Vrijwilligers over hun motivatie

Een hospice kan niet zonder vrijwilligers. Coördinator Marian de Vroomen en haar collega Liesbeth Disco hebben in totaal zo’n 65 vrijwilligers kunnen rekruteren en opleiden. 

De belangstelling is zo groot dat er zelfs een kleine wachtlijst is voor vrijwilligers. In deze bijlage vertellen een paar vrijwilligers waarom ze zich hebben opgegeven als vrijwilliger en wat hun wensen en verwachtingen zijn.

Ronald Kouwenhoven: ‘Luisterend oor’

“Ik ben Ronald Kouwenhoven, in mei zeventig jaar geworden en ik woon in Zoetermeer. Ik ben getrouwd en wij hebben twee kinderen en drie kleinkinderen. Ondanks dat ik in Zoetermeer woon ken ik Pijnacker en Nootdorp goed omdat ik circa 25 jaar lang eigenaar ben geweest van Ruseler Makelaars met kantoren aan de Oostlaan in Pijnacker en de Zilveren Zweep in Nootdorp.

Ik ben betrokken geraakt bij het Hospice door mijn lidmaatschap destijds van de Lionsclub Pijnacker-Nootdorp. Ik heb mij opgegeven als vrijwilliger omdat ik in aanraking was gekomen met het werk van vrijwilligers toen mijn vriend Fred Metman een aantal jaren geleden en mijn schoonzus vorig jaar in Voorburg in het hospice woonden.

Wat mij aantrekt in het werk van vrijwilliger is om een luisterend oor te hebben voor de bewoners en daarnaast voor de familie en andere bezoekers. Een luisterend oor en er te zijn voor de bewoners in de laatste periode van hun leven. De aandacht geven die men vraagt. Dit lijkt mij mooi en waardevol werk.

Het is voor mij allemaal nieuw, het werk als vrijwilliger en ook Hospice Koningshove. Ik heb mij vooralsnog voor vier uur per week als vrijwilliger opgegeven om te kijken hoe een en ander verloopt. Als vrijwilliger moet je naast een luisterend oor ook als gastheer/vrouw fungeren voor het bezoek en uiteraard ook wel wat huishoudelijk werk verrichten.

Je mag pas vrijwilligerswerk in een Hospice doen als je de tweedaagse cursus doorlopen hebt en het certificaat hebt gehaald. Ik kijk uit naar de samenwerking met de andere vrijwilligers, de verpleging en de coördinatrices. Maar het belangrijkste: naar het samenzijn met de bewoners.”

Suzan Houweling: ‘Het draait om de bewoners’

Suzan Houweling is 45 jaar en woont in Pijnacker. Ze is getrouwd en heeft twee kinderen van twaalf en vijftien.

Suzan vertelt: “Ik werk ruim 25 jaar bij de politie. Ik heb bij de politie verschillende dingen gedaan zoals: als agent op straat, rechercheur en wijkagent. Op dit moment werk ik in Delft in een leidinggevende functie en houd ik me daarnaast bezig met een aantal thema's zoals jeugd en radicalisering.”

Ze vertelt waarom ze vrijwilliger wilde worden. “Afgelopen jaar hebben wij als familie van dichtbij meegemaakt hoe het is als een dierbare komt te overlijden en wat de rol van het hospice met alle vrijwilligers hierin is geweest. Zij hebben ons ontzorgd en boden een luisterend oor. Alles was bespreekbaar en de medewerkers waren gewend om met 'afscheid nemen' om te gaan. Het was hierdoor niet ongemakkelijk om over moeilijke onderwerpen te praten. Verder hebben wij een goed leven en daar ben ik dankbaar voor. Ik geef daarom graag iets terug aan de maatschappij en ik heb het gevoel dat ik hier op mijn plek zal zijn. 

