Een mannelijke halsbandparkiet heeft een halsband. (Foto: Peter Elfferich)
Een mannelijke halsbandparkiet heeft een halsband. (Foto: Peter Elfferich)

Halsbandparkiet in Catalpa

Actueel 1.460 keer gelezen

Half november wandelde ik langs een kleine Catalpa. Het boompje had de bladeren al grotendeels verloren, maar aan de onderste takjes hingen nog bundels slanke groene vruchten. Zo lang en recht als komkommers, maar harder en dunner.

Onder het uitslaken van schelle kreten landde er een vrouwelijke halsbandparkiet in de Catalpa. De groene rakkers zijn moeilijk te vinden in bomen vol bladeren, maar in dit geval was ze uitstekend zichtbaar. De halsbandparkiet was niet voor niets in de Catalpa geland. Doelgericht en bedachtzaam klauterde ze via de takken omlaag in de richting van de vruchten. Moeiteloos ondersteboven bungelend aan dunne twijgjes bereikte ze haar doel. Ze beet een vrucht af en vloog ermee in haar snavel naar een dikke tak. Het was een gek gezicht. Ze hield de vrucht, die net zo lang was als zijzelf, in de snavel aan de punt waar ze hem had afgebeten. Daarna pakte ze hem halverwege met haar pootje en begon er aan te knagen alsof het een soepstengel was. Ik was nieuwsgierig naar de zaden in de vrucht en nam me voor hier later eens naar te kijken. De volgende dag bleken alle vruchten uit de boom te zijn gevallen. Zouden halsbandparkieten dit hebben gedaan, of had de boom ze zelf laten vallen? De meeste vruchten lagen plat en aangevreten op de grond, maar sommige stonden rechtop met de punt in de zachte grond. Dat leek niet toevallig. Misschien is het gunstig voor de verspreiding van de zaden als de vruchten rechtop in de grond staan.


Enkele vruchten heb ik mee naar huis genomen om de zaden te bekijken die er in zitten. De zaden moeten wel enige voedingswaarde hebben om aantrekkelijk te zijn voor een halsbandparkiet. Tot mijn verbazing zat er midden in de vrucht een naar verhouding grote, harde kern. Naar de zaden moest ik een beetje zoeken. Die bleken te zitten tussen de stugge schil en de harde kern. Ze zijn ongeveer een centimeter lang, behoorlijk plat, brilvormig, verpakt in een bruin vliesje met pluimpjes aan twee kanten. Grappig en elegant. Niet piepklein en vast wel voedzaam. Onder de Catalpa lagen een aantal donkerbruine vruchten zonder vraatschade. Halsbandparkieten eten vaak onrijpe vruchten en zaden. Ik heb me wel eens afgevraagd waarom. Het kan een voordeel zijn om vruchten en zaden in onrijpe toestand te eten, want dan heb je ze al geconsumeerd voordat er beesten komen opdagen die alleen rijpe vruchten kunnen verteren. De chemische samenstelling van vruchten en zaden verandert tijdens het afrijpen. De spijsvertering van dieren is aangepast aan het voedsel dat ze eten.

Caroline


Stuur jouw foto
Mail de redactie
Meld een correctie

Uit de krant