Verdriet heeft geen einddatum

Een paar maanden geleden zat ik op een terrasje in Delft. Ik raakte aan de praat met een echtpaar. Ze vertelden dat ze hun zoon waren verloren bij een verkeersongeluk. 

Het verhaal stond me nog goed bij, ondanks dat het bijna twintig jaar geleden was. Ik had destijds verslag gedaan van dit intens verdrietige voorval. Ik wist zelfs nog dat we de berichtgeving lange tijd offline hadden gehouden, omdat de familie van de jongen op vakantie was. 

Waar ik vroeger misschien wat terughoudender zou zijn geweest, dacht ik nu: ik zeg het gewoon. Ik vertelde hoe ontzettend knap ik het vond dat ze toch weer konden genieten. Van hun kleinkinderen, van een terrasje, van een biertje en van alles wat het leven nog de moeite waard maakt. “Maar het gemis is er nog iedere dag,” zei de vader. “Altijd.” 

Het is misschien wel het ergste wat je als ouder kan overkomen: het verliezen van een kind. Door een ongeluk, ziekte of een miskraam. Maar ook het missen van een kind door een scheiding, ontvoering naar het buitenland of simpelweg geen contact meer hebben, kent een verdriet dat moeilijk te bevatten is. Iemand vertelde mij ooit: “Dat is ook een soort rouwen.” 

Deze zomer was ik met mijn gezin op Ameland. In Hollum was enkele dagen daarvoor een jongetje van zeven jaar overleden na een ongelukkige val. Ik las het bericht op NU.nl. Het kwam pas echt binnen toen ik tijdens het hardlopen langs zijn monumentje kwam. Bloemen, schelpjes, pauwenveren en een foto van de vrolijke, avontuurlijke Jaxx. Overal in het dorp wapperden Ajax-vlaggen, want hij was groot fan. Iedereen leefde mee met zijn ouders, zusje, familie en vrienden. Zelfs de lokale PLUS-supermarkt ging tijdelijk dicht. Werkelijk iedereen stond in de erehaag. 

De uitvaartdienst, geleid door dominee Anne-Meta Kobes-Gerritsen, maakte diepe indruk. Vooral de manier waarop zij, met zoveel kinderen in de kerk, iedereen bij de dienst betrok. Ik mailde haar vorige week een compliment. 

Het liet zien dat je zo’n verdriet niet alleen kunt dragen. Misschien ligt daar een opdracht voor ons allemaal: om rond nabestaanden te gaan staan. Niet alleen vandaag, maar ook morgen en over jaren. Dat deed Hollum. En dat zullen ze blijven doen. 

Want hoe mooi het leven ook weer wordt: het gemis blijft.

Martijn Mastenbroek