Lentebloei
April is de tijd van de bloesems. Die kunt u overal zien. Het is wel even wennen, op de lagere school leerde ik dat Holland in mei de bruid is.
Maar feestelijk is het ook nu. In de pastorie genieten we er het laatste jaar van hoe een kromgebogen, nog vooroorlogse appelboom weer uitloopt en de belofte afgeeft vrucht te dragen. Die samenhang van bloeien en iets goeds beloven geeft te denken: wij mensen zijn ook een soort van bomen.
Veel mensen hebben het idee dat je pas tot bloei kunt komen, als anderen een toontje lager zingen of uit het zicht verdwijnen.
Je ziet je medemens dan als concurrent, als bedreiging of zelfs vijand met wie je niet hoeft te praten. In het samenleven schept dat een rotsfeer.
Elkaar blind beschuldigen verlaagt de drempel tot geweld. Aan de Kerkweg staat er een groep Japanse kersen vlak bij elkaar. 't Is een tafereel dat van intimiteit getuigt. Die bomen betwisten elkaar de ruimte niet, maar hebben het heel goed samen.
Let op de lichte toon die de lente zet! Bloeien, vreugde wekken en vrucht dragen liggen in elkaars verlengde en sluiten elkaar in.
De minister van oorlog Pete Hegseth vertelde pas: 'Waarom we Iran aanvallen? Omdat het kan! Als je geen geweld gebruikt, ben je zwak, gedegenereerd of verwijfd'. Dat is een wonderlijk idee van man- en van vrouw-zijn. 'We slaan ze nu ze op de grond liggen, en zo hoort het'. Ik geloof niet dat ik in deze versie van de Verenigde Staten een bondgenoot kan zien.
Waarom de koning en koningin bij het aanrichten van zo ontzaglijk veel menselijke ellende, zo oneindig veel bloedvergieten, moesten gaan dineren en logeren in het Witte Huis is me een raadsel. Nu niet! Wat straal je daarmee uit?
Jezus verheerlijkte geen geweld. Hij maakte niemand stuk. Hij is er juist overal waar de vreugde ontspruit in lentegroei. In de Joodse mystiek is 'het groeien' een van de namen van de verborgen messias.