Guus Toussaint en Nel de Winter vieren diamanten huwelijk klein, maar erg fijn
Nel de Winter werkte op het gemeentehuis in Pijnacker. Guus Toussaint had met een fiks aantal broers en zijn vader een schildersbedrijf dat graag ieder ‘doordeweeks uur’ wilde benutten. En dus werd met succes besloten om de trouwerij op zaterdag te houden.
Door: Sjaak Oudshoorn
Burgemeester Vader functioneerde als trouwambtenaar en met de extra kosten van de zaterdag viel het erg mee! Zo vertelt Nel Toussaint-De Winter die op donderdag 2 april zestig jaar was getrouwd met Guus Toussaint.
De huidige burgemeester, Björn Lugthart, kwam het paar gelukwensen, thuis in de Stationsstraat. Schuin tegenover Café De Guyter. Daar woont het paar al 53 jaar. Het wonen daar heeft nu wel zijn langste tijd geduurd. Nel en Guus gaan verhuizen naar Het Helmhuis, waar ze de woning van Louis Wubben hebben gekocht. Die moest jammer genoeg naar Woonzorgcentrum Veenhage verkassen vanwege zijn verminderde gezondheid.
De 85-jarige Guus Toussaint is ook niet meer zo super fit, maar als hij rustig aan doet, dan gaat het allemaal nog wel. Het is goed dat ze vanaf juni of juli gelijkvloers wonen, hoe prettig en leuk ze ook in de Stationsstraat altijd hebben vertoefd. De fijne buren gaan ze zeker missen, aldus Nel die zelf nog superfit is. Ze is ook een jaar of vijf jonger dan echtgenoot Guus. Nel is tachtig.
Ze komt uit een groot boerengezin aan de Polderweg op het randje van Pijnacker en Berkel. Guus is een telg uit het schildersgeslacht Toussaint. Zijn vader Dirk begon nog voor de Tweede Wereldoorlog een schildersbedrijf waarin vijf van zijn zes zoons actief werden. Inclusief Guus, die met zijn broers Bep en Joop ook een winkel had in de Emmastraat. Een multi-winkel met verfspullen, hengelsportartikelen, dier- en vogelvoeders en hobby-artikelen.
Guus en Nel hebben elkaar ontmoet tijdens een Sport en Spel Dag van het katholieke jeugdwezen. Tijdens het afsluitende feestje in het Parochiehuis vroeg Riet Oosterman: hoe ga jij straks naar huis Nel, naar die donkere Polderweg? Zonder dat Nel nog op de hoogte was, zei Guus kordaat: ‘Ik breng haar naar huis.' Guus had een auto, dus dat kwam dik in orde.
Verkering
Na twee jaar verkering trouwden ze. Een paar foto-albumpjes brengen ons terug naar die tweede april van het jaar 1966, de tijd van hippies en provo’s en rellen in Amsterdam rondom het huwelijk van Claus en Beatrix die drie weken eerder trouwden. Op 10 maart 1966.
Bij het huwelijk van Nel en Guus zeker geen rookbommen en relletjes, maar een gezellig feestje in het Parochiehuis, met kippensoep en een halve kip om de kosten een beetje binnen de perken te houden. “Zo rijk hadden we het destijds niet”, zegt Nel mede namens Guus. Er was toen ook woningnood. Een volledige woning volgde later pas. De eerste jaren woonde het kersverse paar in bij een uitgetreden priester aan de Vlielandseweg. In een klein maar daarom niet minder romantisch kamertje. Later konden ze een flatwoning betrekken aan de Thorbeckelaan in Noord, met zicht op de Oranjevijver.
En 53 jaar geleden kochten ze het huis in de Stationsstraat van fotogaaf Hans Knopper senior. Ze hebben daar altijd heel plezierig gewoond. Van De Guyter hadden ze niet te veel last, mede doordat ze in het weekend vaak op een camping in Oostvoorne vertoefden. 41 jaar hebben ze daar heel veel plezier beleefd, zoals ze ook genoten van het seniorenvoetbalteam waar Guus lang in speelde bij Oliveo. Een voetbalelftal voor het hele gezin was dat.
Nel en Guus kregen drie kinderen, Monique, Gilbert en Michel. Met de jongens had Guus heel lang het schilders- en spuitwerkbedrijf GMG. De jongens zijn daar nog op volle kracht mee werkzaam. Guus kijkt vanaf de zijlijn goedkeurend toe!
Nel en Guus hebben acht kleinkinderen, inclusief twee bonuskleinkinderen. Ze hebben intussen via Monique ook één heel leuk achterkleinkind, Loïs van tien maanden. Met Nel als energieke drijvende kracht en Guus als rustig geamuseerd maar wel heel betrokken volger, genieten deze mensen nog volop van de dagelijkse dingen.
Ze hebben het leven altijd gevierd en doen dat nog. Toen ze hun 12,5-jarig huwelijk vierden ging de tijd een uur terug en probeerden ze tevergeefs de uitbater er toe te bewegen dat een paar uur eerder te doen. Met andere woorden: een feestje hoefde nooit te vroeg ten einde te zijn. Een groot feest gaat nu niet meer, maar klein vieren is ook genieten…