‘t Speeltoneel oogst goede recensies met heftige voorstelling ‘Fantoompijn’

In het weekend van 1 en 2 juli voerde toneelvereniging ‘t Speeltoneel in Cultura&Zo twee eenakters op over de gevolgen van onverwerkt menselijk leed. De ene eenakter speelde zich af in het verre verleden en de andere in de huidige tijd.

De eerste eenakter werd vol overtuiging opgevoerd door jongerengroep 3 (let op: ‘t Speeltoneel heeft 5 groepen!). Het was een raamvertelling die begon met een verwijzing naar het schaakspel. Hierin waren pionnen niet belangrijk en er was slechts één koning die de werkelijke ultieme macht had: de Romeinse koning Caligula (uitstekend en enthousiast gespeeld door Marit Simpelaar). Maar zelfs als je alle macht hebt, ben je dan vrij? Als alles belangrijk is, wordt niets meer belangrijk. Als iedereen uiteindelijk moet sterven door het lot, mag de koning dan dat lot zijn?

Een enthousiast duo nam de vertelling op zich. De regering van de koning werd heen en weer geslingerd tussen hoop en wanhoop, tussen liefde en doodsangst, tussen loyaliteit en opstand. Meerdere regeringsleiders moesten hun armzalige leven bekopen met een uiteindelijk wrede moord door Caligula zelf. Uiteindelijk werd door samenzwering toch het finale vonnis geveld voor deze meedogenloze en toch gevoelige Caligula.

Een Romeins koningsdrama in een modern jasje. De theatervoorstelling werd prachtig belicht door het technische team Luuk van Hagen en Jos Verlinde. De regeringsleden in zwarte kleding stonden aan het begin als schaakstukken op zwarte en witte blokken. De entree van de koning, begeleid door spannende muziek en een mysterieus bewegend silhouet op het achterdoek, creëerde een betoverende sfeer. Dit was knap geregisseerd door Serina van der Meer!

Na de pauze veranderde het toneelbeeld volledig met de jongvolwassenen van groep 2...

Mensen in feestkleding waren bezig een kamer te versieren en maakten zich klaar om de jarige Laura te verrassen (geloofwaardig en emotioneel gespeeld door Meike ten Hoorn).

Wanneer Laura binnenkomt, reageren ze allemaal boos en afwijzend. De feestgangers worden zelfs gevraagd om te vertrekken. Buiten het huis verzamelen zich ondertussen een aantal mensen die zich aan elkaar voorstellen alsof ze elkaar nog nooit eerder hebben ontmoet. Laura verwelkomt deze gasten enthousiast. Zo begint Laura te genieten van het feest waar ze naar had uitgekeken.

Maar waar keek ze eigenlijk naar uit? De gesprekken met de nieuwe gasten zijn ongemakkelijk en de stiltes zijn gevuld met pijnlijke Hollandse kleinburgerlijkheid. Een van de gasten neemt steeds het stroef verlopende gesprek op sleeptouw (overtuigend gespeeld door Sanna de Groot), maar dit helpt niet echt voor de sfeer. De sfeer is verwarrend, vol misverstanden en onderdrukte wanhoop. Wat is er aan de hand? Laura’s onvermogen om haar innerlijke pijn uit te drukken en effectief te delen met degenen die echt om haar geven, voelt als een onzichtbaar blok beton, als een onverzadigbaar verdriet dat ze niet kan uiten. De (goed verborgen) ontknoping van het verhaal is dat Laura acteurs heeft ingehuurd die de rollen van haar recentelijk overleden ouders en zus, door een vliegtuigongeluk, vertolkten. Ze koos ervoor om liever in een fantasiewereld te leven en haar verdriet te ontkennen dan het onder ogen te zien en te delen met haar echte vrienden.

Het regisseursduo Lilian Verlinde en Niek Wegbrans verdienen met dit stuk een Pluijm!

De productiecoördinatie van de zaterdagavond en de zondagmiddag was in handen van Coen Lafeber. De zaal was beide keren goed gevuld en het publiek reageerde enthousiast, maar bleef ook met enkele vraagtekens achter: Wat heb ik nu eigenlijk meegemaakt?

Als je meer informatie wilt over ‘t Speeltoneel, kun je een kijkje nemen op www.speeltoneel.nl of een e-mail sturen naar info@speeltoneel.nl.