My sweet Valentine
ColumnToen ik bijna tien jaar geleden weduwe werd was ik doodsbenauwd voor het idee van een nieuwe liefde in mijn leven. Ik moest er niet aan denken. Ik was niet gescheiden van Ries omdat ik hem zat was, de dood was tussen ons beide gekomen. Ik voelde mij nog steeds getrouwd.
Afgelopen vrijdag merkte ik dat de herinneringen zachter worden. Het was Valentijnsdag en het deed me denken aan de gekke lieve dingetjes die we voor elkaar deden. Ik mis ze. Deze keer heb ik gewoon gewerkt op Valentijnsdag en mezelf een prachtige bos bloemen gedaan. Met daarbij neuriënd het liedje van Harrie Jekkers: “Ik hou van mij.” Ik moest ook lachend terugdenken aan de eerste Valentijnsdag zonder mijn lief. Ik zag er vreselijk tegenop, en dan vooral omdat ik bedacht had dat ik vast overvallen zou worden met bloemen en kaarten van onbekende aanbidders. Het leek me afschuwelijk. Maar, behalve blauwe belastingenveloppen, viel er niets liefdevols in de bus.
Nu negen jaar later moet ik daar eigenlijk nog steeds keihard om lachen. Want blijkbaar is een excentrieke weduwe met twee zeer kritische puberzoons die potentiële pappa’s met argusogen bekijken niet in trek. Ries riep ook toen hij nog in leven was dat ik gewoon een andere vent aan de haak moest slaan. God, wat werd ik daar kwaad om, wat dacht hij wel. Ik bitste terug dat hij er dan maar eentje op me af moest sturen vanuit waar hij dan tegen die tijd zou zijn.
Of zou ik het gewoon niet doorgehad hebben als iemand voorzichtige toenaderingspogingen deed? Kan ook hoor. Ik moet er in ieder geval niet aan denken om me te begeven op een datingplatform in welke vorm dan ook. Ik ga geen boeren schrijven, niet aankloppen aan de deur van een B&B in het buitenland en ook geen 24 uur met iemand schier ongemakkelijk in een hok met camera’s zitten. Het leven als ‘lustige witwe’ bevalt meestal best prima. Maar toch bleef dan de vraag aan wie ik nu op deze Valentijnsdag mijn affectie zou tonen. De zoons zitten natuurlijk niet op eten in hartjesvorm te wachten van hun moeder. Ik kijk om me heen. Twee prachtige goudbruine ogen kijken me aan. Ach natuurlijk, Moos de hond. Dus hij is tot op het ‘bot’ verwend. Nieuwe kussens in zijn mand en op de vloer, extra lekkere penshapjes en koekjes met merg erin. Ook hij houdt van mij.
