Juf Anneke van der Blom muzikaal met pensioen

De eeuwig jeugdig ogende juf Anneke, vroeger van De Zuidacker in Pijnacker-Zuid en later van De Meander in Delfgauw, heeft op 11 juni de leeftijd van 67 jaar bereikt. De pensioengerechtigde leeftijd. En dus heeft juf Anneke in de laatste schoolweekafscheid genomen van de openbare basisschool in Delfgauw Emerald.

De laatste jaren werkte ze nog twee dagen per week en was ze vooral verantwoordelijk voor De Zangkring, een muziek- en zangles waarbij de Pijnackerse met alle groepen in de school te maken kreeg. Dit schooljaar wat minder, omdat andere docenten De Zangkring moesten gaan overnemen. Volgens echtgenoot Hans van der Blom, zelf een op en top muziekman, kunnen die opvolgers dat niet zoals ‘zijn’ Anneke dat alleen maar kon. Anneke zelf nuanceert dat en heeft er alle vertrouwen in dat het muziekonderwijs op De Meander voor de leerlingen een van de hoogtepunten van het onderwijsprogramma blijft zijn.

Vijf jaar
Anneke heeft bijna vijftig jaar in het onderwijs gewerkt. Altijd met heel veel plezier. Ze wist al heel jong wat ze wilde. “Toen ik vijf jaar was zei ik: ik word juf of ik word moeder. Uiteindelijk ben ik het allebei geworden. We hebben een geweldige dochter, Roos, die intussen 35 jaar is en die met partner Robin en onze twee kleinkinderen in Schiedam woont. Ze zijn onlangs getrouwd. Dat was geweldig om mee te maken. Ja, ik pas ook een dag in de week op de kleinkinderen. Met of zonder Hans? Zonder! Als ik in Schiedam ben, kan Hans andere dingen doen die hij leuk vindt.”

Moeder dus? En juf. Anneke kon in haar basisschooltijd heel veel verschillende scholen en ook docenten met elkaar vergelijken. Ze heeft in totaal op negen scholen gezeten in binnen- en buitenland. “Dat had te maken met het werk van mijn vader. Die werkte als landmeetkundige bij Shell en daardoor verhuisden wij regelmatig. We hebben een tijd lang in Nigeria gewoond waar we in 1967 weg moesten vanwege de burgeroorlog om wat toen Biafra heette. Toen het allemaal nog normaal was, had ik het daar geweldig naar mijn zin. Je was altijd buiten en je had heel veel ruimte om te spelen. Ik heb er ook nooit problemen mee gehad dat ik zo vaak van school veranderde. Blijkbaar paste ik me wel weer redelijk aan.”

51 jaar pensioen
Anneke is de jongste van de drie kinderen van Wim Pardoen en Aagje Swart. Haar oudere zus Ineke en broer Hans moesten vanaf de basisschool in het buitenland naar Nederland terug om voortgezet onderwijs te volgen. Ze gingen dan tijdelijk bij familie wonen.

Dat is Anneke bespaard gebleven. Zij was namelijk pas elf jaar toen haar vader op zijn 46^ste kon stoppen met werken. Vanwege voortschrijdende technische ontwikkeling hield zijn werk op en kon hij bij Shell gebruik maken van een regeling. De man ging dus jong met pensioen en heeft er ook heel lang van kunnen genieten. Hij is uiteindelijk redelijk gezond 97 geworden en was dus het grootste deel van zijn leven gepensioneerd – 51 jaar – maar altijd actief met van alles. “Hij had gezegd: als ik ben gestopt met werken dan wil ik geen hotel en geen vliegtuig meer van binnen zien. Dat is wel aardig gelukt. Mijn vader en moeder gingen heel vaak op fietsvakantie overal en nergens naar toe vanuit Alphen a/d Rijn waar ze waren gaan wonen.”

Anneke was dus al jong vastbesloten om het onderwijs in te gaan. Dus volgde na de middelbare school de Pedagogisch Academie in Oegstgeest. In 1979 ging ze aan het werk. Althans dat probeerde ze. Het was de tijd dat je bij een sollicitatie onderdeeltje was van een stapel van vierhonderd brieven. Daarom was het de eerste jaren vooral een kwestie van invallen hier en invallen daar. Anneke deed dat op diverse scholen in Leiden en Alphen a/d Rijn.

In 1989 kreeg ze de mogelijkheid om bij De Zuidacker in Pijnacker te gaan werken. Via haar zus die in Delft woonde, kreeg ze een advertentie toegespeeld. Ze werd aangenomen door ‘meester’ Wim Wiertz en heeft tot 2004 bij deze creatieve en gezellige openbare basisschool gewerkt. “Bij De Zuidacker kon heel veel. Ik vond het een geweldige school waar ook veel ruimte was voor de creatieve ontwikkeling van de kinderen. De zomerkampen waren ook legendarisch.”

