Zielig

Een vriendin van mij vroeg in een uitgaansgelegenheid aan de medewerkster waar het invalidetoilet was, aangezien ze in een rolstoel zit en dus niet de trap op kan naar het gewone toilet. Er bleek geen invalidetoilet te zijn. Omdat mijn vriendin wat verbaasd reageerde op het ontbreken ervan gaf de medewerkster als conclusie: “Gehandicapten gaan toch nooit uit?”. Zo inclusief is onze samenleving dus nog niet. Het onderwerp bleef me bezighouden. Deze week ging ik met diezelfde vriendin naar een muziekconcert. Privileges alom, we mochten als eerste backstage naar binnen, met de lift omhoog, we konden zo vooraan rollen naar een geweldige plek. Niks meer aan doen. We hadden er zin in.

We stonden een beetje achter haar en naast me vroeg een man of we expres zo stonden of dat hij tussen ons en het podium mocht staan. We legden uit dat we bewust wat afstand hielden omdat de bediening van de rolstoel best precair was en er anders mensen tegen aan konden stoten. Beetje baldadig zei ik: “En je moet sowieso wat afstand houden want als ze overprikkeld raakt kan ze wel eens bijten.”
De man schrok zichtbaar waarop ik natuurlijk zei dat dat een grapje was en hij opgelucht moest lachen. Toen ik halverwege even naar de wc moest en me door het publiek weer terug gewurmd had merkte hij op: “Ze heeft zich keurig gedragen hoor.”
Wat mij weer de opmerking ontlokte dat ze dan wel een sticker verdiend had na afloop. We hadden er lol om en waren gewoon heel blij dat de minder valide medemens hier prima serieus genomen werd en genoten van het concert.

Na afloop kwamen de bandleden de zaal in en we gingen met ze op de foto. We realiseerden ons dat zo’n rolstoel ook wel deuren opent, want je wordt niet vergeten op dit soort momenten. Sterker nog, je trekt meer de aandacht en kunt nog makkelijker met je idolen op de foto. Een topavond! We vroegen een beveiliger weer de lift te roepen voor ons en gingen naar beneden. Terwijl we aan het wachten waren op de jassen kwam er een medewerker aanlopen. Stoere man, met oortje in en hij sprak mijn vriendin aan: “Wil je een poster van de band van vanavond?” Verbouwereerd nam ze de opgerolde poster aan en bedankte hem. In de auto concludeerde ze: “Ja, het gehandicapte meisje krijgt altijd een postertje, voor boven mijn bed.”

Manuela Bijl