Mijn rode draad met Bevrijdingsdag
ActueelIk werd geboren op 26 april 1945 in Delft, als eerste dochter van mijn ouders. Op 5 mei 1945 – de dag dat Nederland werd bevrijd – mocht mijn moeder met mij het ziekenhuis verlaten. Heel Delft hing vol vlaggen. Nederland was vrij, en ik begon mijn leven in een bevrijd land.
Dit jaar, op zaterdag 27 april, werd ik 80 jaar. Het was Koningsdag en opnieuw wapperden overal de vlaggen. Een bijzondere gedachte: Nederland is nu 80 jaar vrij, net zolang als ik leef. Op 9 en 10 mei mocht ik meezingen met het concert 80 jaar Vrij Dankzij – een onvergetelijke en emotioneel indrukwekkende ervaring voor mij. Van mijn 17e tot mijn 21e werkte ik in een artsengezin in Delft. Zij waren ongewild kinderloos. De vrouw des huizes noemde ik tante Riekie, haar man was Ome Wim. Tante Riekie was in haar jonge jaren actief in het verzet.
Op 2 maart 1945 werd zij als 22-jarige studente gearresteerd en overgebracht naar het Huis van Bewaring in Groningen, en later naar kamp Westerbork. Aan het einde van de oorlog zaten daar nog 116 verzetsvrouwen gevangen. De Duitsers wilden geen sporen achterlaten, en dwongen de vrouwen tot een zogeheten Vrouwenmars – een deportatiemars van 11 tot 14 april. De vrouwen moesten overalls dragen van Joodse gevangenen en kregen een wit bandje met een nummer. Tante Riekie had nummer 108. In Grijpskerke werden zij ontdekt en bevrijd. Alle 116 vrouwen overleefden de mars. Voor haar moed ontving Tante Riekie later het Verzetsherdenkingskruis. Ik heb tante Riekie en Ome Wim intensief meegemaakt.
Hun nichtjes – drie meisjes en een jongen – logeerden vaak bij hen. Ook Ome Wim’s zus in Amerika had een dochter, Adrianneke, en een babyzoontje, Wim. Ik zag Adrianneke slechts één keer, ze was toen drie jaar oud. Dat is inmiddels zestig jaar geleden. Mijn dochter en ik zijn altijd op zoek geweest naar informatie over Tante Riekie’s oorlogsverleden.
Dit jaar liep mijn dochter als eerbetoon de Vrouwenmars en mocht drie dagen lang de naam van haar peettante uitspreken. Twee jaar geleden schakelde ik het radioprogramma Adres Onbekend in om de nichtjes van Tante Riekie te vinden. Zij werden gevonden, maar wilden geen contact. Tot mijn verrassing nam Adres Onbekend twee weken voor het concert opnieuw contact op: Adrianneke had mijn oproep gevonden en wilde wél contact. Ze kwam toevallig een week later naar Nederland op vakantie en wilde het huis zien waar ze ooit logeerde. Drie dagen voor het concert ontmoetten we elkaar. Samen met haar man haalde ze herinneringen op aan haar tante en oom.
Ze hoorde van het concert en besloot spontaan te komen. Samen genoten we van een ontroerende avond. De repetities en concerten heb ik intens en dankbaar beleefd. Ik ben al 80 jaar vrij - en dat dank ik aan mensen als Tante Riekie. Dit concert, dit verhaal, is mijn rode draad.
