Het geluid van de stilte
Ik ben begonnen in het boek van voormalig advocaat Inez Weski. Het geluid van de stilte heet het. Het Openbaar Ministerie eist 4,5 jaar cel tegen haar. Volgens justitie had de oud-advocaat een sleutelrol in de organisatie van Ridouan Taghi en zou zij berichten over drugshandel en geld hebben doorgegeven voor haar cliënt. Het boek stond al langer op mijn verlanglijstje, maar ik las links en rechts dat er door het wollige taalgebruik niet doorheen te komen is. Nu heb ik een tic dat ik boeken, ook al bevallen ze mij eigenlijk al op de eerste pagina niet, toch uitlees. Dus ik had het even naast mij neergelegd. Maar toen was daar dus de strafeis en is de zaak weer volop in de media.
Inmiddels zit ik halverwege het boek en vind ik het niet zozeer wollig, maar wel cryptisch. Het is bijna knap te noemen hoe je zoveel kunt opschrijven, maar eigenlijk niets zegt. Ze had wat dat betreft ook een goede spreker kunnen zijn in de landelijke politiek. Het verklaart wel de titel 'Het geluid van de stilte'. Ze kan natuurlijk ook niets zeggen, want wie praat, die gaat. En als je zelf niet gaat, dan wel een familielid, dierbare of collega. Ik vermoed dat we nooit zullen weten wat haar drijfveer is geweest om, mocht het natuurlijk klip en klaar worden bewezen, informatie uit de EBI in Vught door te geven. Het Openbaar Ministerie is keihard: ze stellen dat een advocaat van haar statuur en met haar ervaring nu eenmaal haar rug dient recht te houden, voor wat voor druk dan ook. Dat is makkelijk gezegd. Deze opstelling krijgt dan ook veel commentaar vanuit de advocatuur en aan talkshowtafels. Is er dan helemaal geen begrip voor de situatie waarin ze zich heeft bevonden? Waar ze overigens wel in geuren en kleuren over vertelt, is de detentie na haar arrestatie. In de eerste negen dagen van haar detentie werd zij vastgehouden op een geheime locatie; pas later werd bekend dat dit Kamp Zeist was. Onder onmenselijke omstandigheden zat ze daar in een soort kelder met bewakers om haar heen. Ze heeft zelf het vermoeden dat ze wilden dat ze zou breken. Opvallend genoeg hield ze onder die condities wél haar rug recht.
Hoe dan ook. Niemand weet het. Misschien heeft ze zelf zelfs geen idee wat ze nu eigenlijk wel of niet naar buiten heeft gebracht. Wie weet ontfutsel ik dat nog in haar boek, ik zit immers pas op de helft van deze opgetekende juridische puzzel in the sound of silence.