Rotte appels voor de vogels

Een aantal jaar geleden kreeg ik van Truus van der Hulst een grappig bericht over het voeren van rotte appels aan vogels in de winter.

Truus: “Afgelopen donderdag had ik een schitterend schouwspel in mijn achtertuin. Ik voer meestal goedkope havermout aan de merels, maar nu had ik iets anders. Ik had wat valappels van de Ackerdijkse plassen die begonnen te rotten. Ik had een appel in tweeën gebroken en op de stenen in de achtertuin gelegd. Al gauw kwam er een vrouwtjesmerel bij, die zich heel wantrouwend gedroeg ten opzichte van deze nieuwe ‘voorwerpen’. Zij begon omzichtig rondjes te lopen om de appelhelften heen, hield ze steeds scherp in het oog en dat duurde echt lang.

Soms kwam ze dichtbij een appelhelft maar durfde het niet aan. Het duurde en duurde. Toen was de ‘paringsdans’ over – daar leek het op – en naderde de merel de appel. Ze pikte erin, de appel bewoog door haar ronde vorm op de harde ondergrond en de merel sprong van schrik omhoog. Dit naderen, pikken, schrikken en springen was de volgende fase. Ik weet niet hoeveel tijd het in beslag nam. Als ik het had kunnen filmen had ik de tijd geweten, nu heb ik niet op de klok gekeken. Het was vermakelijk en prachtig om te zien. Ik kreeg associaties met balletdansen en choreografie want vooral die sprongen van schrik waren geweldig en best hoog.

Ik overdacht het gedrag van de merel. Ik kwam tot de conclusie dat vrijwel niemand rotte appels in zijn tuin legt. Er zijn ook weinig boomgaarden, dus de merels die nu opgroeien kennen het verschijnsel rotte appel niet. Ik probeer het elk jaar, maar meestal verdwijnen ze onaangeroerd in de groencontainer. Ik ben die appels blijven neerleggen omdat ik veel winters geleden in de straat kramsvogels zag, die appels van een sierappelboompje opaten. Nu werd ik dus beloond met deze solovoorstelling van één merel en twee rotte appelhelften.” De waarneming van Truus, dat rotte appels tegenwoordig nauwelijks meer worden gegeten door merels, kan ik bevestigen met eigen waarnemingen. Vroeger heb ik vaak gezien hoe merels met enthousiasme het zachte bruine deel uit een rotte appel pikten, maar de afgelopen jaren bleven de appels liggen in het gras tot ze uiteindelijk, volledig verrot, aan mijn klomp bleven plakken. Het is best mogelijk dat ze deze voedselbron niet meer herkennen, nu de meeste appels in zuurstofarme koelhuizen maandenlang bewaard worden. Ik kan me echter ook voorstellen dat er nu in de winter meer aanbod is van alternatieve voedselbronnen, zoals bessen en vetblokken. Wellicht geven ze daar de voorkeur aan.

Caroline