Nico Dijkshoorn met The Hank 5 naar De Trucker in Pijnacker

Op zaterdagavond 29 april komt Nico Dijkshoorn met zijn band The Hank 5 naar de Trucker. Ter gelegenheid van het 50 jarig bestaan van het Pijnackerse poppodium wordt het een speciale avond met prachtige verhalen over o.a. zijn laatste boek ‘Bijna op de radio’ en geweldige muziek. Nico Dijkshoorn is columnist, dichter, schrijver, theatermaker, muzikant en fervent twitteraar met meer dan een half miljoen volgers. Hij kreeg landelijke bekendheid door zijn optredens in DWDD. Ondanks zijn drukke schema maakte hij tijd voor een exclusief interview voor Telstar/Eendracht.

Door Marcel Mulhuyzen

Je laatste boek ‘Bijna op de radio’ heeft een unieke schrijfwijze zoals het boek ‘De tranen van Kuif den Dolder’, hoe heb je dat ooit verzonnen dat het boek bestaat uit meningen van mensen?
Ik ben dol op boeken die zijn geschreven als een oral history. Vierhonderd mensen over de punktijd in New York, Allemaal vage muzikanten die vertellen hoe het was om met Bob Dylan te werken. Daar kan je mij voor wakker maken. Het is ook een fijn perspectief. Ik houd er van om te schrijven in spreektaal.

Het boek gaat over een niet bestaande band Tire Pressure. Bij het boek zat een limited cassettebandje met het nummer ‘Windmills Of My Soul’, opgenomen met o.a. Tim Knol. Je deed het nummer bij Matthijs Gaat Door. Nooit overwogen om het nummer vaker te spelen?
Nou nee. Ik vind het juist wel grappig zoals het nu ging: Tim, Rinus en ik speelden het liedje zoals het misschien zou hebben kunnen klinken. Ik houd sowieso ongelofelijk van live dingen. Iets doen in een ruimte, een daarna is het voorgoed weg. Dat vind ik prachtig. ‘Je moet er bij zijn geweest’ vind ik ook een fijne zin. Niet alles uitmelken.

Hoe was het om met Rinus Gerritsen op te treden?
Ja te gek, maar niet zo verpletterend als de eerste keer. Rinus en ik spelen in een Haags gelegenheidsbandje. Dat hij bij Matthijs op de bas speelde die hij samen met zijn vader maakte vond ik wel hartverscheurend mooi. We hebben het liedje trouwens ook nog een keer gespeeld bij Rob Stenders in de studio. Daar zijn beelden van. En het staat natuurlijk op Spotify.

Voordat de uitzending van DWDD begon ging je weleens jammen met de artiesten die daar optraden? Met wie heb je daar zoal gemusiceerd?
Met wie niet. Haha. Arme artiesten. Ik hoorde pas veel later dat artiesten door hun label werden gewaarschuwd. ‘Er zit een kale zestiger die iets zingt van Little Feat. Doe maar net alsof je het leuk vindt om met hem te spelen.’ Ik herinner me een solo van 6 minuten van Jett Rebel, een duet met Trijntje Oosterhuis, De Wolff, een enorm mannenkoor. Maar het zijn er minimaal 90 of zo.

Toen Dr. Lonnie Smith met zijn Hammond orgel met je meedeed, hoe was dat?
Ja, toen dacht ik wel: dit had mijn vader moeten zien. Dat was een Hammond-freak. Jimmy Smith enzo weetjewel. Hij was heel aardig, Lonnie Smith. Welwillend, laten we het zo noemen. Na de uitzending heeft hij mij bijna drie kwartier staan uitleggen hoe het leven in elkaar zat.

Je ben een liefhebber van het geluid van het Hammond orgel?
Ja dus. Rijen vol met Hammond-platen. Ik heb tijdens het boekenbal ooit, samen met een waanzinnige Hammond organist, een heel woest Hammond eerbetoon gedicht staan schreeuwen in de bar.

