Cum laude-promovendus Adarsh Kalikadien kreeg de allerbeste ideeën ‘onderweg': nu aan de slag als postdoctoraal onderzoeker

Op 9 maart promoveerde de 28-jarige Utrechtse Pijnackernaar Adarsh Kalikadien aan de TU Delft tot ‘Doctor of Philosophy’ (PhD) met het predikaat Cum Laude. Dat is Latijn voor: hoogste lof. Het proefschrift van Adarsh, ‘The wonders of digital catalysis’, behoort tot de beste vijf procent in zijn soort.

Door: Sjaak Oudshoorn

Vrijdag 27 maart was Adarsh even terug in Pijnacker. Voor een gesprek met de Telstar maar ook om met zijn familie de 58ste verjaardag van zijn vader te vieren. Dat de bescheiden pa van Adarsh jarig was die dag, ontdekten we pas toen we na een uur of drie de woning van de familie Kalikadien in Pijnacker/Tolhek verlieten. De familie woonde eerst in de Schilderswijk in Den Haag. Toen de eerste huizen in de wijk Tolhek werden opgeleverd, kwam het gezin in 2003 in Pijnacker wonen als een van de eerste bewoners van een huis aan de Hoylede. Ze wonen daar met veel plezier. De drie zoons zijn er prettig opgegroeid: Adarsh van 28, Prajesh van 26 en Shravan van 20. Ze zaten op De Bonte Tol, de openbare basisschool die zich op een steenworp afstand van hun huis bevindt. Alle drie de jongens zijn onderzoekend en ondernemend. Tweede zoon Prajesh is elektro-ingenieur en heeft een eigen webshopbedrijf waar je terecht kunt voor allerhande 3D-printproducten. Shravan studeert op dit moment chemie op hbo-niveau. Adarsh ging na het Picasso Lyceum in Zoetermeer – waar hij door verveling soms vervelend was – Molecular Science and Technology studeren aan de TU in Delft. Daar moest hij in het begin erg wennen aan het hoge tempo. “Op de middelbare school had ik het te gemakkelijk. Het tempo lag daar voor mij te laag. Ik koos zo veel mogelijk keuzevakken naast mijn vakken in de richtingen Natuur & Techniek en Natuur & Gezondheid en daardoor hield ik mezelf continu bezig”, zegt Adarsh. Zijn vader Soeniel en moeder Bina moesten nog wel eens op school komen om het gedrag van hun oudste zoon te bespreken. Ze kunnen er achteraf wel om lachen. Eenmaal op de TU kreeg Adarsh het juiste tempo en de juiste motivatie snel te pakken. Hij vond het prachtig om daar steeds meer als onderzoeker aan de slag te gaan, met als summum uiteindelijk het promotie-onderzoek waar hij na zijn masterstudie de laatste vier jaar dag en nacht soms mee bezig is geweest.

Herkomst
Nog even terug naar de herkomst van de familie Kalikadien. Soeniel en Bina zijn in Suriname geboren en respectievelijk in 1979 en 1993 naar Nederland gekomen. De oorsprong van hun familie ligt in India. Toen rond 1860 de slavernij werd opgeheven, hadden de Nederlandse plantages in Suriname nieuwe werkkrachten nodig. In samenspraak met Groot-Brittannië dat India bestuurde, werden die arbeidskrachten gevonden in Bihar en Uttar Pradesh in India. Bepaalde groepen mensen daar hadden het sociaal-economisch niet best en lieten zich door verlokkingen en beloften van een ‘betere toekomst’ verleiden tot emigratie naar Suriname. Die beloften bleken in de meeste gevallen trouwens ‘loos’. Het was hard werken voor weinig voor de Hindoestaanse mensen in Suriname.
Doordat de Engelsen eisten dat de mensen uit India blijvend netjes zouden worden behandeld, was de ‘intake’ heel gedetailleerd. Daardoor weet de familie Kalikadien uit welke regio in India ze afkomstig waren. Adarsh vertelt dat hij de zesde generatie is van zijn voorvader die voorgoed van India naar Suriname vertrok. Zoals veel volken die naar elders verkassen, zijn ook de Hindoestanen doorgaans sterk geneigd hun eigen perceptie van cultuur, geloof en waarden te behouden. Daarnaast is de houding vaak ook: zorg dat je kinderen goed hun best doen op school zodat ze het uiteindelijk beter krijgen dan wij. Voor Soeniel en Bina gaat dat ook op. Ze vonden en vinden het belangrijk dat hun kinderen met normen en waarden opgroeien en dat ze een bijdrage leveren aan de samenleving, zoals zij dat ook doen.

Als we Adarsh vragen van wie hij het wiskundetalent heeft, dan vermoedt hij sterk dat het genetisch bij zijn vader vandaan komt. Die kan er overigens prima mee leven dat hij zijn talent destijds niet heeft kunnen ontplooien. “Ik ben in een andere tijd en op een andere plaats in de wereld opgegroeid. Daar heb ik vrede mee. Ik ben tevreden met mezelf, met mijn leven en mijn werk in de beveiliging. Ik vind het prachtig dat onze kinderen van hun studietalenten gebruik maken; dat ze het goed doen en gelukkig zijn in wat ze ondernemen”, zo spreekt Soeniel mooie woorden.
De kinderen moesten in de basisschooltijd Hindi leren. Ze hadden er niet veel zin in en vroegen zich af wat het nut was, maar op aandringen van hun ouders deden ze het wel. Adarsh is blij dat hij die basis nu heeft.

