Een onverwachte EHBO-les
ColumnNa de zwemles is er natuurlijk een moment om de honger te stillen. Omdat de snoepautomaat ook wat eentonig is en geen trek stilt, ga ik met mijn kleine jongen even naar de supermarkt. Natuurlijk kan ik het ook allemaal meenemen, maar op zaterdag maken we er een klein feestje van.
Vanaf de achterbank werd druk onderhandeld over een combinatie van een yoghurt-Breaker, een worstenbroodje en een kaasstengel. Ik legde uit dat hij één van die drie dingen mocht uitkiezen, en dat alleen al heel bijzonder is. Het werd een worstenbroodje.
Via de automatische rolbaan wilden we de ondergrondse parkeergarage weer inlopen, toen ik in mijn ooghoek nog net een dame met een rollator de rolbaan op zag lopen. Toen ze nog geen meter had afgelegd, kwam de rollator los van de grond en viel ze keihard achterover. Mijn eerste impuls was de noodknop indrukken, want de stalen onderlaag bleef doorrollen onder de vrouw. Omdat ze op de knop lag, moest ik haar een stukje opzij leggen en zette vervolgens de baan stil.
“Mijn arm doet zeer”, zei ze. In mijn EHBO-opleiding heb ik geleerd dat je een slachtoffer dat is gevallen zoveel mogelijk moet laten liggen om verdere schade te voorkomen. Ik schoof een zacht tasje onder haar hoofd en vroeg waar ze woonde. Ondertussen belde een andere passant 112 en bleef contact houden met de meldkamer. Iemand anders gaf instructies om ook de andere rolbaan stil te zetten. Twee medewerkers van Albert Heijn schermden ondertussen het hoekje af en zorgden dat het winkelend publiek netjes werd omgeleid. “Ik vang de ambulance wel op”, riep een ander. Op een gegeven moment werd ik aangesproken door een vrouw: “Ik ben verpleegkundige.” Ik liet het haar uiteraard meteen overnemen.
Ook fijn dat weer een ander zich over mijn zoontje ontfermde. Hij bleef opvallend kalm, had zijn worstenbroodje inmiddels op en stelde naderhand wel duizend vragen over wat er precies met mevrouw ging gebeuren.
Buiten zagen we de ambulance staan; ze waren met een nieuwe steunpost in Nootdorp erg snel ter plaatse. De cirkel was op deze manier rond. “Zet je dit ook in de krant?”, vroeg hij. “Eigenlijk is dit geen nieuws, maar ik kan er wel een column over schrijven. Over dat mensen gelukkig zo hulpvaardig zijn als er iets gebeurt”, antwoordde ik.
