Twintigduizend

Jaarlijks plegen minstens 20.000 Nederlandse mannen seksueel kindermisbruik in het buitenland. Dat blijkt uit onderzoek van het NSCR en de Vrije Universiteit Amsterdam in opdracht van het WODC, het Wetenschappelijk Onderzoek- en Documentatiecentrum. Advocaat en podcastmaker Royce de Vries kaartte dit ook aan: “In de Ziggo Dome kunnen 17.000 mensen, dus het past niet eens. Besef je dat even.” Twintigduizend Nederlandse mannen. Het is misselijkmakend, maar ook bijna niet te bevatten. 

Ik heb het rapport erbij gepakt, en dan blijken de cijfers nog schokkender. “Wanneer de 2,3% plegers uit de representatieve steekproef wordt omgerekend naar de hele bevolking, komt dat naar schatting neer op tussen de 131.000 en 171.000 Nederlandse mannen die zich ooit schuldig hebben gemaakt aan seksueel kindermisbruik in het buitenland,” schrijft het documentatiecentrum. 

Wat bezielt deze mannen? Daar is geen eenduidig antwoord op te geven. Zelf zou ik het duiden als geestesziek en rijp voor levenslang of TBS, maar criminologen hebben een andere visie. Het is allereerst geen fenomeen van deze tijd; historisch gezien reisden daders al vóór het internettijdperk naar landen waar toezicht zwakker was. Onderzoek laat verder zien dat daders uit verschillende leeftijden, achtergronden en opleidingsniveaus komen. Daders reizen doelbewust naar gebieden waar ze denken weg te komen met hun daden. Destination sex offending noemen ze dat. 

In het Balijbos zijn recentelijk twee vrouwen lastiggevallen. De reacties op de huidskleur van de verdachte waren niet van de lucht. Door sommigen wordt dergelijk gedrag kennelijk aan afkomst gekoppeld. Met de cijfers die nu gepresenteerd worden, blijkt dat dit soort figuren overal te vinden zijn. Het is dus juist zaak om niet met tunnelvisie naar potentiële daders te kijken. Ze zitten ook gewoon in driedelig pak achter een kantoorbureau. 

Ik zocht ook naar manieren om dit te voorkomen, misschien nog belangrijker dan vingerwijzen, want ondertussen gaat het misbruik door. Vroeg signaleren van risicogedrag, zeggen onderzoekers. Behandeling en begeleiding, internationale opsporing en bescherming van kwetsbare kinderen zijn essentieel. 

Ik heb dan ook met bewondering gekeken naar de documentaire over Yolanthe Cabau, een vrouw die vaak online wordt afgekraakt. Maar zij doet het tenminste: met haar Stichting Free a Girl haalt ze meisjes uit deze verschrikkelijke omstandigheden. Een heldendaad!

Martijn Mastenbroek