Avondwandeling in de Groenzoom

Half augustus wandelden we na het avondeten een ommetje in de Groenzoom. Onze verwachtingen waren laag gespannen, want in de nazomer zijn er vaak weinig bijzondere vogels waar te nemen. Het broedseizoen is afgelopen en de vogeltrek is nog niet echt op gang. Verder zag de lucht er saai uit. Het open landschap in de Groenzoom is een mooi decor voor spectaculaire wolkenluchten en fraaie lichtval, maar flets en vlak zonder deze aanvulling.

Op de grote plas dobberden veel eenden en andere watervogels. Door tegenlicht zat er nauwelijks kleur in de silhouetten. Veel eenden-mannetjes waren nog in eclipskleed: een onopvallend bruin verenkleed dat ze in de zomer dragen tijdens de rui van hun slagpennen. Ze kunnen dan een aantal weken niet vliegen en dan kun je beter niet opvallen. In de loop van september krijgen ze weer hun prachtkleed om de vrouwtjes te verleiden. We vervolgden onze weg. Wellicht was het licht aan de andere kant van de plas beter. We liepen op het pad tussen hoge vegetatie. Opeens zei Peter: ‘Kwak.’ Over het pad vloog een vogel die pijlsnel in de vegetatie verdween. Helaas zag ik te weinig details om de waarneming te bevestigen. Een aantal dagen daarvoor had Peter ook al een kwak aan de Duikersloot gehoord. Vorig jaar zat er eentje wekenlang in het Abtswoudse bos in Delft. Nederland ligt aan de noordgrens van het verspreidingsgebied van deze geheimzinnige kleine reigersoort, die vooral ’s nachts actief is. Vorig jaar zijn er 44 broedparen in ons land geteld. Het gaat vooral om verwilderde kwakken uit drie dierenparken: Artis, Avifauna en Blijdorp. Op de plek waar de kwak in de vegetatie dook hebben we een poosje tevergeefs gewacht. Daarna liepen we naar een plek waar we tussen de planten door over de plas konden kijken met de laagstaande zon in de rug. Plotseling was het licht prachtig. Aan de horizon vormde een wolk een donkergrijze strook met daarboven een blauwe lucht vol veegwolken. Als bij toverslag vlogen alle vogels tegelijkertijd op. Zestien lepelaars, ouders met jongen, bleven dichtbij elkaar. Hun witte verenkleed stak helder af tegen de donkere wolkenbaan. We speurden de lucht af naar roofvogels of een luchtballon die de vogels de lucht in hadden gejaagd, maar konden niets ontdekken. In het water zagen we ook geen gevaar. Wel een Chileense smient die het niet nodig vond om op te vliegen. Waarschijnlijk een ontsnapte vogel uit een waterwildcollectie. Na een minuut of vijf werden de kleuren en het licht minder intens. Toch weer een onverwacht mooi en verrassend bezoek aan de Groenzoom.

Caroline