Hoe juf Jantine haar talent hervond op de Sint-Jozefschool

Op de Sint-Jozefschool in Nootdorp draait het op maandagochtend om meer dan alleen de standaardlessen. In de gangen van de school vind je Juf Jantine, een oud-logopediste die leeft met dementie. Hoewel haar geheugen haar soms in de steek laat, is er één ding dat onveranderd is gebleven: haar passie voor taal en haar liefde voor kinderen. “Niks doen is voor mij geen optie,” zegt ze stellig. “Dat is maar niks doen en dat kan altijd nog.”

De beslissing om Jantine te verwelkomen als vrijwilliger was voor schooldirecteur Marije een bewuste en persoonlijke keuze. Met een moeder die zelf aan dementie lijdt, wist Marije uit de eerste hand hoe waardevol het is om mensen met deze diagnose een betekenisvolle plek in de maatschappij te geven. “Ik heb altijd gezien dat als mijn moeder met kinderen bezig was, haar ‘juf-hart’ weer openging,” vertelt Marije. “Dat gunde ik Jantine ook.”

Toen de vraag vanuit het project DemenTalent kwam of de school openstond voor een vrijwilliger met dementie, aarzelde Marije dan ook geen moment. Voor haar is het een principiële kwestie: “Wij hebben als school een wijkfunctie. Als we iets kunnen betekenen voor mensen uit Nootdorp, dan doen we dat. Iedereen is hier welkom.”

De zoektocht naar de juiste plek
Het succes van Jantine op de Sint-Jozefschool kwam echter niet meteen; het was een proces van met elkaar onderzoeken waar Jantine het beste tot haar recht kwam. In het begin hielp Jantine bij de kleuters, maar Marije merkte dat de onvoorspelbaarheid en de overgangsmomenten, zoals kinderen ophalen of de rust bewaren in een drukke klas, voor Jantine te veel prikkels gaven. Er werd besloten om de focus te verleggen naar groep 3. Hier, zittend aan een tafel bij de open deur van het klaslokaal, kwam het oude vakmanschap van Jantine direct weer naar boven. Terwijl ze één-op-één met de kinderen leest, verbetert ze hun uitspraak en helpt ze hen bij het maken van hun eerste ‘leeskilometers’. Marije ziet het verschil: “Zodra ze met die kinderen op de bank zit, zie je de logopediste in haar weer opstaan. Ze straalt volop, geniet van de verhalen en de kinderen genieten van haar onverdeelde aandacht.”

Wanneer we Jantine vragen wat het vrijwilligerswerk op school met haar doet, verschijnt er een glimlach. Hoewel de ochtend soms spannend begint, “het ligt er een beetje aan hoe ik uit bed ben gestapt”, brengt de school haar structuur en trots. Voor Jantine is de school geen plek van beperkingen, maar een plek van herkenning. “Taal zit in mijn bloed,” zegt ze over haar vak. 

De interactie met de kinderen is puur en ongefilterd. De leerlingen van zes en zeven jaar zien geen ‘patiënt’, ze zien een juf die hen helpt. En als Jantine even de weg kwijt is of niet weet waar haar jas hangt, helpen de kinderen haar gewoon: “Hier juf, we gaan naar buiten!”. Jantine zelf relativeert de drukte van de school met humor: “Het is een lekker chaosje hier, maar ik vind het leuk om iets door te geven.” Als we te spreken komen over de prachtige match die is ontstaan tussen Jantine en de Sint Josefschool, we noemen het een ‘schoolvoorbeeld’, emotioneert dat Jantine zichtbaar. Het doet haar veel dat ze zo gewaardeerd wordt en volwaardig onderdeel is van het team van de school. 

De rol van het thuisfront
Niet alleen Jantine bloeit op; ook voor haar man en mantelzorger Ruud is deze wekelijkse ochtend op de Sint-Jozefschool goud waard. Het geeft hem de geruststelling dat Jantine zich nuttig voelt op een plek waar ze echt wordt gewaardeerd. Marije onderhoudt nauw contact met Ruud via korte lijntjes en evaluaties. “Hij is heel dankbaar dat zijn vrouw hier weer ‘gewoon’ aan het werk is,” vertelt Marije. Het biedt Ruud bovendien een essentieel moment voor zichzelf, wetende dat Jantine in goede handen is bij een team dat haar echt heeft opgenomen.

Een schoolvoorbeeld van inclusie
Het team van de Sint-Jozefschool heeft gaandeweg geleerd hoe ze Jantine het beste kunnen ondersteunen. De belangrijkste les? Begeleiden in plaats van overnemen. Jantine is inmiddels een volwaardig teamlid: ze is erbij tijdens teamuitjes en de kerstborrel. Tijdens de kerstbingo zitten er altijd collega’s naast haar om te helpen, zodat ze volledig kan meedoen zonder de regie te verliezen.

Marije hoopt dat haar school een inspiratiebron is voor andere organisaties. “Op papier lijken we vaak heel inclusief, maar hier maken we het in de praktijk waar,” besluit ze. Voor Jantine geeft de maandagochtend een gevoel van eigenwaarde dat geen enkele andere dagbesteding kan evenaren. Ze gaat naar huis met meer energie en een heldere blik. En de kinderen van groep 3? Die willen hun juf Jantine voor geen goud missen.

Over DemenTalent
Het succesverhaal van Jantine is mede mogelijk gemaakt door DemenTalent, een stichting die mensen met dementie helpt om hun talenten zinvol in te blijven zetten als vrijwilliger in de samenleving. Ben je geïnspireerd geraakt door het verhaal van de Sint-Jozefschool? Of je nu zelf aan de slag wilt als vrijwilliger of als organisatie een werkplek wilt bieden aan iemand met dementie: iedereen kan een verschil maken. Kijk voor meer informatie op www.dementalent.nl.