Henk Hulswit en Richard Giorgi: 85 jaar ambtelijke ervaring vertrokken bij de gemeente

Richard Giorgi werkte ruim 45 jaar bij de gemeente Pijnacker, later Pijnacker-Nootdorp. Henk Hulswit hield het bijna 40 jaar vol. Samen 85 jaar ambtelijke ervaring. Vorig jaar nam Henk Hulswit al afscheid, recent volgde Richard Giorgi zijn voorbeeld.

Met dat verschil dat Henk rond zijn 64ste vertrok en dat Richard al 73 jaar en 5 maanden oud of jong was ten tijde van zijn afscheidsreceptie dit voorjaar. We spraken de mannen thuis bij Richard, een paar weken na diens afscheidsbijeenkomst waar wel een paar duizend jaar gemeentelijke ervaring aanwezig was. Oud-ambtenaren, voormalige wethouders, vroegere burgemeesters. Zelfs een lokale verslaggever die al bijna veertig jaar meeloopt ontbrak niet op de genodigdenlijst.

Vroeger alles beter?
Richard en Henk willen er zeker geen verhaal van maken met als boodschap: vroeger was alles beter. Zeker niet. Het was wel anders. Toen Richard Giorgi op 1 november 1980 bij de gemeente Pijnacker ging werken, was Rinze Hempenius nog burgemeester. Een jaar later zou John de Prieëlle hem opvolgen. En daarna maakte Richard nog wel een paar burgemeesters mee!

Richard
Rotterdammer Richard behaalde in 1969 het LEAO-diploma. “Toen was ik nog maar net geboren”, zo zei vriend en collega Henk Hulswit in zijn speech tijdens het afscheid van Richard. Richard werkte in de Rotterdamse haven, niet als arbeider maar als administratief medewerker. Tussendoor zat hij in militaire dienst en daarna had hij een debiteuren/crediteuren-functie bij Radio Modern in Rotterdam. Voordat Richard via een Pijnackerse vriend/kennis solliciteerde naar de functie van secretaris van de Sportcommissie bij de gemeente Pijnacker, werkte hij ook nog op de administratie van de Erasmus Universiteit.

Bestuursambtenaar
De man had dus al wat werkgevers gehad, toen hij als bestuursambtenaar bij Pijnacker aan de slag ging, om er nooit meer weg te gaan. Nou ja, op zijn 73ste dan. Slechts een enkele keer in zijn 45-jarige loopbaan overwoog Richard om elders te gaan werken of dreigde hij daarmee.
Het doel van die ‘dreiging’ was dan om in Pijnacker een huis toegewezen te krijgen. Uiteindelijk lukte dat aan de Mandenmeesterstraat op het Voormalige Veilingterrein, waar hij met echtgenote Nel nog steeds heel prettig woont.

Het dagelijkse ritje van Rotterdam Lombardijen over een vaak volle Van Brienenoordbrug was hij na een tijdje helemaal zat, maar ja in de jaren tachtig was de woningtoewijzing nog niet regionaal geregeld maar vooral lokaal. Terwijl ambtenaren intussen niet meer de voorrang kregen die ze in de jaren zeventig nog wel hadden. De geboren en getogen Pijnackerse buurman van Richard, René van Winden, zei dan ook na de oplevering van de woningen in de Mandenmeesterstraat tegen Richard: “Wie ben jij? Jij bent de enige in de straat die ik niet ken!”

Bij de bakker
Anno 2026 is het de normaalste zaak van de wereld dat ambtenaren van de gemeente Pijnacker-Nootdorp uit het halve land afkomstig zijn. Er wordt ook veel meer thuisgewerkt. Ambtenaren zijn veel meer dan toen voorbijgangers die Pijnacker-Nootdorp zien als een tussenstapje in hun loopbaan. Het verloop is groot.

De kennis van de gemeente is logischerwijs veel minder. Richard en Henk willen er niet over oordelen, ze constateren het slechts. Om te weten te komen waar de Oostlaan is of Meidoornlaan, moeten ze eerst op de dorpsplattegrond kijken. Een ‘ouwe’ Pijnackernaar of Nootdorper kan zich daar soms niets bij voorstellen.