Wat betekende je wekelijkse optreden in DWDD voor je carrière?
Dat ik opeens overal kon spelen en overal voor werd gevraagd. Haha. Zo werkt het. Je bestaat zolang je met je kop op de televisie komt. Nu ik nauwelijks meer op de tv verschijn is alles weer zoals het hoort. Ik word wekelijks gebeld door een redactie of ik wil komen meepraten over de wolf in Nederland of over de teloorgang van de Chinese restaurants. Ik zeg bijna altijd nee. Zo een onzin, als die mee-kwekkende Bekende Nederlanders. Maar voor mijn band, The Hank Five heeft het goed gewerkt. Opeens konden we overal optreden.

In DWDD schreef je eens een hilarisch gedicht waarin gast Mart Smeets voorkwam. Hij was ‘not amused’. Is het nog goedgekomen tussen jullie?
Het zit anders. Hij zat vlak voor mij heel geconcentreerd te luisteren en dat werd door iedereen uitgelegd als boosheid en arrogantie. Ik heb na de uitzending gewoon met hem staan lachen etc. Mensen wilden dat blijkbaar graag zien, dat hij boos was. Ik vond het juist wel stoer wat hij deed. Niet al gaan zitten lachen als je niet eens weet wat er wordt gezegd. Nee, Smeets en ik, helemaal goed hoor.

Mis je de wekelijkse optredens in DWDD?
Nee. Ik heb het 11 jaar wekelijks gedaan. Ik heb nu iets meer ruimte in mijn hoofd voor andere dingen. Ik mis wel het live moment. Daar ben ik aan verslaafd. Dingen doen die kunnen lukken of mislukken. Zonder vangnet. Dat is wat ik bij DWDD deed. Het was spannend. Maar dat gevoel heb ik nu tijdens optredens met The Hank 5.

Komt er ooit een plaat van The Hank 5?
Nee. Dat zou ridicuul zijn. Tachtig procent van wat we spelen zijn zwaar bewerkte liedjes van anderen of vreemd vertaalde liedjes. Je moet ons live zien. Dan is het redelijk uniek denk ik. Een woest voorlezende man, dan weer opeens The Velvet Underground, dan Dylan in het Nederlands of een verknipt truckersliedje over een lekke autoband. Dat gevoel verdwijnt als je het opneemt en op een plaat zet.

Hoe was de overgang van het kroegcircuit naar het theater voor de The Hank 5?
Spannend. We wisten niets. Wilfried de Jong heeft ons een paar keer twee dagen voor de eerste voorstelling wat tips gegeven. Maar het is eigenlijk heel simpel: ik ben geen cabaretier. Ik ben Dijkshoorn, de schrijver die lekker staat te keten en te genieten op het podium. Ik doe me op een podium niet anders voor dan ik in het dagelijks leven ben. Ik zorg wel dat het er in het theater mooi uitziet. Ik laat veel beelden meelopen terwijl we spelen.

Schreef je eerder stukjes of stond je eerder met een band op een podium? 
Ik speel nu 36 jaar in The Hank 5. We zijn ook ooit een keer met zijn vijven geweest. Ik ben pas veel later professioneel gaan schrijven.

Is er een bepaalde band/artiest waardoor je ooit gitaar ging spelen?
Carlos Santana. En ik ben niet de enige. Luister naar Prince en je hoort het meteen. Ik ging helemaal plat toen ik als 16 jarige de film Woodstock zag. Dat optreden van Santana. Magisch. Heb ik al een paar stukken over geschreven.

Wat was je eerste concert en je eerste plaat die je ooit kocht?
Het eerste concert was Roxy Music ergens in 1974. In het Concertgebouw. Samen met Tante Els. Het was een nachtconcert. Bryan Ferry voor op het podium. Bryan Eno was er helaas net uit. Mijn eerste single was ‘Hey Joe’ van Jimi Hendrix. Was ik geloof ik 7 jaar oud. Samen met Oom Wim gekocht bij Glorie op de Ceintuurbaan in Amsterdam.