Migratie-achtergrond
Adarsh benadrukt dat ook jonge mensen met een migratie-achtergrond in Nederland de mogelijkheden krijgen om zich binnen hun eigen talenten en wensen te ontwikkelen. “Ik heb tijdens mijn studie genoeg medestudenten ontmoet van wie de vader, de opa en daar weer de vader van vanzelf naar de universiteit gingen. In onze familie en kring was dat veel minder gebruikelijk. Daardoor heb ik ten opzichte van andere studenten veel meer zelf alles moeten ontdekken, maar als je daar je best voor doet en de motivatie hebt, dan kun je slagen.”

Aanpakken
Adarsh is altijd een aanpakker geweest. Hij vindt heel veel dingen interessant en leuk om te ontdekken. Van zingen tot salsadansen en van sporten tot reizen en Legobouwen. Van zijn achtste tot ongeveer zijn 24ste voetbalde hij bij Oliveo. In het vriendenteam waar hij de laatste jaren van zijn ‘loopbaan’ doorbracht, was hij aangesteld tot de manager, de regelateur, die er voor zorgde dat er een veld was, een scheidsrechter, een bal en uiteraard: voldoende spelers om een elftal op de been te brengen. Vanaf zijn zestiende tot aan het begin van zijn promotie werkte hij met veel plezier bij de Lidl in Pijnacker-Noord en daarna bij de nieuwe Lidl aan de Korteweg. Allemaal levens- en werkervaringen waar je ook als student je voordeel mee kunt doen.
Heel bijzonder is dat Adarsh, juist als hij niet met zijn grootschalige onderzoek bezig was, de beste ingevingen kreeg voor methodieken en oplossingen voor gerezen problemen. Blijkbaar is dat de werking van de hersenen. Zodra die ruimte en verruiming krijgen, ontstaan er creatieve schakelingen waar je verder mee komt. Met zijn partner Julia samen vond hij nog tijd om tijdens het schrijven van zijn proefschrift een huis aan het water naast Utrecht Centraal station te kopen en te verbouwen.

Onderzoek
De studie van Adarsh waar hij in 2016 aan de TU mee begon, bevond zich op het snijvlak van scheikunde en chemische technologie. Toen hij zijn master begon en steeds meer als onderzoeker aan de slag moest met het bedenken van nieuwe methodieken, was het intussen 2020 geworden.
Corona legde alles lam en ‘thuis achter de computer onderzoek doen’ was eenvoudiger te doen dan aan de slag in een laboratorium. De skills die je daar ontwikkelt en toepast, beheerst Adarsh wel. Hij vond laboratoriumonderzoek ook heel leuk en boeiend. Maar toch koos hij mede door corona voor de digitale benadering.
Hij ging onderzoek doen dat gericht was op het ontwerpen en verbeteren van computermodellen die met behulp van data-onderzoek meer inzicht gaan geven in allerlei chemische processen.
Het promotie-onderzoek waar hij vier jaar in samenspraak met heel veel studenten, experts en collega-wetenschappers mee bezig is geweest, richtte zich op zogenoemde ‘katalysatoren’ die behulpzaam zijn bij het ontwikkelen en produceren van medicijnen. Katalysatoren zijn als het ware ‘hulptroepen’ die op moleculair niveau bijdragen aan het realiseren van gerichte optimale productieprocessen bij de aanmaak van medicijnen die daardoor zuiverder zijn en ook met minder afval tot stand komen. Het onderzoek was een samenwerkingsverband met het Belgische Chemical Process R&D-lab van de grote Amerikaanse farmaceut Johnson & Johnson, dat voorheen onder Janssen viel.
Adarsh vertelt dat het zeker niet eenvoudig was allemaal. Vaak was het hard werken en tegenslagen overwinnen. “Dan denk je dat je op de goede weg bent en dan ontdek je op een bepaald moment via een grafiek een aanzienlijke fout, met als gevolg dat je terugvalt en een groot deel opnieuw moet doen. Op dat moment klapte ik mijn laptop dicht en ben ik maar even een Netflix-serie gaan kijken. Dan moet je even afstand nemen, verwerken en weer doorgaan.”

Werkplek
Vriend Dayant, ook aanwezig bij het gesprek, fietste wel eens heel laat op de avond naar Delft waar hij op de werkplek van Adarsh nog licht zag branden. Op de meest onmogelijke tijden was Adarsh nog aan het werk, met volle overgave.
Ondanks terugval en tegenslag waren er ook successen. Bijna alle hoofdstukken in het proefschrift zijn als losse publicaties in internationale wetenschappelijke tijdschriften verschenen.

Uiteindelijk was het totale onderzoek klaar in oktober vorig jaar. Toen moest Adarsh ‘het binnenwerk' van het boek aanleveren, de harde wetenschap was op dat punt klaar. Op 9 maart heeft hij het glansrijk verdedigd door ook bij de meest moeilijke vragen meteen adequaat naar de kern te gaan. Natuurlijk is hij trots op de kwalificatie Cum Laude die er uiteindelijk aan werd verbonden.
Sinds oktober heeft hij de touwtjes even laten vieren en nu gaat hij als postdoctoraal onderzoeker aan de slag bij een project dat de TU samen met Danone heeft opgezet. Het doel is om ook weer met computer- en AI-modellen beter inzicht te krijgen in de fermentatieprocessen die leiden tot de melk- en yoghurtproducten van Danone. Adarsh heeft er veel zin in om zijn hersenen weer op volle kracht aan het werk te zetten en nieuwe uitdagingen aan te gaan!

(foto's: Sarah Marchionda Photography)