Groei
In de jaren tachtig telde Pijnacker 16.000 inwoners en waren er een kleine honderd ambtenaren die elkaar allemaal kenden en die alles deden, ook veel praktisch werk dat nu wordt uitbesteed. Nu zijn er bijna 60.000 inwoners en telt de gemeente rond de 500 ambtenaren die elkaar echt niet allemaal meer kennen.

Richard: “Zeker als je niet alleen in Pijnacker werkt maar er ook woont, dan zie en hoor je veel meer. Bij de bakker hoor je wat of word je aangesproken door mensen. Ook collega-ambtenaren en wethouders hoorden veel meer. Wethouders als Henny Bos en André Groenewegen waren hier geboren en getogen. Ze hadden heel veel contacten en zagen en hoorden ook van alles. André Groenewegen was in het weekend altijd ergens langs een voetbalveld, dus je stond er niet raar van te kijken als je op maandagmorgen een telefoontje van hem kreeg over dit of dat probleem.”

Henk
De eerste ruim vijf jaar moest Richard Giorgi het als Pijnackers ambtenaar zonder Henk Hulswit stellen. Henk kwam op 1 maart 1986 ‘in zijn leven’. Ofwel: Henk ging per die datum als algemeen-juridisch medewerker aan de slag bij de gemeente Pijnacker. Toen nog in Het Witte Huis aan het Raadhuisplein.

Voor die tijd had de geboren Rijswijker een paar jaar bij de gemeente Leidschendam gewerkt. Grappig dat Henk nog precies kan aangeven waar de werkplekken destijds waren. Waar nu Futuro mannenmode verkoopt of waar nu de wijnafdeling van Albert Heijn is.
Meer nog dan Richard heeft Henk binnen de groeiende gemeentelijke organisatie van Pijnacker en later Pijnacker-Nootdorp carrière gemaakt. Zich opgewerkt, zoals dat vroeger heette. Van beleidsmedewerker tot projectleider cq projectmanager en daarna afdelingshoofd. Na de fusie in 2002 tussen Pijnacker en Nootdorp werd Henk ook een van de vier en later twee gemeentelijke directeuren, rechtstreeks ressorterend onder de gemeentesecretaris.

Teamleider
Richard was op een zeker moment ook teamleider van de afdeling Welzijn, een club van rond de 25 ambtenaren, maar juist in die tijd voelde hij zich in het werk niet helemaal happy.
“Ik was hele dagen alleen maar aan het vergaderen en problemen aan het bespreken. Je krijgt natuurlijk ook te maken met allerlei persoonlijke zaken en problemen van collega’s. Ik was liever wat meer praktisch bezig en ben toen projectleider geworden bij allerlei grote bouwprojecten, zoals de bouw van scholencomplexen, sportaccommodaties en uitbreidingen daarvan. Mijn eerste grote project was destijds de bouw van de basisscholen in Delfgauw-Emerald. Het is te veel om op te noemen wat er daarna allemaal volgde. Het Nest in Keijzershof, de Mariaschool, het Stanislas College enzovoort.”
“Het waren allemaal mooie projecten, maar wat eruit springt is toch wel Sportcentrum De Viergang met alles erop en eraan. Het zwembad, de sporthal en alle bijbehorende voorzieningen. Het mooie van dit werk als projectleider was, dat je de spin in het web bent tussen allerlei verschillende partijen die het met elkaar moeten zien te rooien. De architect, de ontwikkelaar, de adviseur, de bouwer, de gemeente zelf, de eindgebruiker, zoals bij De Viergang ook de exploitanten van het restaurant, André Remmerswaal en zijn mensen.”

“Ik heb altijd volop genoten van de samenwerking en de wisselwerking. Natuurlijk ging het niet altijd vanzelf en vielen er ook wel eens harde woorden over en weer, maar als de vertrouwensbasis goed is, dan kom je er met elkaar altijd uit. Omdat ik het zulk prachtig werk vond en diverse projecten nog niet af waren, ben ik na mijn officiële pensioendatum nog ruim vijf jaar op basis van jaarcontracten doorgegaan.”

