Verjaardagsverrassing van Tamara voor Corry

De redactie van Telstar/Eendracht ontving vorige week onderstaande brief/tekst. Geschreven door Tamara die begin 2023 uit Oekraïne moest vluchten met haar kinderen voor het oorlogsgeweld van BROER Rusland. Op de een of andere manier kwamen Tamara en haar kinderen in Nederland terecht. 

In Pijnacker-Nootdorp nog wel waar ze liefdevol werden verwelkomd door de familie Van der Valk. Tamara kijkt met veel liefde, bewondering en ook verwondering terug op hoe ze werden opgevangen door Cor, Corry en hun vier zonen met aanhang.

Tamara heeft de tekst geschreven om Corry te feliciteren met haar zeventigste verjaardag op 4 februari aanstaande en om onze lezers te wijzen op ‘het cadeau’ dat ze vraag: geld voor het goede doel, onderzoek naar de ziekte kanker, het goede doel van de Tour for Life waar ze in augustus aan gaan mee doen, Cor, Corry, hun vier zonen en Marja van der Helm. Corry en Marja doen de verzorging. Toevallig of niet hadden we onlangs al een ontmoeting met de zes. 

Het verhaal daarover volgt volgende week. Nu alle aandacht voor Tamara. Hier haar letterlijke tekst. 

Het komt wel eens voor dat je leeft en alles lijkt goed te gaan. Je hebt een geliefde familie, een goede baan, je bouwt een huis en gelooft dat je daar het lachen van niet alleen je kinderen, maar ook je kleinkinderen zult horen. 

Je hebt je land, waar je geboren bent. Het land is misschien niet perfect, maar het is van jou. Je weet wat er morgen zal gebeuren en morgen zal het gebeuren! Maar op een ochtend word je niet wakker van de wekker, maar van explosies – de BROER is gekomen. 

De broer, het agressorland, Rusland! Het land waar je veel tijd hebt doorgebracht. Het land waar je grootmoeder, moeder en tante zijn geboren. Het land waar je neven en nichten wonen. En je begrijpt niet hoe dit kon gebeuren. Je wereld verandert, je denkt niet meer aan het weer, de feestdagen, werk of vakantie, je denkt alleen aan overleven. Hoe je het leven van je kinderen kunt redden. 

Eerst verstop je je, denkend dat alles snel voorbij zal zijn. Daarna vlucht je, je bent gedwongen om te vluchten. Er is geen tijd om deze informatie te verwerken, te begrijpen dat de oorlog is gekomen. Je begrijpt alleen dat je leven gewoon wordt vernietigd. Waarom en hoe dat kan, is onduidelijk. En hier sta je dan, aan de grens, met twee tassen en twee bange kinderen – die niet begrijpen wat er gebeurd is, waar hun kindertijd is gebleven. 

Je man en ouders zijn achtergebleven in Oekraïne. Je probeert gewoon stand te houden, hoewel je zelf niets begrijpt. Je probeert niet te huilen, om de kinderen niet nog banger te maken.

Ik ben erg dankbaar voor de vrijwilligers in Polen! Ik wist niet waar ik heen moest, en er was geen tijd om na te denken. Een vrijwilliger greep mijn hand en zei: “Stap in deze bus, je gaat naar Nederland!” Waar is dat? Ga weg! Ik had alleen gehoord dat Nederland bekend staat om zijn lekkere kaas en bloemen. 

De nacht was zwaar. Ik herinner me dat ik voor het eerst huilde, terwijl de kinderen sliepen. Ik zocht informatie op internet, probeerde te begrijpen waar ik naartoe ging. Een hele bus vol bange Oekraïners. Maar ik had helemaal geen zin om te praten. 

