Sneeuwstilte

Ik zit deze column te typen op maandag 5 januari, vanuit huis, want het is mijn roostervrije dag. Op de achtergrond staat Keltische harpmuziek aan en in de tuin dwarrelen de sneeuwvlokjes neer. Ik zie dat het druk is bij het voederplekje voor de koolmeesjes, verstopt onder de pergola, in de in elkaar vergroeide takken van de witte rozenstruik heb ik een potje vogelpindakaas neergezet. De kerstlampjes, in de vorm van ijspegels, staan nog aan, en geven de tuin een soort Narnia-achtige uitstraling. Een sprookje.

De ochtend begon iets minder sereen, zoonlief had gevraagd of hij gebracht kon worden naar zijn werk in plaats van de scooter te pakken, dus zo geschiedde. Bij het uitladen kwam ik bijna niet meer weg voor de deur. Een uur later, normaal duurt het vijf minuten, liep ik dan in de vallende sneeuw met een meer dan blije hond, die eindelijk profijt heeft van zijn Siberische poolvacht. Hij is de vuurwerkknallen direct vergeten. Je gaat ook altijd wat mijmeren over de andere keren dat er sneeuw lag, zo werkt dat bij oudere vrouwtjes. 

Toen ik op de middelbare school zat en 12 kilometer moest fietsen naar school mocht ik pas een buskaart als de weersvoorspelling een maand lang sneeuw en ijs voorzag. En zo vaak was dat nou ook weer niet. Met de kinderen was het vroeger natuurlijk dikke pret, met de slee naar school, in het groengebied hierachter met de slee van ‘de berg’ af. Al kwamen we er toen vrij snel achter dat het ook een hondenuitlaatgebied was en je dat niet ziet liggen onder de sneeuw, maar wel thuis. De laatste keer dat de kinderen op de basisschool met de slee zijn opgehaald was in december 2011, de laatste vrijdag voor de kerstvakantie. Waarom weet ik dat nog zo goed, niet omdat het sneeuwde, maar omdat we toen net gehoord hadden dat mijn lief een ongeneeslijke hersentumor had. Alles zou daarna herinnerd worden aan ‘voor en na’ het nieuws.

Ik ben nog steeds gek op sneeuw, het ziet er dan zo magisch uit buiten, het geluid verstilt, de voetstappen en auto’s klinken anders door de straten en de wereld lijkt even stil te staan. Natuurlijk gaat de boel straks opvriezen, wordt het spekglad, zwart en blubberig als het gaat dooien. Maar ik blijf nog één dagje in mijn sprookje zitten. Doe je mee? Denk eens terug aan jouw fijnste herinneringen aan de sneeuw.

Manuela Bijl