Lenie van der Hoorn-Langelaan ontvangt unieke Sportpenning

Lenie Langelaan was veertig jaar geleden bij vrouwen de eerste officiële winnares van de Friese Elfstedentocht. Dat was op 21 februari 1985. De Stichting Cultuur Support Pijnacker-Nootdorp fluisterde de gemeente in dat het wellicht een idee was om daar officieel bij stil te staan.

De gemeente vond dat een goed plan en dus werd Lenie van der Hoorn-Langelaan vorige week naar De Tinteltent gelokt om daar de Sportpenning van Pijnacker-Nootdorp te ontvangen. Deze werd uitgereikt door burgemeester Björn Lugthart in aanwezigheid van sportwethouder Peter Hennevanger en een groot deel van de familie van de intussen 76 lentes jonge voormalige Pijnackerse. Ook echtgenoot Jan van der Hoorn, hun twee zoons en enkele kleinkinderen waren van de partij. Lenie genoot met volle teugen van de huldiging.

De vrouw die vijf jaar geleden heel zwaar is gevallen met de fiets en daar lichamelijk en ook mentaal ‘een jasje door heeft uitgedaan’, kwam exact op het afgesproken tijdstip aanlopen met echtgenoot Jan bij De Tinteltent, waar het ijsbaanwater vergeefs lag te wachten op bevriezing. Het was ongekend ‘zomers’ deze donderdagmiddag en alleen ‘De Schaats’ tussen De Tinteltent en de ijsbaan deed bevroeden dat we hier bij een ijsvereniging aanbeland waren.

Lenie was een beetje overdonderd bij het zien van al die familieleden en dat werd nog een beetje erger toen de burgemeester vrij snel begon met zijn verhaal, waarin hij natuurlijk de loftrompet stak over Lenie van der Hoorn-Langelaan, een pionier bij het marathonschaatsen bij de vrouwen. Een pionier die best de nodige tegenwerking en tegenslag heeft moeten overwinnen om te bereiken wat ze bereikt heeft. Ze was en is een strijder die tegen de verdrukking in haar doelen bleef en blijft nastreven. Daarmee is ze als pionier ook een inspiratiebron geweest voor latere generaties. Aldus burgemeester Lugthart in zijn speech.

Andere Tijden Sport
Wie een schitterende documentaire wil zien over Lenie van der Hoorn-Langelaan en haar Elfstedenoverwinning in 1985, zou op Youtube nog eens kunnen kijken naar Andere Tijden Sport van een aantal jaren terug. Daarin komen allerlei hoofdrolspelers van die tijd aan het woord om terug te blikken op hoe dat er aan toe ging in 1985.

Alle ogen waren gericht op de wedstrijd van de mannen die uiteindelijk in een sprint van vier werd gewonnen door Evert van Benthem die een jaar later overigens weer won. In 1986 was Lenie geblesseerd geraakt bij een wedstrijd in het buitenland en daarvan eigenlijk ook te vermoeid teruggekeerd. Daardoor won ze het jaar er op niet.

Er was in 1985 dus geen aparte wedstrijd voor vrouwen, maar ze mochten wel voor het eerst meedoen met de wedstrijdrijders, dus gewoon tussen de mannen. En dus was er uiteindelijk wel een beetje aandacht voor Lenie als eerst arriverende vrouw. Onderweg was ze ‘de onzichtbare’, vandaar ook de titel van de documentaire ‘De onzichtbare winnares’.

Bonkevaart
Lenie vertelt bij Andere Tijden Sport – en na de huldiging vorige week weer – dat ze geen idee had waar ze precies in de wedstijd zat en waar de andere vrouwen zich bevonden. Ze dacht dat die niet ver achter haar zaten, vandaar dat ze ook niet de tijd nam om een aangereikte tas met sinaasappels (die nog gepeld moesten worden!) en andere voedingsproducten te benutten. Ze zou dan immers ingehaald kunnen worden. Bij Bartlehiem probeerde zus Anke een bidon met warme drank aan te reiken maar die werd al dan niet expres door iemand anders vlak voor Lenie haar neus weggekaapt. Dus bijna met een lege tank bereikte ze de Bonkevaart in Leeuwarden na 7 uur en 33 minuten, slechts drie kwartier na Evert van Benthem, de winnaar bij de mannen. En dat terwijl men dacht dat de vrouwen zo ongeveer tot donker nodig zouden hebben om de 200 kilometer te volbrengen.

Over donker gesproken. De eerste paar uur van de Elfstedentocht rijd je in donker. Daar had Lenie op geoefend thuis in Ter Aar op de Langeraarse Plassen. Ze was zonder dat Jan het door had heel vroeg uit bed geslopen om het in donker schaatsen uit te proberen.

De voormalige Pijnackerse was gehard als lange afstand schaatser. Voordat ze de Elfstedentocht won, had ze al heel veel alternatieve Elfstedentochten gewonnen. Toch was ze op 21 februari 1985 geen onderdeel van een gesponsorde en goed begeleide ploeg. Haar concurrentes Ineke Kooijman en Betty Westerveld wel. Zij kregen onderweg een betere verzorging.

Lenie was de oudste van dertien kinderen uit het gezin van Kees en Lien Langelaan-Fransen die aan het begin van de Klapwijkseweg een boerderij hadden. De boerderij staat er nog. Daar woont nu broer/zoon Tom. Het boerenland werd eerst tuinbouw en wordt nu bewoond door Ackerswoudenaren.
Als oudste in het gezin moest Lenie op haar veertiende al mee helpen in het gezin. Als er ijs lag, gingen de ‘jongens van ome Gerrit’ de wijde wereld in van de vaarten en de tochten achter de boerderij, terwijl Lenie ‘op de kleintjes moest blijven letten’ op het smalle slootje naast de boerderij. Dat vond ze diep in haar hart vreselijk jammer.

Het maakte in haar een onbedwingbaar verlangen los om ook om scherp geslepen noren lange afstanden te kunnen schaatsen. Terwijl haar moeder vond dat kunstschaatsen toch beter waren voor een meisje. Later kocht ze een racefiets en toen heeft vader Kees een aantal dagen afkeurend gekeken en niks gezegd. Vader Kees vond een vrouw op een racefiets echt niet kunnen. Zo onvrouwelijk dat ze het vinden van een partner wel kon vergeten. Dat viel achteraf mee!

De wil van Lenie om te slagen als lange afstand schaatser was zo sterk, dat ze tegen de verdrukking in toch doorzette. Ze kreeg veel steun van Stien Kaiser die haar talent zag en ook partner/echtgenoot Jan van der Hoorn was altijd een enorme steun voor Lenie die met heel veel plezier terug kijkt op alles wat ze in haar leven qua sport heeft ondernomen en gewonnen ook.

In Andere Tijden Sport gaat ook haar prijzenkast open. Die puilde uit. Ze heeft talloze wedstrijden gewonnen en ook het werelduurrecord verbeterd. Dankzij haar enorme duurvermogen. Uiteindelijk waren haar ouders natuurlijk enorm trots op wat ze allemaal heeft gepresteerd en gewonnen. Het waren alleen dusdanig bescheiden mensen dat ze dat nooit van de daken zouden roepen.

Lenie van der Hoorn-Langelaan vond het leuk en eervol om de Sportpenning van Pijnacker-Nootdorp te mogen ontvangen. Ze nam ook alle tijd voor interviews en gesprekjes. Op haar 76ste is ze als gevolg van het fietsongeluk niet meer zo fit en sterk als voorheen, maar aan doorzettingsvermogen, karakter en wilskracht heeft ze nog niets ingeboet!