Grote ontwikkelingen
Henk Hulswit is in zijn bijna veertig jaar bij de gemeente ook bij alle grote ontwikkelingen in de gemeente betrokken geweest. Het begon bij Klapwijk, Emerald, bedrijvenpark Ruyven, de centrumontwikkeling, Pijnacker-Zuid, Ackerswoude, maar ook bij het beheer en onderhoud van de openbare ruimte en bij meerdere organisatieveranderingen en bezuinigingsrondes was Henk betrokken.
“Mijn eerste grote project als projectmanager was de woonwijk Emerald in Delfgauw, waar moeilijke onderhandelingen aan vooraf gingen. Natuurlijk strijdt iedereen voor zijn eigen belang, maar je moet altijd voor ogen houden dat iedereen er in redelijkheid een beetje blij van moet worden. Bij de ontwikkeling van Emerald heb ik meegemaakt dat de ontwikkelaars/bouwers zo klem waren gezet, dat een ondertekening op het laatste moment niet doorging. Ze zagen er geen brood in. Na een paar weken kwam er alsnog een wat aangepast contract tot stand en als ik nu langs of door Delfgauw rijd, dan zie ik een prachtige wijk en ben ik er nog trots op dat ik daar mijn steentje aan heb kunnen bijdragen. Maar die trots geldt eigenlijk voor onze hele gemeente!”
Richard Giorgi en Henk Hulswit hebben met elkaar gemeen dat ze trots zijn op wat er in de gemeente allemaal tot stand is gekomen. Qua woonwijken en allerhande voorzieningen die ertoe bijdragen dat het prettig wonen en vertoeven is in de diverse kernen van de gemeente.

Menselijke maat
De mannen zitten ook helemaal op één lijn inzake ‘de menselijke maat’ en onderlinge collegialiteit. Naast en tussen het werk door hebben ze altijd veel lol gehad en ‘hard gewerkt’ tijdens de tafeltenniswedstrijden in de middagpauze op de zolder van Het Witte Huis.
Richard is jarenlang voorzitter geweest van de personeelsvereniging. Die heette eerst Ping Ping en later Time Out. Tot 1 januari 2026 was hij de voorganger. Had volop oog voor teambuilding tijdens en buiten het werk. Was er ook voor collega’s op droevige momenten. Als organisator van feestjes en uitjes stond Richard zijn mannetje en ook Henk was altijd van de partij.

Jumelage
Een apart verhaal was de zogenoemde ‘jumelage’ tussen Steinbach in Duitsland en Pijnacker. Een bijzondere ‘stedenband’ hadden deze twee gemeenten met samenkomsten en festiviteiten over en weer. Henk vertelde in zijn speech bij het afscheid van Richard dat er ooit een groots opgezet event was waarbij ‘Pijnacker’ hardlopend met tien personen in estafette de bijna 500 kilometer tussen Pijnacker en Steinbach zou afleggen. Ware het niet dat de eerste tussenstop in Nederweert tot diep in de nacht zo gezellig was, dat de volgende dag werd besloten om met z’n allen in het begeleidingsbusje te stappen en pas tien kilometer voor Steinbach de hardloopschoenen weer aan te trekken!
Zo zouden de heren bijna een boek kunnen schrijven over hun belevenissen binnen en buiten de gemeente.

Communicatie, menselijke maat en oprechte belangstelling voor het wel en wee van collega’s waren in de loopbaan van Henk belangrijke elementen en tegelijk succesfactoren. “Ik maakte als directeur en leidinggevende heel vaak even een rondje door het gebouw om her en der even een praatje te maken. Dan signaleer je veel sneller strubbelingen en problemen, ik wist altijd wat er speelde. Bovendien wordt het altijd op prijs gesteld, als je oprechte belangstelling toont en ook echt iets doet met wat er speelt.”

