Jo van der Zanden-Duijvesteijn wordt 101: “Gewoon lekker jezelf blijven”

Afgelopen zaterdag vierde Jo Van der Zanden-Duijvesteijn haar 101ste verjaardag. Alhoewel ze nu in een verzorgingsappartement in Pijnacker woont, blijft ze zich altijd een Delftse voelen. Want in de buurgemeente werd ze meer dan honderd jaar geleden geboren. In een gezin van tien kinderen groeide ze op.

Onder het ouderlijk huis aan het Oosteinde runden haar ouders een meubelzaak. Haar moeder had daar de touwtjes in handen. “Ze was een echte zakenvrouw”, vertelt Jo, die nog maar weinig herinneringen aan haar moeder heeft, want op 44-jarige leeftijd overleed ze aan de gevolgen van TBC. Jo was zeven jaar toen dit gebeurde. Ook de oorlogstijd herinnert ze zich nog helder. “De honger en de dorst die we toen gehad hebben, zijn onbeschrijfelijk. Ik ben op een gegeven moment nog door het oog van de naald gekropen, want de Duitsers hadden een avondklok ingesteld. Om 20.00 uur moest iedereen binnen zijn. We hadden ergens wat te eten geregeld en niet echt op de tijd gelet, toen we ineens hoorden: ‘Staan blijven, Polizei!’. We zetten het op een rennen naar huis, maar op dat moment werd er geschoten. De kogels vlogen via de gevels omhoog”, weet ze nog goed.

Ondanks haar liefde voor de stad Delft zorgde het vak van haar in 2000 overleden man Simon - hij was typograaf - voor heel wat omzwervingen: Winterswijk, Overschie, Capelle en Den Haag; ze streken neer waar zijn werk hen bracht. “Het was een goede, lieve en rustige man”, zegt ze ineens. “Misschien vonden mensen hem een beetje saai, maar ik vond zijn rust juist heel prettig.”

De kordate eeuwelinge met haar twee zoons en de burgemeester.

Samen kregen ze vier kinderen. Haar dochter is in 2012 overleden aan de gevolgen van de ziekte Guillain-Barré, een gebeurtenis die de hele familie nog steeds zichtbaar raakt. “Ze had overal pijn”, vertelt Jo. “Het enige wat ik kon doen was haar hand vasthouden, maar dat deed zelfs al pijn. Ja, het is niet altijd makkelijk geweest”, zucht ze even.

Het bezoek van burgemeester Bjorn Lugthart doet haar goed. Er wordt veel gelachen en verteld. Natuurlijk wil de burgemeester weten hoe je zo gezond oud wordt: is het sporten? Of gezond eten? Ondanks dat Jo tot haar zeventigste alles op de fiets deed en zodoende veel bewoog, is dat toch niet het geheim. Haar positiviteit houdt haar al meer dan honderd jaar op de been. “Je moet lekker jezelf blijven, je niets verbeelden en vooral heel erg genieten van alle mooie, fijne dingen.” Op de vraag of het vroeger beter was, zegt ze: “Nee, het is nu gewoon anders. Het is allemaal snel, er is geen tijd voor elkaar en dat soort dingen.” De burgemeester beaamt dat. Hij is het ermee eens dat je van alle mooie dingen echt moet genieten, zoals bij een concert. Dat er mensen zijn die vooraan bij een concert alles door hun mobiele telefoon bekijken omdat ze alles filmen, vindt hij bijvoorbeeld onbegrijpelijk.

Jo is ondanks haar leeftijd zelfs nog actief op de iPad. Ze kan met een beetje hulp facetimen met haar familie in Amerika en heeft een abonnement op het Algemeen Dagblad. Zo blijft ze helemaal bij! Wie Jo in het echt ontmoet, gelooft niet dat ze 101 is. “Je gedraagt je niet als iemand van die leeftijd, hoor ik vaak. Maar hoe moet iemand van 101 zich gedragen?” Ze spreekt inderdaad vlot, hip en eigenlijk als iemand van 25. Ook haar uiterlijk doet eerder vermoeden dat ze 85 is. Ze laat de complimenten in de kamer maar een beetje over zich heenkomen, want haar motto is immers: “Lekker jezelf blijven en geen kapsones”, herhaalt ze nog maar een keer. Fysiek gaat het allemaal niet meer zo heel denderend. Ze loopt achter een rollator en heeft wat last van haar heup en been. “Wist je trouwens dat mijn moeder de uitvinder was van de rollator? Ze had een soort kinderwagentje omgebouwd met een doos voorop en reed zo door de stad. Handig met boodschappen.”

Het personeel van Pieter van Foreest krijgt een hoop lof van Jo. “Lieve mensen. Eentje zwaait altijd naar mij en houdt weleens mijn hand vast. Daar moet je verder niks achter zoeken hoor”, lacht ze. Het uurtje in haar woonkamer is omgevlogen!