Steltlopers in de Groene Keijzer

Tijdens de hittegolf ging ik vroeg in de ochtend vogels kijken in de Groene Keijzer: een natuurgebiedje in de Zuidpolder van Delfgauw. Dit gebied is in 2007 ingericht, als compensatie voor natuurwaarden die verloren zijn gegaan bij de aanleg van de wijk Keijzershof en de N470.

Afgelopen winter zijn er grootschalige veranderingen aangebracht in de Groene Keijzer. Het is nu een open terrein met ondiep water en slik. Ideaal voor steltlopers. Die zijn er dan ook volop gezien dit jaar. Van januari tot en met juni zijn in het gebied maar liefst 26 soorten steltlopers waargenomen. Dat is echt veel voor deze omgeving! In de winter bezochten wulp en goudplevier het gebied. Deze soorten overwinteren in de omgeving, maar broeden hier niet. Vooral tijdens de voorjaarstrek, met een piek begin mei, was het een komen en gaan van zeventien soorten doortrekkende steltlopers, die ‘slechts op bezoek’ waren.

Toen ik eind juni de Groene Keijzer bezocht, waren er niet meer zoveel doortrekkers in het gebied. Alleen een groepje ruiende kemphaan mannetjes voor wie het broedseizoen alweer achter de rug was. Nu trokken tientallen jonge steltlopers de aandacht, die in het gebied uit het ei waren gekropen. Jonge kluten, steltkluten en tureluurs liepen met hun lange pootjes door de modder. Sommigen nog behoorlijk klein, anderen al bijna volgroeid. Steltkluten broeden nog niet zo lang in de omgeving van Pijnacker. Deze pioniers broeden in opdrogende plasjes. Vroeger vooral in Zuid-Europa, maar daar is het nu vaak te droog.

Ik zag een klein kluutje onder een vleugel van diens vader of moeder kruipen. Ze doen dit wel vaker als het koud of regenachtig is, maar daar was geen sprake van. Volgens mij had het kleintje behoefte aan een knuffel. De oudervogel genoot zichtbaar van de intimiteit met het jong. Na een minuut of vijf ging het kleintje weer op zoek naar voedsel in de vorm van kleine diertjes. Bij steltlopers zijn de jongen al heel zelfstandig als ze uit het ei komen. Ze scharrelen meteen hun eigen kostje bij elkaar. Alleen scholeksterkuikens worden enkele weken door hun ouders gevoerd. De jonge tureluurs waren al net zo groot als de ouders. Alleen aan hun verenkleed en de kleur van snavel en poten was te zien dat ze nog maar enkele weken oud waren. Ik moest denken aan een foto die Petra van der Zande mij stuurde van een steltloper, met de vraag: “Is het een groenpootruiter of een bosruiter.” Mijn eerste reactie was bosruiter, maar bij nader inzien bleek het een jonge tureluur te zijn.

Caroline