Burp!

Er moet mij wat van het hart. U weet, ik eet echt zowat alles wat los en vast zit, en dat is te zien ook. En ik ben de eerste die iets nieuws probeert. Zo was ik al fan van pistache pasta voordat het woord Dubai er maar aan te pas kwam. Maar er is een etenswaar waar ik echt spontaan anti-peristaltische bewegingen van krijg. Als ik het al zie, ruik, in mijn handen voel of, godbetert, in mijn mond moet stoppen word ik al licht misselijk.

Maar wat blijkt nou, het etensding waar ik zo’n hekel aan heb wordt alsmaar hipper, cooler, meer trendy, en is niet meer weg te denken. Sterker nog, gewoon prima gerechten worden eronder bedolven en daarmee voor eeuwig verpest, voor mij dan.

Heeft u al enig idee waar ik het over heb? Nou vooruit, ik zal het onthullen. Op straffe dat ik natuurlijk zwaar voor gek verklaard word want het is niet voor niks zo ‘hot and happening’ onder de ‘foodies’ van deze wereld. Het is echt een enorm overschat product. Een bijproduct van iets dat wel heel lekker is, namelijk kaas. Er wordt een zakje gemaakt van mozzarella, en dit wordt gevuld met room van rauwe melk, tuurlijk, kom maar door met die calorieën en onverzadigde vetzuren, alsof kaas die al niet genoeg heeft. Dan gaan er nog fijngesneden stukjes mozzarella bij en dat wordt dan burrata genoemd.

Het woord alleen al, burrrrrata. Ik krijg er oprispingen van. En zo’n bol vol met derrie, geen enkele extra smaakmaker erin, peper, zout, pesto, of truffel wordt dan over ieder zichzelf respecterend succesrecept uitgestort. Zoals; salades, op een bruschetta, over de pasta, op de pizza, op een broodje mortadella of zo los op een bord. Vreselijk! Al die heerlijke gerechten zo zorgvuldig op smaak gebracht worden bedolven door een romige melklava als uit een uitgebarsten vulkaan. Het is ook altijd veel te veel! Niets is meer terug te vinden onder die brok burrata die leegloopt over je bord. Als smaakt naar die weeïge witte smakeloze smurrie!

Zo eeuwig zonde. Wie bedenkt dit? Daar blijken we de broers Vincenzo en Lorenzo Bianchino uit Italië de schuld van te kunnen geven. Die konden in 1956 door hevige sneeuwval de verse melk niet naar de stad brengen en moesten daarom de melk zelf alvast voorbewerken. Dit was een slecht idee, houd er mee op. Laat ik het niet merken tijdens de Kerst.

Manuela Bijl