Ingezonden brief: Geen gemakkelijke oplossingen

Graag wil ik nog even terugkomen op het ‘Delfgauwdebat’. Allereerst wil ik benadrukken dat de zorgen van omwonenden over de mogelijke huisvesting van arbeidsmigranten bij Berg Roses begrijpelijk zijn. Wanneer er gesproken wordt over de komst van 300 mensen naast je wijk, roept dat vragen op over leefbaarheid, verkeersdruk, voorzieningen en sociale samenhang. Die zorgen verdienen het om serieus genomen te worden.

Juist daarom vind ik het jammer dat in het debat sommige partijen wel erg gemakkelijk met dit onderwerp omgaan. Er was een partij die applaus kreeg door te opperen dat de huisvesting op zeer kleine schaal of misschien wel helemaal niet moet. Een andere partij stelde voor om dan maar minder rozen te exporteren. Dat klinkt daadkrachtig, maar het doet geen recht aan de complexiteit van de werkelijkheid.

We moeten elkaar het eerlijke verhaal vertellen: er zijn geen gemakkelijke oplossingen.

Ik was ook bij het eerste debat voor de gemeenteraadsverkiezingen op 9 februari, over brede welvaart. Daar omarmden alle partijen de stelling dat de glastuinbouw in onze gemeente moet worden behouden én versterkt. Er was zelfs een partij – dezelfde die in Delfgauw het applaus kreeg – die stelde dat onze gemeente ondernemers “alle ruimte” moet geven.

Die twee standpunten zijn niet los van elkaar te zien. De glastuinbouw is een belangrijke economische factor in onze gemeente. Tegelijkertijd werkt deze sector grotendeels met arbeidsmigranten, simpelweg omdat veel inwoners het werk niet willen of kunnen doen. Dat brengt een verantwoordelijkheid met zich mee: arbeidsmigranten moeten fatsoenlijk worden betaald én fatsoenlijk worden gehuisvest. Dáárop moet het voornemen van Berg Roses worden beoordeeld.

Er komt nog volop gelegenheid voor inwoners en de gemeenteraad om een oordeel te vellen over het uiteindelijke plan, zodra dit bij de gemeente is ingediend. Dat moment is nu nog niet daar. Intussen zijn er terechte vragen. Is een schaal van 300 arbeidsmigranten passend bij de aanwezige voorzieningen? Welke afspraken worden gemaakt over beheer en toezicht? En moet Berg Roses alleen eigen werknemers huisvesten, of ook arbeidsmigranten die bij andere tuinders werken?

Dat zijn serieuze vragen die een zorgvuldig antwoord verdienen.

Maar laten we niet doen alsof het probleem oplost door simpelweg “tegen” te zijn. En laten we zeker niet enerzijds de glastuinbouw omarmen en anderzijds de ogen sluiten voor de gevolgen die daarbij horen. Wie verantwoordelijkheid neemt voor onze lokale economie, moet ook verantwoordelijkheid nemen voor de mensen die daarin werken.

Dat is misschien geen gemakkelijk verhaal. Maar wel het eerlijke verhaal.

Bart van Leeuwen, Delfgauw