Door welke artiest(en) ben je het meest beïnvloed of wat zijn je muzikale helden?
Ik weet in ieder geval wel wat de meeste indruk maakte: voor het eerst James Brown horen, in zijn jaren ’70 funk-periode. Doe ik in De Trucker een lang gedicht over, samen met de band. Maar verder te veel om op te noemen. Ik koop als een malle platen. Obscure shit. Vreemde elektronische ambient dingen maar ook Tramhaus uit Rotterdam. Ik val wekelijks van mijn stoel. Wéér een band die iets anders probeert.

Je zoon timmert onder de naam Bob uit Zuid aardig aan de weg in de muziek. Toen hij vorig jaar zijn debuutalbum uitkwam, ben je dan net zo trots als een voetbalvader waarvan zijn zoon z’n debuut in het betaalde voetbal maakt?
Nou, trots vind ik een lastig begrip. Dat gaat mij dan iets te veel over mijzelf. Alsof ik iets te maken heb met zijn talent. Hij heeft het allebei meegemaakt. Bob heeft een paar jaar bij AZ gevoetbald en nu zit die gek bij Excelsior Recordings met een Nederlandse Beastie Boys Meets The Black Keys rauwe Hiphop band. Ik vind het heel erg lekker wat hij doet. Beastie Boys stond wel altijd keihard aan vroeger, bij ons thuis. Hij speelt ook als een beest gitaar. Veel beter dan ik ooit zal worden. Maar trots, nee. Eerder blij. Dat hij doet wat hij leuk vindt.

Je zei vorig jaar in een column ‘Ik geloof Bruce Springsteen niet meer’, komt dat mede door de torenhoge prijzen (duizenden dollars) die ticketmaster voor zijn huidige shows in de US vraagt?
Nee. Dat komt door het showelement tijdens zijn live-optredens. Net doen alsof hij niet meer kan, op het podium gaan liggen en dat bandleden je weer oprapen. Ik vind dat hij, inderdaad voor belachelijke prijzen, al jaren een gewone man acteert. Maar de lp ‘Born to Run’, toen die uitkwam heb ik hem 2 jaar onafgebroken gedraaid. Dat gedweep met miljoenen mensen tegelijk, daar heb ik helemaal niets mee.

Er zijn schrijvers die gaan vervelen. Jouw boeken, gedichten en columns vervelen nooit. Komt dat door je unieke kijk op de wereld?
Mogen jullie zelf antwoord op geven. Ik ben niet gek zeg.

Het boek ‘Ex-drummer’ van Herman Brusselmans is verfilmd. Welk door jouw geschreven boek zou je kiezen om verfilmd te worden? En waarom?
Bijna Op De Radio. Omdat het Oer Hollands is en omdat een fijne film over een tourende Nederlandse band nog niet bestaat. Ja die film over Herman Brood, maar die vond ik kut.

Wanneer kunnen de lezers een nieuw boek verwachten? Ben je er al aan begonnen? Zo ja waar gaat het over?
Ik doe even een jaartje niks. Heb er drie geschreven het afgelopen jaar.

Komt er in de toekomst nog een theatertour? Ga je nog eens op De Parade spelen?
Ja en ja. Als ze me vragen bij De Parade. Heb je het weer. In een tent staan, vier keer op een avond en iedere voorstelling kan weer anders zijn.

Wat kunnen de bezoekers in De Trucker van jullie show verwachten? Vergelijkbaar met de laatste theatertour?
Ik heb geen idee wat ik ga doen. Ik laat het altijd afhangen van de sfeer in de zaal en onze stemming. Kunnen zomaar hele oude teksten van 17 jaar geleden opeens in zitten. We gaan het zien. Het leukste altijd: op de dag zelf beslissen welke gitaren je meeneemt en welke versterker. We hebben er veel zin in!

Kaartjes bestellen

The Hank 5 bestaat uit: Nico Dijkshoorn (zang en gitaar), Fred van Klaveren (bas) en Herman Klaassen (drums). De Trucker gaat op zaterdag 29 april om 20.30 uur open. Er zijn nog kaarten, te bestellen voor 15 euro via: www.detrucker.nl.