Vrije ruimtes
Op het juiste moment naar voren stappen en bijtijds vrije ruimtes bespelen was ook van belang. De heren hebben in die 40 tot 45 jaar tal van reorganisaties meegemaakt. In de oude gemeente Pijnacker was er een op een zeker moment een ‘sloopmanager’ aangesteld waarbij zo ongeveer niemand meer zeker was van zijn of haar positie.
Ene Teun Leuftink was in de jaren negentig aangesteld om de hele organisatie te ‘reshufflen’ en werd daarvoor rijkelijk beloond.

Henk Hulswit vertelde vorig jaar op zijn eigen receptie een bloemrijk verhaal over hoe dat destijds ging. “We zagen allemaal gebeuren dat er functies vrijkwamen en we voelden dat het voor ons als nog relatief jonge medewerkers tijd was om naar voren te stappen. Ik vroeg een gesprek aan met Leuftink en na een beetje heen en weer praten over koetjes en kalfjes vroeg hij: wat kom jij doen? Ik zei: ik wil graag afdelingshoofd worden. Van welke afdeling dan, vroeg Leuftink. Ik zeg: van ruimtelijke ordening of van ontwikkeling. Na een paar minuten zegt hij: het wordt ontwikkeling. Al met al stond ik na een kwartier buiten als nieuw afdelingshoofd van de afdeling ontwikkeling.”
Richard Giorgi bewoog wat minder gemakkelijk en goed mee met Leuftink. “Ik mocht hem helemaal niet en hij mij ook niet. In de eindfase van zijn reorganisatiewerk bij de gemeente Pijnacker zei hij tegen mij: je was zo tegendraads dat ik je soms wel op je smoel had willen slaan. Ik zeg tegen hem: had het maar gedaan dan had ik tenminste permissie gehad om terug te slaan.”

Natuurlijk lopen emoties wel eens hoog op, ook in een gemeentelijke organisatie maar in grote lijn hebben Henk en Richard altijd in harmonie hun werk kunnen doen. Dat Henk wat eerder dan op zijn 67ste de gemeente vaarwel heeft gezegd, had te maken met een hernieuwde reorganisatie met een nieuwe koers voor de gemeentelijke organisatie en zijn keuze dat het na 45 jaar werken, waarvan veertig in Pijnacker, wel mooi was geweest.
De laatste periode heeft Henk met plezier nog zijn kennis en ervaring kunnen steken in bijzondere projecten zoals het Asiel Zoekers Centrum, AZC, waar hij als programmadirecteur bij betrokken was.
“Het was een goed doordacht plan dat in de gemeenteraad jammer genoeg net geen meerderheid haalde. Pijnacker-Nootdorp had met dit plan veel in eigen hand kunnen houden. Nu moeten we maar afwachten wat de hogere overheden ons gaan opleggen qua huisvesting van onder meer vluchtelingen. Het probleem is namelijk niet minder geworden.”

Henk en Richard kunnen het tegenwoordig vanaf de zijlijn bekijken. Ze hebben met veel plezier bij de gemeente gewerkt – opgeteld 85 jaar – maar het is nu tijd voor andere bezigheden. Henk heeft pas met echtgenote Vita een mooie reis gemaakt door Australië. Vita werkt nog. Ze hebben samen een volwassen zoon.
Richard en Nel hebben twee volwassen dochters en twee kleinkinderen waar ze gezellig druk mee zijn. Richard gaat daarnaast graag met natuurfotograaf Nel op stap. Ze heeft een prachtig toestel en maakt de mooiste foto’s. Omdat ze niet graag auto rijdt gaan ze er gezellig samen op uit.

Henk is inmiddels één dag per week aan het werk bij ‘zijn club’ ADO Den Haag, waar hij het vrijwilligersbeleid aan het opzetten is. De twee spreken regelmatig af, soms om met anderen gezellig te pokeren. Ze zijn en blijven vrienden voor het leven die zo nu en dan mooie herinneringen ophalen uit de goeie ouwe tijd, terwijl ze er voor waken oude bromberen te worden… (SO)