Juf Anneke had vooral de oudere groepen. De kleuterklassen hebben haar nooit erg aangesproken. Het liefste had ze een bovenbouwgroep. Ze stond bekend als aardig en lief, maar ze was ondanks haar zeer vriendelijke oogopslag toch wel streng. “Je moet zelf de hekken neerzetten en aangeven hoe ver ze kunnen gaan, anders nemen ze het van je over”, aldus juf Anneke over haar werkwijze.

De Zuidacker heette intussen Tweemaster Pijnacker en was gedwongen gefuseerd met Klein Vrijenban in Delfgauw dat een tijdlang Tweemaster Delfgauw heette en daarna verder ging onder de naam Openbare Basisschool De Meander. Omdat de school in Pijnacker nogal was ingekrompen is Anneke bij De Meander gaan werken. Daar heeft ze vanaf 2004 gewerkt, in totaal dus 22 jaar. Uiteindelijk nog flink wat langer dan bij De Zuidacker annex Tweemaster Pijnacker.

Vanaf de Bergse Maas in Pijnacker/Koningshof, waar Anneke heel prettig woont met echtgenoot Hans van der Blom – die ze ooit leerde kennen omdat hij samen met de ex van haar zus in een band speelde – ging Anneke bijna altijd met de fiets naar de school in Delfgauw. Dat ze niet snel terug deinsde voor regen of harde wind, blijkt wel hieruit dat ze twee keer met haar ranke lijf letterlijk van haar fiets is afgewaaid. “Als het echt niet anders kon, dan nam ik de auto.”

Anneke heeft bij De Meander altijd lekker gewerkt. Wel vindt ze het jammer dat het onderwijs zakelijker en resultaatgerichter geworden. Soms meer dan nodig is, draait het om de cijfers en de scores. Daar worden kinderen en ook docenten en scholen meer op afgerekend dan soms wenselijk is. Vindt ze.

Over het algemeen had ze prettige groepen om mee te werken, maar soms was het hard werken om alles in goede banen te leiden. De ene groep is makkelijker dan de andere. “De Meander was een prima school om bij te werken. Met fijne collega’s en onder leiding van een uitstekende directeur, Ivanka Maat, die heel direct, eerlijk en recht door zee de school leidt. De contacten met de collega’s en de kinderen zal ik zeker gaan missen. Ze hebben me ook een geweldig afscheid gegeven. De docenten met een etentje en de leerlingen met een prachtige muziekvoorstelling. Het is zo belangrijk dat je kinderen leert om zich vrij te uiten en uit te leven in theater, muziek, dans, noem maar op. Dat heb ik zelf ook altijd heel graag gedaan.”

Hans en Anneke woonden eerst in Delft en verhuisden later naar Pijnacker. Dat was nog in de tijd dat veel winkels in Pijnacker op woensdagmiddag gesloten waren, terwijl er op het gebied van horeca en uitgaan in vergelijking met Delft wel heel erg weinig te doen was. Toch hebben ze het steeds beter naar hun zin gekregen hier. Ze zouden nu niet meer weg willen. Hans kon er zijn djembe-muziekschool mooi uitbouwen. Daar doet hij nu niet zo veel meer mee. Een paar sportevenementen begeleiden ze nog en dan is Anneke ook van de partij.

De onderwijsloopbaan van juf Anneke is voorbij. Ze heeft de deur van de school echt achter zich dichtgetrokken en zal er hooguit nog eens op de koffie gaan. Invallen is niet de bedoeling. Met haar activiteiten op het gebied van muziek en sport – vier keer in de week naar de sportschool - en de zorg voor de kleinkinderen, Emily van zeven en Feline van vier, gaat Anneke zich niet vervelen. Kleding maken vindt ze leuk en ook legpuzzels maken!

Samen met Hans wat ondernemen gaat ook gebeuren. Anneke was altijd meer een ochtendmens terwijl Hans doorgaans later op gang kwam. Dat zal mogelijk zo blijven. “Ritme kan ik haar wel bijbrengen maar bioritme niet”, zegt Hans lachend, terwijl hij overvloedig cola inschenkt en ruim taart van Maison Kelder aansnijdt. De taart is over van het afscheidsfeestje op school.

Als we tot slot vragen naar mooie verhalen en anekdotes blijken die vooral het terrein van de seksuele vorming te betreffen. Niet alles komt door de censuur van Anneke. Dat het woord voor gaatjesprikker ineens toch net wat anders was dan ‘perforator’, dat kan nog. En ook dat een leerling bij seksuele vorming heel onschuldig vroeg: ‘Juf, hoe weet u dat allemaal?’