Gezonde lucht

Ik ben weer op avontuur geweest. Samen met hond Moos zat ik in een Tiny House in niemandsland in de Ardennen. Achterin een tuin van een B&B, verscholen achter de bomen met een eigen omheinde riante tuin. Op een berg, aan een doodlopende weg. Snoezig huisje met een slaapkamer onder de nok en beneden een pelletkachel voor de koude avonden.

In de wei naast ons drie koddige geitjes, op 50 meter lief blatende schaapjes, verderop weides vol met koeien en ook twee paarden rekenden we tot onze nieuwe vriendenkring. Mensen en auto’s heb ik amper gezien. Het perfecte ‘offline’ zijn met toch de luxe van dat huisje is echt mijn ultieme onthaastvakantie. De stapel boeken slonk gestaag en op mijn tweepits fornuisje was het prima koken.

Overdag gingen Moos en ik natuurlijk op pad. Vanaf onze berg zijn we alle windstreken uit geweest, op zoek naar beekjes, riviertjes, mooie glooiende heuvels, prachtige eenzame weggetjes, we waanden ons alleen op de wereld. En dan gebeurt het hè? Je loopt na het eten lekker buiten en je zou wel graag een windje willen laten. Eerst keek ik voorzichtig om me heen, was er echt niemand? Ik liet de wind voorzichtig ontsnappen, nee, er was echt niemand. Dat luchtte op! De volgende dagen kreeg ik er lol in, zoals alleen een kind keihard kan lachen om windjes, scheetjes, poepjes die knetterend een uitweg zoeken. Heerlijk! Ik kon zelfs op een gegeven moment ratelgeluidjes maken op het ritme van mijn passen. Ik moest er zelf het hardste om lachen. Maar toch voel je je ongemakkelijk, het hoort natuurlijk niet hè? Dat zit zo ingebakken. Om maar te zwijgen van het feit dat het alles behalve charmant is wat je daar loopt te doen.

Totdat ik thuiskwam en ik stuitte op een artikel waarin de schetenparade in de buitenlucht de hemel in werd geprezen! Het zou juist fantastisch zijn voor je spijsvertering! Je zou het elke dag moeten doen, minstens 20 minuten, zo las ik. Na het eten, lekker reutelen in de vrije buitenlucht. Het wandelingetje met geur en geluid heeft zelfs een naam! De ‘Fart-walk’! Ik vertel het enthousiast aan tafel. Een zoon tilt één bil op, duwt de lucht pruttelend naar buiten en zegt: Daar hoef je toch niet helemaal voor te gaan wandelen”, en eet rustig verder. Ik prik wat in mijn eten, haal eens diep adem en bied spontaan aan om de hond uit te gaan laten.

Manuela Bijl