De Indische neushoorn van Theo
Actueel 2.961 keer gelezenHonden blaffen er tegen en kinderen worden op zijn rug gefotografeerd. De neushoorn is een geliefd kunstwerk in Pijnacker. Sinds 1990 staat hij zelfverzekerd voor de deur van zijn maker, kunstenaar Theo van den Bulk. Hij zorgt ervoor dat zijn neushoorn altijd ‘in goede gezondheid’ verkeert.
Theo, 80 jaar, bruist nog altijd van de creativiteit. Ik zocht hem op in zijn atelier op zolder waar hij vele kunstwerken heeft gemaakt: van tekeningen, beelden en etsen tot papier-reliëf (zie www.dekunstvantheo.nl). Ik vind het allemaal mooi en ben stiekem een beetje jaloers, want wat zou ik ook graag creatief met mijn handen willen zijn. Theo was het al als kind. Hij bleek een groot talent te hebben voor tekenen en werkte op een architectenbureau. Kunst maakte hij in zijn vrije tijd. Zijn levensmotto: ‘blijf jezelf uitdagen en leer nieuwe dingen’. Zo begon hij in 1972 aan zijn eerste beeldhouwwerk van beton, de neushoorn, en leerde hij om echt goed te ‘kijken’. Ik vermoedde dat Theo de Indische neushoorn had gemaakt als eerbetoon. Er leven er namelijk nog maar 4000 in het wild in India, Bhutan en Nepal. De soort staat op de IUCN-lijst van bedreigde diersoorten. Ze worden bedreigd door stroperij en verlies van leefgebied. Theo’s inspiratie bleek echter een speelgoedneushoorn die hij ergens in een winkel vond. Dat werd zijn model. Daarnaast ging hij o.a. kijken bij de Indische neushoorn in Diergaarde Blijdorp. Theo schonk zijn neushoorn aan Diergaarde Blijdorp waar deze nog steeds is te bewonderen. Daarna daagde hij zichzelf opnieuw uit: het hakken van een tweede neushoorn uit de harde steensoort basalt lava. Daarvoor ging hij naar een oude hangar op Ypenburg, want met de herrie van het getik met beitels en hamers wilde hij de buren niet lastig vallen.
Het werd zijn meesterwerk. Theo: “Ik ben heel tevreden met het eindresultaat. Het gaat me om de lol van het maken en wat je er van leert.” Sindsdien wil Theo kunst maken die nog niet eerder is gemaakt. Dat drijft hem nog steeds. En leidde ook tot deelname aan de TV programma’s van omroep MAX ‘De nieuwe Vermeer’ (2023) en ‘De gezonken meesters’ (2025) waar hij in beide gevallen eindigde bij de laatste 30 in de finale. Een groot compliment.
De ontmoeting met Theo gaf me weer een mooie levensles en deed me denken aan het prachtige gedicht Ithaka uit 1911 van K.P. Kafávis (1863-1933): het gaat om de reis in het leven, niet om de bestemming. Zoek maar eens op.
Henny van Rij
Conservator van het online Dierenmuseum
www.dierenmuseum.nl
