week onder haar hoede neemt.
Liesbeth heeft nadat ze parttime was gaan werken bij ’t Kraaienest ook een jaar of twintig bij basisschool De Regenboog gewerkt in allerlei functies. Dat was de school van haar kinderen en nu ook van haar kleinkinderen. Het oudste kleinkind is zes jaar en gaat nu naar groep 3 en krijgt twee oud-collega’s van Liesbeth als juf!
De combinatie van een ‘gewone’ basisschool en een ‘speciale school’ heeft Liesbeth heel lang als heel prettig ervaren. Ondanks de grote verschillen was en is de basis dat je kinderen helpt groeien in hun ontwikkeling. Ieder op zijn of haar eigen niveau, met de eigen talenten en mogelijkheden.
Liesbeth heeft nooit overwogen bij ’t Kraaienest weg te gaan. Daarvoor hield ze te veel van de kinderen en van het werk, hoe moeilijk dat vaak ook was. Zeker als kinderen heel moeilijk leren, moet je als docent eindeloos veel geduld hebben en toch maar steeds positief blijven. En blijven zoeken naar manieren om een kind iets wel onder de knie te laten krijgen. Goed luisteren en altijd duidelijk zijn.

“Je moet ze nooit ontmoedigen maar blijven stimuleren en prikkelen om door te zetten. Lukt het vandaag niet dan proberen we het gewoon morgen opnieuw. En als het dan uiteindelijk toch lukt dan is dat voor het kind een enorme overwinning en een grote vreugde. En voor mijzelf als docent natuurlijk ook. Vaak gaat het om hele basale vaardigheden, zoals leren klok kijken, eenvoudig lezen, beetje rekenen, maar wel heel belangrijk voor het verdere leven van zo’n kind.”
Liesbeth vervolgt: “Deze kinderen hebben natuurlijk ook hun dromen. Een jongen riep een keer dat hij piloot wilde worden. Je zegt dan niet: dat is voor jou onmogelijk haalbaar. Je zegt wel: hou er rekening mee dat je daarvoor wel heel veel moet leren. Het mooie is dat deze jongen dan geen piloot is geworden, maar nu wel op Schiphol werkt in de beveiliging.”
Liesbeth ontmoet nog heel regelmatig oud-leerlingen en altijd reageren ze enthousiast, omdat ze met plezier aan haar terugdenken. Een jongen die bij Albert Heijn werkt, roept dan keihard door de supermarkt heen: ‘Hé, juf Liesbeth!’
Liesbeth wist al vrij jong dat ze het onderwijs in wilde. In de zesde klas (nu groep 8) van de lagere school, de Nutsschool in de Hollanderstraat in Den Haag had ze een onderwijzer, meester Anton Schmidt, die voor haar een voorbeeld was. Deze man zei: als jij onderwijzeres wilt worden, doe je best en probeer je droom waarheid te laten worden.

HAVO
Ze ging naar de HAVO, De Populier in de Populierstraat in Den Haag, en moest daar hard werken om het voor elkaar te krijgen. “Het kwam me zeker niet aangewaaid, maar het lukte. Vervolgens ben ik naar de Pedagogische Academie gegaan, de J.D. Visser Smits in de Hortensiastraat Den Haag. Ik ben algemeen opgeleid, voor het reguliere onderwijs. Later heb ik, toevallig samen met de broer van JanWillem, een specifieke opleiding voor het speciaal onderwijs gedaan. Natuurlijk leer je daar veel van, maar het meeste leer je in de praktijk. Gewoon door uit te proberen en te doen.”
Het is wel grappig dat Liesbeth een voorbeeldige leerling was en dat JanWillem in zijn puberjaren niet bij te sturen en vooruit te branden was. Pas later viel het kwartje en heeft hij de avond-HEAO gedaan, terwijl hij overdag op de typekamer van de rechtbank ingesproken vonnissen aan het uittikken was. Temidden van zes tikkende vrouwen, met wie hij gezellig mee kakelde. Later maakte hij carrière als Rijksambtenaar en nu zit hij ‘hoog in de boom’ bij het Ministerie van Justitie.

Diploma
Liesbeth heeft in die 44 jaar Kraainest alles gedaan wat maar gedaan kon of moest worden. De laatste jaren was ze actief bij het VSO. Ze is ontzettend blij dat de leerlingen van het Voortgezet Speciaal Onderwijs tegenwoordig ook een echt diploma krijgen. “Daar is landelijk vele jaren voor gestreden, maar dat is nu voor elkaar. Het is geweldig om te zien hoe trots die kinderen zijn op hun diploma waarmee ze verder kunnen naar dagbesteding of een beschermde werkomgeving. Ieder op zijn of haar eigen niveau dat haalbaar is.”
Natuurlijk is er veel veranderd, in allerlei opzichten. In de tijd dat de kinderen van ‘t Kraaienest allemaal nog in het internaat Craeyenburch woonden, nam Liesbeth in het weekend ook wel eens een of meerdere kinderen mee naar huis. Kinderen die weinig of geen bezoek kregen vooral. Andersom nam ze ook haar eigen kinderen mee naar school. Het was goed voor hun ontwikkeling om ook minder ‘gewone’ kinderen te ontmoeten.
Ook denkt ze met veel plezier terug aan schoolreisjes en schoolkampen, tot in Disney Land Parijs aan toe. Op 10 oktober 1986 trouwden Liesbeth en Jan Willem. Natuurlijk was de klas van Liesbeth erbij. Ze horen nog een van de kinderen zeggen: ‘Een trouwbijbel, wat een stom cadeau.’ Dit jaar op 10 oktober zijn ze veertig jaar getrouwd en het cadeau van Liesbeth en JanWillem is op 11 oktober een optreden van een gospelkoor in de Dorpskerk in Nootdorp waar ze alle twee al heel lang heel actief zijn! Dat is het volgende feest… (SO)