Vlieland!
ColumnAlleen Schiermonnikoog nog, dan kan ik alle Waddeneilanden van mijn lijstje afvinken. In het Pinksterweekend vertoefden wij op Vlieland, door sommigen ook wel Vliebiza genoemd. Echte Waddeneilandbezoekers weten dat de voorpret al begint op de boot. In tegenstelling tot mijn vrouw lees ik mij vooraf nooit zo in; ik laat het allemaal maar op mij afkomen.
Het verkennen van het eiland deden we uiteraard op de fiets. Vlieland heeft één dorp en bestaat verder uit natuur. We kregen meteen alle elementen van het weer erbij. Het was ook direct een sportieve vakantie, want met twee kinderen in een bakfiets zonder elektrische ondersteuning en een chronisch lekke band waren de duinen óp een uitdaging en eraf een feest.
De dagen begonnen vroeg en eindigden net zo snel. Alles hebben we eruit gehaald. Natuurlijk hebben we de vuurtoren en stranden bezocht en het beeld van zeevaarder Willem de Vlamingh aanschouwd. Hij heeft een flink standbeeld gekregen, maar een vluchtige blik op Wikipedia leert dat deze meneer niet zo zuiver op de graad was. Maar goed, dat wetende is het ook een stuk geschiedenis.
Een beetje Waddeneiland heeft tegenwoordig een biertje. Vlieland ook: Fortuna! Gemaakt met een eigen water- en energiebron, zoveel mogelijk met eilanderingrediënten.
Van een bewoner hoorde ik trouwens nog een mooie anekdote. De koninklijke familie komt er kennelijk regelmatig. Bij een jonge fietsenverhuurder was dat niet bekend, en hij stond dan ook met zijn mond vol tanden toen de hele familie fietsen kwam huren. “Moeten ze gewoon betalen en krijgen ze dan ook een bonnetje?”, had hij nerveus aan zijn baas gevraagd. Ze slapen overigens niet op het eiland, maar op De Groene Draeck, het bekende privéjacht.
Robert ten Brink heeft er ook een huisje. Hij roemt de nuchterheid, de kalmte en voelt zich er in een soort jaren vijftig-vibe. Die kleinschaligheid vind je inderdaad nergens anders. Er is maar één winkelstraatje, een pannenkoekenhuis en een paar eettentjes. Geen massa, maar gewoon frisse lucht en rust.
En als je er ooit eens bent: wees dan stil op het Liesbeth Listpad (haar pleegvader was vuurtorenwachter op Vlieland). Je hoort letterlijk niets. Geen autoverkeer, metro of verdwaalde fatbike. Alleen maar stilte. Waar heb je dat nog?
Martijn Mastenbroek
