Europapa
ColumnArtiesten die ‘ondanks alles zo normaal zijn gebleven’, bestaan niet. Het is immers niet normaal als je duizenden mensen kunt raken met een lied, je stem of een buitengewoon podiumoptreden. Dat maakt je hoe dan ook bijzonder. Natuurlijk zijn er artiesten die met beide benen op de grond blijven staan, maar zij zijn zeldzaam.
Roem kan een valkuil zijn, op verschillende manieren. Bij André Hazes was het de drank, bij Herman Brood vrijwel alles. Bij Douwe Bob zijn groot hart, bij clown Bassie zijn eindeloze norsheid. Broer Aad is daarentegen altijd zichzelf gebleven. Ik heb hem onlangs ontmoet. Koos Alberts was ook altijd Koos, met zorgzame vrouw Joke in zijn kielzog.
Hoe dan ook, creatieve, talentvolle mensen zijn ook kwetsbare mensen. Vrije geesten denken veel na. Ze zijn vatbaar en impulsief, net als Joost Klein, niet in de laatste plaats door het verlies van beide ouders toen hij nog maar een kind was. Wat er precies is gebeurd achter het podium, is nog onduidelijk, maar de diskwalificatie was hoe dan ook een domper.
Alles staat of valt met goede begeleiding van een breekbare artiest. Achter de schermen van de legendarische tentfeesten in Pijnacker heb ik genoeg gezien. De ruzie tussen de crew van René Froger en Van Dik Hout, een dronken zangeres waarvan ik de naam niet zal noemen, of een totaal uitgeputte Jan Smit die tijdens zijn carrière telkens weer op het juiste spoor werd gezet door de in 2015 overleden manager Jaap Buijs. Je moet als artiest het geluk hebben om de juiste mensen om je heen te verzamelen. Dat is niet makkelijk. Aan ja-knikkers en geldwolven heb je niets.
Joost Klein koos ervoor om vooral met zijn vrienden op sleeptouw naar Zweden te gaan. Kennelijk had niemand hem gewaarschuwd dat je op het Eurovisiesongfestival nu eenmaal een gedragscode krijgt, persconferenties moet geven en precies moet doen wat de organisatie wil, ook op het gebied van je artistieke vrijheid. Dat zat hem kennelijk dwars. De opdringerige cameravrouw was de druppel? Het was in ieder geval einde oefening. Een buitenproportionele maatregel? In eerste emotie en als liefhebber van ‘Europapa’ zeg ik ja, maar aan de andere kant is het ook goed dat agressie wordt afgekeurd. Aan het einde van de dag zijn we allemaal mensen, maar het Songfestival is géén wereld zonder grenzen.
