Ed van Dijk: “Stilzitten is gewoon geen optie”

Delfgauw - In 2013 veranderde het leven van Ed van Dijk drastisch. Als applicatiespecialist bij BASF stond hij midden in het werkende leven, toen zijn wereld op zijn kop werd gezet. Hij kreeg een diagnose die al snel de oorzaak van zijn klachten verklaarde: multiple sclerose (MS). „Je komt thuis te zitten en je belandt ineens in traject ‘ziek’.”

Aanvankelijk kreeg Ed medicatie om de ziekte te behandelen, maar de klachten bleven aanwezig. In 2022 besloot hij een drastischere stap te zetten en naar Mexico te reizen voor een stamceltransplantatie. „Het proces is zwaar,” vertelt Ed. „Je krijgt eerst zware chemotherapie. Je immuunsysteem wordt helemaal platgelegd, je bloedwaarden gaan naar nul. Zelfs een griepje kan dodelijk zijn, dus je moet extreem voorzichtig zijn. Thuis heb ik een maand in isolatie gezeten, en dat ook nog eens midden in de coronatijd.” 

Na de transplantatie begon de zware weg naar herstel. „Je bent totaal je kracht kwijt. Ik ging drie keer per week naar de fysio om te trainen en opnieuw op de been te komen. Maar voor mijn gevoel ging dat veel te traag. Stilzitten is gewoon niks voor mij,” zegt Ed resoluut. Hij vond uiteindelijk in buurgemeente Den Haag een aanpak in High Intensity Training (HIT), waarbij je korte periodes intensief traint. „Oefeningen van 45 seconden, dan een minuut rust, en dat herhalen. Dat wordt veel toegepast bij mensen met MS.” 

Ed merkt kleine verbeteringen, maar weet ook dat het effect van een behandeling afhankelijk is van het stadium waarin de ziekte zich bevindt. „Hoe langer je wacht, hoe kleiner de kans op succes. Bij mannen verloopt MS vaak harder dan bij vrouwen. Voor mijn gevoel stel ik het onvermijdelijke uit, maar ik heb nu wel drie jaar gewonnen.”

Na deze zware herstelperiode besloot Ed zich te richten op meer sociale contacten. „Je ziet anderen werken en bezig zijn, en ik wilde ook weer iets betekenen.” Via een vriendin kwam hij bij SWOP De Kiezel terecht, een ontmoetingsplek in de buurt. „Het was meteen een klik. Wat ik kan, doe ik. Samen eten, een bakje koffie zetten, een spelletje doen. Het sociale contact doet me goed. Als ik een dag niet ben geweest, vragen mensen al: ‘Waar was je?’”

Ed kreeg drie jaar geleden bijkans het halve dorp op de been om geld in te zamelen voor zijn behandeling in Mexico. Hij is een bekende dorpsgenoot geworden en krijgt nog heel vaak de vraag: “Ben je beter?” „Kijk, er zijn op dit moment geen nieuwe ontstekingen te zien op de MRI-scans, en dat is natuurlijk positief. Maar ik voel dat er iets sluimert. In alles ga ik toch een beetje achteruit, zelfs mijn geheugen.” Toch blijft Ed optimistisch en is hij dankbaar voor wat hij nog wel kan, zoals een praatje maken met zijn ‘nieuwe vrienden’ in De Kiezel!