Zelf de slingers ophangen
Zaterdag was ik jarig. Voor de 59e keer! Ik vind leeftijd totaal geen issue, ben niet bang om ouder te worden. Sterker nog, elk jaar erbij vind ik echt een feestje waard, zeker omdat ik weet dat ouder worden niet voor iedereen is weggelegd. Ik moet letterlijk en figuurlijk zelf de slingers ophangen.
Maar daar gaat deze column dan ook precies over, slingers ophangen. Het begon ooit in Gouda, ik zou dertig worden.
Daar had ik heel erg tegenop gezien want ik had al sinds mijn twaalfde een ideaalbeeld hoe mijn leven erop die leeftijd uit zou zien.
Ik had me voorgesteld dat ik dan getrouwd zou zijn, in een leuk huisje zou wonen met dito man en twee kinderen en dat ik het leven inmiddels wel zou snappen en onder de knie zou hebben. Niets was minder waar op de vooravond van mijn dertigste verjaardag. Dat huisje en die leuke vriend was dan wel gelukt, maar qua baan zat ik nog niet waar ik graag wilde zijn en kinderen hebben leek me doodeng, stel je voor dat ik dat allemaal niet kon.
Ik realiseerde me dat mijn ‘picture perfect’ waarschijnlijk een illusie was en besloot zelf de slingers maar op te gaan hangen. Mijn vriendje was niet thuis en de jaren ervoor had ik al gemerkt dat hij mijn voorliefde om nog steeds het huis te versieren met verjaardagen niet deelde, dus daar hoefde ik niet op te wachten. De kamer, inclusief mijn stoel, waren dan ook uitbundig versierd toen hij thuiskwam.
Hij was ernstig verbaasd, maar zag er ook de lol van in en we zouden hierna elk jaar samen de slingers ophangen. Ook toen de kinderen kwamen. We zijn allemaal rond dezelfde tijd jarig, dus alleen de cijfers werden vervangen en zo was het acht weken feest in huis.
Dit jaar werd me dat verboden door de zonen. Ik kreeg een heel relaas dat de slingers ook altijd te laag hingen omdat ik er zelf dan wel onderdoor kan, maar zij niet. Maar het hoefde ook gewoon niet meer. Ik luisterde natuurlijk, want ook hun mening telt. Maar toen ik zaterdag naar beneden kwam had ik toch de ijdele hoop dat er een slingertje of een ballonnetje zou zijn, maar nee hoor, niks. En ik bemerkte toch een schimpje van teleurstelling. Volgend jaar ga ik het gewoon weer doen, alleen voor mezelf, de slingers ophangen! Kan mij het schelen!