Onbetaalbaar jeugdsentiment
ColumnZoals velen onder u heb ik, als kind, ook allerlei dingen verzameld: speldjes, suikerzakjes, sigarenbandjes, sleutelhangers, stickers (toevallig allemaal beginnend met de letter s). Vaak deed ik dit niet lang. Wel heb ik tot mijn 14de jaar oude munten verzameld. Daarna kreeg ik andere interesses.
Afgelopen week nam ik toch weer eens een kijkje in het muntenalbum. Bewaren is vooral het ‘niet kunnen afscheid nemen’ van iets. Dat heeft vaak een goede reden.
Met veel plezier keek ik naar de soms oude muntstukken en dit keer met extra aandacht. Ik herinner me soms nog dat ik voor een verjaardag iets gekregen had. Die van het 100-jarig bestaan van Canada kwamen uit 1967 via een aldaar woonachtige oom. Er is enorm verschil in munten qua grootte, vorm en gewicht. Het mooie, zware Zwitserse geld of het vaak lelijke lichte uit Italië uit de jaren 50. Iets hoeft niet veel waard te zijn om er enorm van te kunnen genieten.
Soms liep ik bij het bekijken van de kleine collectie tegen een verrassing aan. Zo zag ik uit 1944 een kwart gulden (1/4G) van Curaçao met een afbeelding van koningin Wilhelmina, iets dat in Nederland toen vanwege de Duitse bezetting niet mogelijk was.
Gelukkig blijk ik er nog steeds iets van te kunnen leren. Ik zag een munt uit 1804 met als Engelse tekst Island of Sumatra. Hoezo een Engelse tekst? Dat ben ik even gaan opzoeken. Het blijkt dat het op vijf na grootste eiland van de wereld (!) ten tijde van Napoleon en de Franse bezetting van Nederland tijdelijk onder Engels bestuur heeft gestaan. Vandaar dus die Engelse tekst.
Ook een Spaans muntstuk uit 1975 trok mijn aandacht. De afbeelding van koning Juan Carlos 1, die pas in 22 november dat jaar als opvolger van dictator Franco officieel staatshoofd was geworden, luidde het herstel in van de democratie.
De financiële waarde van mijn verzameling is weliswaar gering, maar voor mij is het nostalgie, een onderdeel van mijn jeugd. En jeugdsentiment moet je koesteren, dat is immers onbetaalbaar: niet uit te drukken in geld.
