Het Dierenkerstdiner

Vorige week was ik aanwezig bij een bijzonder kerstdiner: het Dierenkerstdiner. Niet met dieren op mijn bord, maar met dieren aan tafel. Zo’n 80 gasten waren er. Aan mijn tafel zaten een geit, kip, wolf, huismus, cheeta, een bij en mijn kat Splinter. Samen keken we terug op 2025. Dat leidde tot mooie gesprekken.

Geit begon. Hij was verontwaardigd dat dit jaar het standbeeld van één van zijn voorvaderen in Nootdorp was beklad met witte verf. Hij werd vereeuwigd naar aanleiding van een tentoonstelling van de lokale geitenfokkerijvereniging. Gelukkig staat hij er nu weer vlekkeloos bij. 

Daarna vertelde kip dat ze intens verdrietig is, omdat er opnieuw vogelgriep heerst. Meer dan 1 miljoen van haar soortgenoten zijn sinds oktober gedood en afgevoerd naar de destructie. Vervolgens zei ze in tranen dat ze het kerstfeest niet snapt: “Mensen vieren het samenzijn met hun dierbaren, maar eten tijdens het kerstdiner samen, alleen al in Nederland, meer dan 1 miljoen dieren op. Hoe kun je het leven vieren en tegelijkertijd andere levende wezens doden?” We werden er allemaal stil van. 

Huismus probeerde de sfeer te verlichten. Hij was opgelucht dat er een vuurwerkverbod komt. “Ik ben altijd zo bang voor die harde knallen. Ik kijk uit naar een jaarwisseling zonder angst en zonder luchtvervuiling.“ 

Bij vertelde blij te zijn dat er eindelijk aandacht is voor het grootschalige gebruik van bestrijdingsmiddelen. Die zijn zo schadelijk voor mens, dier en milieu. Ze hoopt op een gifvrije landbouw en groene tuinen. 

De wolf worstelde met een groot dilemma: “Enerzijds zijn mensen blij met onze komst, omdat we ecosystemen gezonder maken. Anderzijds stellen sommige mensen ons in een kwaad daglicht, omdat ze boos en bang zijn. Hoe kunnen we toch in harmonie met elkaar leven?” De andere tafelgenoten knikten instemmend.

Cheeta zei dit jaar vooral te hebben genoten van de Formule 1. Hij vindt Max een kanjer. Jammer alleen dat Max niet voor de vijfde keer wereldkampioen is geworden. 

Mijn kat Splinter (17 jaar) had al die tijd spinnend geluisterd, omdat hij genoot van het bijzondere gezelschap. Hij zei dat hij vooral dankbaar is dat hij op zijn oude dag zo goed wordt verzorgd.

En ik? Ik was ontroerd door alle wijze woorden. Voor mij was dit diner het hoogtepunt van 2025. “Het wordt tijd dat we vaker naar dieren luisteren, hun perspectief meenemen en beter nadenken over het effect van ons handelen op hun leven.”

Henny van Rij
Conservator van het online Dierenmuseum
www.dierenmuseum.nl