Ingezonden: Pijnacker verdient beter verkeersontwerp

Ik kwam terug uit Frankrijk van een vakantie. Ik houd van het land, het is nét iets relaxter, nét iets slordiger, nét iets vergevingsgezinder dan het strenge Nederland. Maar het is ook commercieel. Sinds de aanleg van de tolwegen zijn de door mij zo geliefde binnenwegen besmet geraakt met een hoeveelheid rotondes die zijn weerga niet kent. Alles wordt uit de kast getrokken om de argeloze automobilist het rijden op de N- en D-wegen tot een kwelling te maken. 

Al die honderdduizenden rotondes zijn dan wel weer leuk aangekleed, wellicht met de winst van de tolwegmaatschappijen. Fleurige bloemen, sculpturen, aan de streek gelieerde boerenkarren of nostalgische lantaarnpalen — wie in Frankrijk binnendoor rijdt, leert heel wat van het land kennen. Er is één ding dat op Franse rotondes ontbreekt: fietspaden en fietsers. En mocht er ooit een cycleur op zo’n rotonde verschijnen, dan zijn voor hem of haar geen afwijkende maatregelen getroffen. Je ziet maar hoe je aan de andere kant komt.

Thuisgekomen lag er een brief van de gemeente Pijnacker-Nootdorp op de mat. Die ging ook al over een rotonde, die bij de Sportlaan/Nobellaan. De gemeente had al observaties verricht, maar wenste daarbij dan toch ook nog het oordeel van ervaringsdeskundigen mee te nemen. “Wij vragen het de man in de straat.” Een onverwoestbaar en altijd goed ontvangen journalistiek gebruik.

Nou, deze man in de straat kijkt al 25 jaar tegen het gestumper en de levensgevaarlijke situatie van het ontwerp van deze rotonde aan. Kennelijk is de rotonde ontworpen om fietsers te gerieven, een loffelijk streven, want er moet meer gefietst worden. Dat er af en toe ook nog auto’s het dorp binnenkwamen, leek van ondergeschikt belang. 

Zo ontstond een situatie waarbij uit alle hoeken en gaten fietsers tevoorschijn konden komen om de argeloze automobilist schrik aan te jagen. Links, rechts, met snelle bochtjes, en bij het verlaten van de rotonde konden die dan gewoon aan de linkerzijde van de rijbaan doorfietsen. Nog een paar voetgangersoversteekplaatsen erbij, en zie: de aanloop tot een chaos was geschapen, alle goede bedoelingen en fietsvriendelijke politiek ten spijt. 

De rotonde is een gevaarspunt geworden, en dat ligt niet alléén aan de onwillige pubers van de naastgelegen middelbare school. Het ligt gewoon aan het ontwerp, dat het aantal contactpunten tussen ongelijk verkeer heeft gemaximaliseerd. En iedere verkeerskundige zal het beamen: die contactpunten zijn vaak de oorzaak van ongevallen. Als de rotonde een weg was geweest, waren er op een afstand van vijftig meter vier oversteekpunten met voorrang voor fietsers van twee kanten geweest, plus nog een paar voor de voetgangers.

Ik kwam terug uit Frankrijk. Het was een voorspoedige reis geweest. Ik wilde vanaf de Nootdorpseweg rechtsaf de Nobellaan inrijden. Ik zag de fietser die op het pad naast mij reed en wist niet wat hij ging doen. Hij deed wat ik verwachtte: zonder richting aan te geven sloeg hij linksaf. Daar had ik op gerekend. Maar niet op de wielrenner, die direct daarna met 40 km/h van links kwam. Ik kijk altijd twee keer.

Ik heb de gemeentelijke enquête ingevuld en mijn adviezen gegeven.

Ach, was ik nog maar in Frankrijk.

Ton Groenendijk