Ik wilde terug naar oudejaarsavond 2022, toen mijn hele familie nog samen was. Mijn man belde bijna elke 30 minuten, hij was bezorgd dat ik zo ver weg was. Iedereen geloofde dat het niet lang zou duren. Mijn ouders zeiden dat ik me geen zorgen moest maken, dat ik niet de enige was. Maar het leven zoals het was, bestond niet meer. Ik moest vluchten voor de kinderen. Ik herinner me de weg niet, tranen maakten het moeilijk om te zien, ik herinner me alleen de woorden van de vrijwilliger: “Je gaat naar een familie.”

We stapten uit de bus, de zon scheen als op een andere planeet. Er was geen duisternis, geen enge geluiden van sirenes en explosies. De kinderen glimlachten, hier is het goed... We werden naar een kleine vrouw en een sportieve man gebracht. 

Ik dacht: “Waarom doen ze dit?” In het huis waar we naartoe werden gebracht, sliepen we de hele dag en wilden we niet uit onze kamer komen. We hoorden op de begane grond mensen praten in een onbekende taal. 

Cor en Corry Van Der Valk zijn de mensen waarvoor ik hen mijn hele leven dankbaar zal zijn. Ze keken naar ons, verward, met verdriet in hun ogen. En in mijn hoofd was er maar één gedachte – Ik ga snel naar huis! De dagen gingen voorbij. Maar de oorlog stopte maar niet. Cor en Corry stelden ons voor aan hun grote familie. Deze twee mensen wisten een gezin te creëren, waar respect, zorg en liefde heersen. Waar mensen met grote harten, vol liefde en respect, niet alleen voor elkaar maar ook voor anderen, samenleven. Ze hebben vier geweldige zonen grootgebracht, die hun eigen gezinnen stichtten, met veel kinderen, en daar heerst liefde zoals in het gezin van hun ouders. 

Ik zei ooit tegen Corry: “Jij bent een heel gelukkige vrouw!”, en zij antwoordde: “Ja!” Haar kracht en geluk liggen in haar familie. Ondanks dat wij voor hen vreemden waren, slaagden zij erin om ook voor ons een plek in hun hart te vinden. Ik herinner me nog hoe ik Corry voor het eerst omarmde, hoe Cor aandacht had voor mijn jongens en hen overal mee naartoe nam, als waren het zijn eigen kleinkinderen. 

Ik herinner me alle tranen van wanhoop en momenten van geluk en Corry huilde en lachte altijd met me mee. En zelfs toen we sociale huisvesting kregen, verlieten ze ons niet. Deze hulp en aandacht zijn onbetaalbaar. En zelfs nu, nu we Nederland hebben verlaten, weten we dat we altijd een Nederlandse familie hebben.

En nu, op 4 februari, viert mijn geliefde Corry haar verjaardag, ze wordt 70 jaar. Op 24 augustus zal er een wielerwedstrijd plaatsvinden, de “Tour voor het leven 2025”. Cor en zijn vier zonen zullen deelnemen. Alle verzamelde fondsen worden besteed aan kankeronderzoek. En het enige wat Corry voor haar verjaardag vroeg, was hulp bij het verzamelen van fondsen voor dit goede doel. 

Ik wil iedereen die niet onverschillig is vragen zich aan te sluiten bij de inzameling van fondsen. Met deze brief en mijn getuigenis wil ik mijn dankbaarheid uiten en herinneren dat er veel goede mensen in de wereld zijn. Sommigen noemden we broeders die zichzelf, ons en onze voorouders verraden hebben, en anderen, die we niet eens kenden, zijn familie geworden. 

Lieve Corry, ik wens je een heel gelukkig verjaardag. Moge je grote hart en ziel voor altijd voortleven. Ik hou heel veel van je en omhels je.

Ik wil Nederland en de mensen die ik heb ontmoet in dit geweldige land bedanken. Een land met ongerepte, prachtige natuur en mooie tradities, en schattige huisjes. Een diepe buiging van elke Oekraïner, bedankt. Voor hulp bij de inzameling van fondsen moet je zoeken op: valkies-tour for life.