De founding fathers: gepensioneerde huisartsen uit Delft
Samen hadden ze 35 jaar een huisartsenpraktijk in een niet eenvoudige wijk in Delft-Zuid. De wijk Buitenhof. Een gebied waar veel mensen zich met plezier blijvend vestigen maar waar ook heel veel mensen weer graag vertrekken, omdat ze elders beter, ruimer en prettiger kunnen worden. Een soort doorgangswijk dus.
Aangespoord en uitgenodigd door een bevlogen wethouder gingen Wim Wierema (73) en Ferdinand Schreuder (70) destijds samen aan de slag als huisartspraktijk in deze Delftse woonwijk. Met veel plezier hebben ze er gewerkt tot ze het op hun 65ste mooi vonden. Hun praktijk wordt nu op uitstekende wijze voortgezet door drie opvolgers.
Wim en Ferdinand wilden niet achter de geraniums plaatsnemen na hun pensioen en zochten een nieuwe levensvervulling. Ze vonden die nota bene in buurgemeente Pijnacker-Nootdorp. Het was hen als huisartsen opgevallen dat er best vaak inwoners van Pijnacker-Nootdorp gebruik maakten van het hospice in Delft dat zij vanuit hun professie natuurlijk goed kenden. Het gebeurde ook wel dat Delftse mensen moesten wachten totdat een inwoner van Pijnacker-Nootdorp plaatsmaakte.
Een ander argument waarom zij van mening waren dat Pijnacker-Nootdorp beter een eigen hospice kon realiseren was dat een inwoner van Pijnacker-Nootdorp meteen afscheid moet nemen van zijn/haar eigen huisarts zodra hij/zij in een Delfts hospice gaat vertoeven. Dus in een heel kwetsbaar en precair deel van je leven heb je niet meer de huisarts aan je zijde met wie je vaak al tientallen jaren optrekt. Voor beide partijen geen prettige situatie. Voor de huisarts niet maar voor de patiënt zeker ook niet.
En dus gingen Schreuder en Wierema in Pijnacker-Nootdorp op zoek naar mensen die bereid waren hun schouders te zetten onder het voornemen/plan om daar een hospice te realiseren. De lokale huisartsen sloegen er niet zo op aan maar de lokale Lionsclub wel. Verpleeghuisarts John Hoozemans, een strijdbare Lion, bleek een mooie ingang en al snel zag de Lionsclub Nootdorp-Pijnacker er een mooi project in. Flink wat Lions hebben in de opstartfase meegewerkt aan het bedenken van een naam, het maken van een logo, het bouwen van een site, het oprichten van een stichting, het leggen van contacten met de gemeente en andere instanties, enzovoort.
De heren huisartsen uit Delft voelden zich wel thuis in dat knusse Pijnacker-Nootdorp met zijn ons kent ons mentaliteit en met zijn positivisme en daadkracht. De heren merkten meteen dat het hospiceplan leefde en ze waren blij verrast toen bleek dat hier ter plaatse ook veel bereidheid bestond om financieel mee te helpen. "We hebben gemerkt dat Pijnacker-Nootdorp best een welvarende gemeente is met flink wat vermogende mensen”, zegt Ferdinand lachend.
Bij hen ontkiemde het zaadje en ze zijn er vervolgens tot op heden bij gebleven en hebben alle bestuurlijke en andere perikelen mee beleefd en mee ervaren. Zes jaar lang. Het was een pittig proces met soms stilstand en wanhoop. Toch zijn ze zij blij dat de kartrekkers inclusief zij zelf uithoudings- en doorzettingsvermogen hebben getoond. Ook al was het soms wel eens heel moeilijk om de stemming erin te houden.
Vooral de patstelling tussen de gemeente en de beoogde bank van lening was moeilijk. De gemeente wilde eerst substantieel eigen vermogen zien voordat men de gemeentegarantie wilde afgeven en de bank wilde pas geld lenen als de gemeentegarantie er was. Heeft allemaal langer geduurd dan nodig was, maar ook voor Wim en Ferdinand geldt vooral het prachtige eindresultaat. Een schitterend hospice in en voor Pijnacker-Nootdorp zelf.
Ze vinden het heel mooi dat ze ook in de uitwerking en uitvoering van de plannen hun bijdrage hebben kunnen leveren. Wim als secretaris en Ferdinand als bestuurlijk verantwoordelijke voor de bouw. Wim was nooit een bestuurder en zal dat ook niet snel worden. Na de opening en de Open Dag zet hij een punt achter zijn Koningshovebestuursloopbaan. Hij wordt opgevolgd door Emmy Gransjean, huisarts te Pijnacker. Een professionele betrokken vrouw die ook nog eens flink de gemiddelde leeftijd omlaag haalt, zal een welkome impuls zijn voor het bestuur dat tot heden alleen uit mannen op leeftijd bestond. Mannen die overigens meer dan uitstekend werk hebben geleverd.
Ferdinand gaat nog even door maar niet te lang. Hij hoopt begin 2026 te kunnen terugtreden en Pijnacker-Nootdorp achter zich te kunnen laten met een schitterend mooi eigen hospice.