Per dienst wordt gewerkt met twee vrijwilligers die de verpleging ondersteunen. “Daarnaast zorgen we voor de bewoners en doen we eigenlijk alles wat je als mantelzorger thuis ook zou doen voor iemand. De huiselijke sfeer, het samenwerken met anderen en het bieden van een luisterend oor; dat zijn de zaken die mij erg aanspreken. Zodra je het hospice binnentreedt, stap je uit je eigen wereld en draait alles om de bewoners. Je bent er voor hen en ondersteunt waar je kunt en waar het nodig is. Ik vind het mooi dat dit in Pijnacker wordt opgezet en hoop dat we met elkaar een fijne plek creëren. Omdat ik ook betaald werk doe, zal ik één dienst van vier uur per week gaan draaien. Na een aantal maanden kan ik zien of dit passend is of dat dit aangepast moet worden. Ik heb nog geen ervaring natuurlijk, maar ik denk dat het belangrijk is dat je kunt omgaan met allerlei verschillende mensen zonder dat je snel een oordeel hebt over wat mensen vinden en willen. Door te luisteren en interesse te tonen voelen mensen zich gehoord en gezien. Je moet je eigen verhaal kunnen parkeren en er zijn voor de ander. Ik denk trouwens dat bovenstaande niet alleen voor werken in een hospice geldt, maar een mooi doel is in het hele leven in de omgang met elkaar. Verder is het denk ik goed om wat levenservaring te hebben zodat je weet hoe je zelf met bepaalde dingen omgaat, zeker als het om rouw en verlies gaat. Het lijkt me mooi om er te kunnen zijn voor de bewoners en hen in deze laatste fase van het leven te kunnen ondersteunen. 

Suzan Houweling. 

Bettine van der Heijden aan de slag als kookvrijwilliger

Bettine van der Heijden (58), woonachtig in Nootdorp, heeft zich aangesloten als kookvrijwilliger bij Hospice Koningshove. Met een achtergrond in de gezondheidszorg en haar huidige werk als orthomoleculair voedingstherapeut, waarin voeding haar grote passie is, voelt ze zich helemaal op haar plek in deze nieuwe rol.

Bettines motivatie komt voort uit persoonlijke ervaring: “Mijn zusje heeft haar laatste levensfase in een hospice doorgebracht. Ze heeft het daar heel goed gehad. Voor ons als naaste familie was het een zware periode, maar we ontvingen veel zorg en ondersteuning via het hospice. Thuis had dit nooit gekund.” 

Nu wil Bettine iets terugdoen: “Ik vind het fijn dat ik nu ook mijn steentje kan bijdragen aan een stukje ondersteuning voor familie en vrienden. Ik hoop een warme en huiselijke sfeer te kunnen creëren, zodat bewoners en hun naasten zich gezien en gesteund voelen.”

Ze verwacht ongeveer acht tot tien uur per week kwijt te zijn aan haar vrijwilligerswerk. Volgens Bettine vraagt waardevol werk in een hospice om empathie, compassie, open en duidelijke communicatie, respect voor de keuzes en rituelen van bewoners, en het vermogen om samen te werken in een multidisciplinair team. 

“Geen dag is hetzelfde; meebewegen met de behoeften van bewoners en hun familie is essentieel. Het is belangrijk om jezelf te blijven ontwikkelen, zodat je dit werk met liefde en professionaliteit kunt blijven doen,” legt ze uit.

Binnen Hospice Koningshove zijn er twee typen vrijwilligers: zorgvrijwilligers en kookvrijwilligers. Bettine kiest voor de keuken. Samen met een collega heeft ze de werkwijze rondom de keuken opnieuw vormgegeven, inclusief een plan voor maaltijdcomponenten. Zo kan er ook zonder kookvrijwilliger toch een smakelijke maaltijd worden bereid. 

Elke kookvrijwilliger start om 14.45 uur en vraagt bewoners naar hun dinerwensen. Vervolgens worden de boodschappen gedaan en wordt er vers gekookt. “Ook hebben we verschillende soorten éénpersoonssoepjes klaargemaakt en proberen we zo effectief en servicegericht mogelijk te koken,” vertelt Bettine. 

