Fotogenieke roodborstjes

Eind december ging mijn echtgenoot op pad om goudhaantjes te fotograferen. Bij thuiskomst vertelde hij dat er wel goudhaantjes waren, maar de piepkleine watervlugge vogels zaten in donker struikgewas en lieten zich niet fotograferen.

De fotosessie was toch leuk geweest, want enkele roodborstjes hadden zich aan hem opgedrongen. Die wilden maar wat graag poseren en naderden tot op twee meter. Een camera met telelens is dan een beetje onhandig, maar portretten maken was mogelijk. Veel mensen hebben een zwak voor roodborstjes. Ze zien er schattig uit met hun bolronde lijfje, ranke pootjes en oranjerode borst. Hun parmantige gedrag en tamheid dragen zeker bij aan de populariteit. In Engeland is de roodborst de nationale vogel. Enkele jaren geleden las ik ‘Het roodborstje, een biografie’ van de Britse auteur Stephen Moss. Daaruit maakte ik op dat roodborstjes aan de overkant van de Noordzee nog tammer en meer geliefd zijn dan hier. Een vriendin van mij voelt zich sterk verbonden met roodborstjes. Soms stuur ik haar een roodborstkaart. Die zijn niet zeldzaam. Op kerstkaarten worden ze veelvuldig afgebeeld en afgelopen jaar ook op de decemberzegels. De enige roodborst-kerstkaart die wij deze keer kregen was een originele potloodtekening. In de bebouwde kom van Pijnacker is de roodborst een schaarse broedvogel. Ze broeden vooral in bossen met een goed ontwikkelde kruid- en struiklaag. Die zijn in het oosten van het land talrijker dan hier in de omgeving. 

Op de website van SOVON valt te lezen dat de Nederlandse broedvogels deels wegtrekken richting Zuidwest-Europa. De achterblijvers krijgen gezelschap van vogels uit Noordoost- en Oost-Europa. De najaarstrek vindt vooral plaats tussen half september en eind oktober. In dezelfde periode herleeft ook de zangactiviteit. ‘s Winters zingen zowel de mannetjes als de vrouwtjes. Ze bezetten dan ieder voor zich een territorium. In de loop van het voorjaar verdwijnen de wintervogels. Tijdens Oudjaar werd er weer veel vuurwerk afgestoken. Ik vroeg me af waar de roodborstjes en andere wilde dieren waren gebleven. Zitten ze te bibberen van angst op een verscholen plek in de bebouwde kom of verlaten ze het stedelijk gebied voordat het vuurwerk losbarst? Ik heb geen idee, maar hopelijk hebben ze een veilig heenkomen gevonden. Wat mij betreft mag het wel eens afgelopen zijn met deze uit de hand gelopen milieuvervuilende traditie, die ook nog eens gevaar en stress oplevert voor mens en dier. Gelukkig zat er op 2 januari alweer een roodborstje in onze tuin…

Caroline