Gender reveal

Als puber had ik pittige menstruatieklachten, en dito stemmingsschommelingen. Ja mensen, het wordt een column over hormonen. Zelf vond ik dat ik weinig last had van mijn zwangerschapshormonen, maar manlief durfde mij pas jaren later van het tegendeel te overtuigen. 

In mijn vruchtbare jaren was de aankondiging van de rode vloed altijd een eyeopener. Oh, was ik daarom zo snel aangebrand geweest de dagen ervoor. Het simpelweg te hard ademhalen, of de paprika’s verkeerd snijden, in mijn ogen dan, kon al reden genoeg zijn om emotioneel uit te vallen. “Was sich liebt das neckt sich”, dus je bent al gauw geneigd je af te reageren op je geliefden. 

Dat beloofde wat toen de overgang in zicht kwam. De jongens zaten net in de puberteit en we waren ook nog druk met rouwen, dan kon dit er ook nog wel bij. Allemaal tegelijk in de wankele boot van gierende hormonen. Maar juist omdat alles er tegelijk was leek het een ook minder erg te zijn dan het ander. Ik besloot er maar het beste van te maken en er vooral niet tegen te vechten.

Dat bleek een gouden tactiek, vooral toen het nachtzweten erbij kwam. Als ik kletsnat wakker werd schuifelde ik naar de badkamer, maakt mijn polsen koud onder de kraan, dronk wat water en stiefelde bij terugkomst in de slaapkamer naar de droge kant van het bed. Wat een zegen dat ik twee plekken had om op te gaan liggen. En zo kwam alles na jaren in een kalmer vaarwater terecht, de jongens zijn inmiddels twintigers en ook hun breinen worden steeds rustiger, meer weloverwogen, minder impulsief en ook ik ben ver uit de gevarenzone.

Iets wat je je pas realiseert als het voorbij is, zoals met zoveel dingen. Het grappige is dat ik nu mannen steeds beter ga begrijpen. Die hebben, op de puberteit na, en de midlifecrisis, nooit last van hormonale stemmingswisselingen. Die zijn eigenlijk altijd hetzelfde, en dat herken ik nu zo! Je wordt eigenlijk zelf ook een halve vent. Ik snap nu zo hoe pittig dat voor kerels moet zijn om met al die vrouwelijke hormonen in hun leven te moeten dealen. En dan zelf niet kunnen invoelen hoe dat moet zijn, zo’n lijf in oproer, dat zijn eigen gang lijkt te gaan.

Ik geniet volop van mijn leven als halve vent, noem het een gender reveal. Ik ben er heel blij mee, en mijn omgeving ook!

Manuela Bijl