“We zijn heel blij met donaties van bedrijven, zoals recent nog vijf kilo asperges. Daar hebben we heerlijke soep en natuurlijk ook de asperges zelf van bereid. Ik heb er heel veel zin in!”

Betinne van der Heijden. 

Elly van den IJssel wil de bewoners comfort bieden

Elly van den IJssel is 64 jaar en woonachtig in Pijnacker. Ze komt uit een gezin van zeven kinderen en heeft altijd in de grafische industrie gewerkt.

“De reden dat ik vrijwilliger wil worden is, dat ik comfort wil bieden aan mensen in hun laatste levensfase. Ik ga ongeveer twee diensten van vier uur per week doen. Ik hoop dat we met alle vrijwilligers en de resterende medewerkers van Koningshove gaan werken een mooi team kunnen vormen ten dienste van de bewoners.”

Elly van den IJssel

Anne-marie Overvliet: ‘Ik wil ook iets betekenen voor mensen in de eindfase van hun leven’

“Mijn naam is Anne-marie. Ik ben vijftig jaar en woon met mijn man en onze dochters in Pijnacker. Van nature ben ik een rustig en zorgzaam type, ik vind harmonie en positiviteit erg belangrijke waarden.

Ik ben al heel wat jaren werkzaam als leerkracht van groep 1/2 op Octantschool Ackerweide, waar ik met heel veel plezier parttime werk. De doelgroep bestaat hier uit mensen die aan het begin van hun leven staan. Nu in ons dorp een hospice komt, voelde ik mij geroepen om iets te betekenen voor mensen die in de laatste fase van hun leven zijn aanbeland. Het lijkt me mooi om, naast mijn werk, iets totaal anders te doen en me nuttig te maken voor onze maatschappij.

Ik stel me erbij voor dat ik een luisterend oor kan bieden aan bewoners en bezoekers die hun verhaal kwijt willen. Gewoon er zijn zonder oordeel of verwachtingen, er zijn voor de mensen. Een kopje koffie brengen, even een visje halen bij de viskraam omdat mijnheer of mevrouw dat altijd zo gewend was, luisteren naar verhalen over vroeger, gewoon doen waar mensen op dat moment behoefte aan hebben. Dat lijkt me het mooie en waardevolle aan dit vrijwilligerswerk.
Vier uurtjes per week zal ik aanwezig zijn in het hospice. Ik kan me aanmelden voor wisselende tijden, variërend van de vroege ochtend tot de late avond. Fijn is dat de diensten altijd in tweetallen worden gedaan en dat er het grootste gedeelte van de dag ook een verpleegkundige aanwezig is. Natuurlijk is de coördinator er ook, dus er is altijd iemand aanwezig om op terug te vallen of om iets aan te vragen. Ik ben erg benieuwd hoe het zal zijn!”

Anne-marie Overvliet. 

Louise Weerheim: ‘Hier kan ik echt iets betekenen’

Louise Weerheim (59) heeft altijd veel vrijwilligerswerk gedaan. Nu de kinderen de deur uit zijn, heeft ze tijd en ruimte om op zoek te gaan naar nieuwe tijdsbestedingen. Ze vroeg zich af: waar krijg ik energie van?

Toen ze een oproep vanuit het nieuwe hospice voorbij zag komen, was haar interesse snel gewekt. “Gaandeweg bij de introductie en de trainingen raakte ik steeds meer betrokken bij wat er in een hospice gebeurt. Ik merkte dat dit een plek is waar ik echt iets voor mensen kan betekenen. De rust, de aandacht, de kleine dingen kunnen het verschil maken en dat spreekt mij aan. Ik kijk er naar uit er te zijn voor de bewoners en hun naasten. De bedoeling is om per week vier uur aan de slag te gaan en zonodig langer. Wij gaan als vrijwilligers ons uiterste best doen.”

Louise Weerheim.