Wie ben ik
ColumnIk ben geboren in Nederland, en op 1-jarige leeftijd verhuisd met mijn vader en moeder naar Berkel en Rodenrijs. Voor de buitenwereld waren wij een gezinnetje, maar wat bijna niemand wist was dat ik eigenlijk de dochter ben van een andere vader.
Op mijn twintigste vertelde mijn moeder mij dat ik eigenlijk een Spaanse vader heb. Die wilde niets weten van het vaderschap en zo werd ik later erkend door mijn Nederlandse vader. Ik schrok er niet van, ik zag het meer als een aanvulling op mijn leven. Zo verklaarde het mijn toch duidelijk andere karakter dan dat van mijn ouders en viel er veel op zijn plek.
Ook had ik respect voor mijn moeder, die niet alleen ongewenst zwanger raakte op haar 24e, maar ook nog eens jong weduwe werd. De reden dat ze het mij niet eerder had verteld was omdat ze bang was dat ik als boze puber naar Madrid zou vluchten, op zoek naar een vaderfiguur. Daar kon ik mij wel iets bij voorstellen. Maakte de wetenschap dat ik dus eigenlijk ‘Manuela Rodriguez-Moralès’ was mij nu Spaans? Nee, natuurlijk niet. Ik was buitengewoon Hollands opgevoed. Pas later leerde ik mijn Spaanse familieleden kennen, die inmiddels vanwege dictator Franco in Frankrijk neergestreken waren. Een potpourri aan familieleden kwam elke zomer bij elkaar in de tuin van mijn tante Dolorès die de heerlijkste gerechten maakte en waar ik genoot van de familieverhalen.
Maakte dat mij Spaans? Nee, natuurlijk niet. Mooi voorbeeld is altijd dat als ik in Nederland vertel dat ik half-Spaans ben, mensen dat herkennen. Ze vinden me druk, gepassioneerd, temperamentvol en meer van die eigenschappen die we koppelen aan Spanje. Als ik bij mijn Spaanse familie ben draait het zich om: “Je kunt echt merken dat je Nederlands bent, jij bent zo kalm, zo nuchter, ruimdenkend, echt Nederlands.” Ook dat klopt. Het is maar net met welke aannames je ertegenaan kijkt. Maar wie of wat ben ik dan nu eigenlijk? Ik vind het grappig dat ik in de straten van Madrid veel mensen zie waar ik qua uiterlijk op lijk, maar dat maakt mij geen Spaanse. Ik spreek vloeiend Frans, geen Spaans, omdat iedereen in Frankrijk woont, maar dat maakt mij niet Frans. Ik voel me Nederlands omdat ik mij hier het meeste thuis voel.
Net als Mikael, die voelt zich hier thuis. Hem wegsturen naar Armenië is hetzelfde als hem naar Ghana sturen. Doe het niet, laat hem thuisblijven.
